In herhaling vallen heeft geen zin.

Door Mirat gepubliceerd op Tuesday 07 March 18:00

Zeg, hou eens op

(www.facebook.com/zeg, hou eens op)

Wij weten allemaal, min of meer, van de hoed en de rand. 

Onze eigenheid, moed en doorzettingsvermogen, hebben ons hier gebracht.

Toch zijn wij niet tevreden, zacht uitgedrukt. Verzameld in groepen, verenigd door facebook, zou er zoveel kunnen groeien. 
Onze mogelijkheden om dingen te veranderen, vele malen groter.

Hoe gaan wij dat doen? 
Door niet, zomaar een pagina te zijn. 
Eigenlijk is dat het laatste wat wij zijn. 
Ook dat hoef ik niet uit te leggen, dat scheelt tijd. Ons drijft een diep verlangen naar verandering.

De omschrijving neutraal en breed, zodat bijna iedereen zich daarin kan vinden. Laten we klein beginnen en groots denken. In onderlinge brainstorm gesprekken, kwamen ideeën genoeg. Meestal komt daarna meteen het probleem.

Weer heel algemeen omschreven, ontbreekt het je aan iets. Het maakt niet uit wat. Meestal ontbreken meerdere zaken. Daar komt de pagina, als collectief. Een alternatieve coöperatie. Met behoudt van je vrijheid om te doen wat je wil.

Kijk rond, of er een project voorbijkomt van je gading en biedt jouw expertise, talent of vaardigheid aan. Uiteraard als het doel je aanspreekt. De positieve energie die vrijkomt, zal aanstekelijk werken, in ieder geval voor het project, maar waarschijnlijk ook daarbuiten.

Laat ik het goede voorbeeld geven en beginnen.

Ik droom ervan om lotgenoten te ondersteunen. Zal jullie de ellende van de mislukkingen besparen. De drive is echter groot, dat zelfs de grootste frustraties, mij er niet vanaf weten te brengen. Het moet wel een diep verlangen zijn.

Wat ging er toch telkens fout?

Daar was dan pas geleden de bodem van de put. 
Zo kon het niet langer. 
Mensen die dit lezen zullen het wel herkennen in mij. 
Ik kwam voor de keuze om mij vast te klampen aan de vorm die ik koos, (website, lotgenoten groep, boek) of werkelijk ernst te maken in het willen bijstaan van mijn lotgenoten.

Het laatste wat ik wilde was zelf een echte pagina op zetten en runnen. Waarom? Ik weet het niet precies. Angst om te falen wellicht. De verantwoordelijkheid niet willen dragen, terwijl ik zag dat er zo een behoefte was.

Niet aan, meer van hetzelfde, doch aan puur eigen geluid, zonder één enkele concessie. Voor het eerst, steek ik werkelijk, mijn nek uit. Dood, doodeng. Niets meer om mij achter te verschuilen, niemand die ik een stukje schuld in de schoenen kan schuiven. 
Als het mislukt ……...?

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dat klinkt heel interessant, Mirat. Benieuwd wat voor lotgenoten, en op welke manier je dat dan uiteindelijk wilt gaan doen. Als ervaringsdeskundige ? Als je eenvoudig begint en de lat in aanvang niet te hoog legt voor jezelf kan het niet mislukken. Steek maar je nek uit, durf maar. Hier of elders. Wat kan je gebeuren ? De ergste stuurlui staan aan wal. Uit doodenge situaties worden vaak wonderen geboren. Je eigenheid, moed en doorzettingsvermogen zullen jouw vleugels zijn. Je bovenstaande tekst lijkt op een steentje in een glasstille vijver .... de eerste rimpelingen zijn zichtbaar, bijvoorbeeld in deze reactie. Laat die verdere kringen in het water maar komen.