Verdwaald

Door Shasja Angel light gepubliceerd op Tuesday 07 March 08:35

En toen knapte er iets in mij de wereld om mijn heen werd wazig duister, als een opgejaagd dier had ik maar één ding weg van hier. Weg van de plek wat me bang maakt, de plek waar ik niet begrepen word. Op de automatische piloot kleedde ik me aan, nauwelijks beseffen wat ik deed. Mijn omgeving niet meer onderdeel van mijn belevingswereld. Er was alleen nog maar mijn gedachten, mijn drang om te vluchten. Niemand die het in de gaten had wat er diep van binnen in mij afspeelde, wat al een aantal weken boven mijn hoofd hing, mijn breekpunt. Was dit moment ontstaan, er waren alleen nog maar duistere gedachten, angsten, vaag was ik de trap af gelopen, de woonkamer in, daar waren mensen vaag zag ik wat figuren, maar het drong nauwelijks tot me door. Ze waren in gesprek en besteden opdat moment geen aandacht aan me. Ik liep de keuken in, had in een reflex mijn muiltjes toch aangedaan en een jas gepakt. Ik deed de achterdeur open en glipte naar buiten. Weg van hier, het deed er allemaal niet meer toe. Mijn leven zo zinloos op dit moment. Een oplossing voor de problemen die me over mande waren er op dit moment niet. Misschien wanneer ik er niet meer zou zijn zou alle problemen opgelost zijn. Ik liep richting het kanaal, vaag staarde ik in het water. Maar de sprong kwam er niet, mijn voeten hadden mijn lichaam over genomen. Het bewegen van mijn voeten had iets rustgevends.

Even was daar een helder moment, vaag begon ik te bidden. Al weer zoveel jaren geleden dat ik gebeden had, door mijn keuze om uit de kast te komen, en toen met christen in aanraking kwam die mijn geaardheid als een zonde zagen. Werd het voor mij meer en meer moeilijker om te bidden. Het geloof had een vieze smaak gekregen. Toch nu op dit moment nu alles me zoveel te veel werd bad ik. Bad om een teken, om rust in mijn leven. Mijn voeten die nog steeds het ritme bepaalde wat ik ging doen, vaag kwam de omgeving me iets bekend voor. Ik was weer richting mijn huis gelopen, ik voelde me ziek en in de war. Mijn lief was er ook ze nam me onder haar hoede en even leek mijn hoofd weer wat helderde. Ik kwam de dag door. Maar die avond ging ze naar huis. Ik was nog steeds in de war.

De nacht kwam, negatieve gedachten bleven door mijn hoofd spoken. Ik huilde mezelf in slaap maar de volgende ochtend knapte er opnieuw iets in me. Opnieuw sloeg ik op de vlucht. Doelloos fietste ik in het rond, uiteindelijk ging ik na mijn ouders. Zij vingen me op. Ik wilde niet meer naar huis, ik moest tijd voor mezelf hebben, dingen op een rijtje krijgen. Ik kon zo niet langer functioneren, niet als moeder. Niet meer als huisgenoot. M kon vrij van zijn werk krijgen, dus de kinderen zijn bij hun vader in goede handen. Ik pakte de trein en ging naar mijn lief. Hier in alle rust probeer ik mezelf weer bij elkaar te rapen. Voel me nog steeds verward, maar de rust hier geef me in ieder geval weer de mogelijkheid om te schrijven. En mede hierdoor zal ik dingen weer op een rijtje krijgen.

Shasja

 

Mijn band met de aarde

Liefde kent geen kleur

Kijk ook op mijn site

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Aangrijpend.
Opzoek naar je eigen persoonlijkheid. Die is er niet. Er is alleen het gelijk hebben, de strijd tussen goed en slecht.
Maak voor jezelf duidelijk wat je aan het zoeken bent. Als je wat zoekt wat niet bestaat, waar kom je dan terecht?
Tja, waar komt ik dan terecht? Vermoedelijk in een droomwereld.......
Hou je taai.
https://www.youtube.com/watch?v=uWsVWh2MGWE&feature=youtu.be
Dank je wel. Wat ontzetten mooi 'lied' Echt genoten van dit vioolspel. Dank je wel ook daarvoor.
Even indrukwekkend geschreven als je boek ....... 'k ben al halverwege ...
Wouw wat goed zeg. Blij dat je het boek indrukwekkend vind.....Fijn dat je deze gekocht hebt.