Hersenspinsels

Door Plazilliaantje gepubliceerd op Monday 06 March 10:52

Voor het eerst in mijn leven, begin ik dingen te voelen. Dingen, die mij raken, mij echt raken. Emoties, iets wat ik nooit eerder heb gekend. Ik ben ondertussen, op de helft van mijn levensjaren, en begin nu pas te leren, om te huilen. Te huilen, om verdriet, maar ook van blijdschap.

Liefde, verdriet, gemis, blijdschap, woede, verlangens.

Emoties en gevoelens, ik had ze allemaal uitgezet, om te kunnen overleven, in de wereld waar ik mij toen bevond. Eigenlijk zonder bij na te denken, leefde ik mijn leven, deed wat ik moest doen, deed vooral wat er van mij verwacht werd. Ik zorgde, dat ik niet geraakt kon worden, door de woorden of daden van een medemens. Dit was tot zoverre uitgebreid, dat het mij zelfs niet raakte, als mijn medemens pijn of verdriet had. Ik luisterde wel naar ze, wanneer ze daar behoefte aan hadden, ik gaf ze zelfs advies, maar het deed me eigenlijk niks. Ik kon niet voelen, wat hun voelde, ik kon niet met ze mee huilen, want ik kende geen pijn of verdriet. Ik voelde mij daardoor zo sterk, maar eigenlijk was ik slap, ontzettend slap, en laf, ik liep weg voor al mijn emoties en gevoelens. Ik kon ook niet anders, want ik wist niet, dat het ook anders kon. Ik zag het wel bij andere, maar had geen idee hoe. Eerlijk gezegd, heb ik nog steeds geen idee. Het idee alleen maar, dat ik iemand moet vertrouwen, en in mijn leven moet laten, maakt mij al doodsbang. Bang, omdat ik weet, dat iedereen maar een mens is met fouten, met tot zekere zin egoïsme, om zelf te kunnen overleven, in deze wereld. Moet ik dan maar gewoon afwachten, en toekijken, totdat er iemand opnieuw misbruik maakt van mijn vertrouwen, waardoor ik weer terug ben bij af.

Is het echt nodig, al die emoties, gevoelens. Zijn dat echt de wegwijzers naar geluk? Maar wat is geluk eigenlijk? Kan een mens echt gelukkig zijn? Wanneer ben je gelukkig? Wanneer je een blij moment heb? Want die heb ik genoeg. Ik heb ondertussen leren lachen, genieten van de kleinste dingen, dromen. Dromen geven hoop, en hoop doet leven, maar klopt dat wel? Ik heb meer het gevoel, dat mijn  dromen, mij een tijdelijke vlucht geven, uit het werkelijke leven. Een momentopname, waarin ik echt gelukkig ben, waar ik liefde en plezier ken. Een flut romantje, die voor heel even werkelijkheid word. Een drugstrip, waardoor je heel even alles vergeet. Een vlucht, voor  alles uit het echte leven. Een vlucht, naar een wereld waar alles kan en mag, een wereld waar ik mezelf kan zijn, zonder gevolgen. Een wereld die niet bestaat, en ook geen mogelijkheid heeft tot bestaan.

Ben ik daarmee heel krom aan het denken, of is dat echt, waar mensen zo gelukkig van worden? Dromen, over onmogelijke dingen. Denken dat dingen rozengeur en maneschijn zijn,  terwijl dat niet zo is. Is dat waar iedereen mee bezig is, zichzelf in de waan laten. Sorry, ik heb dat jaren geprobeerd, maar ben daar niet echt gelukkig van geworden. Daarom probeer ik het nu via een andere weg, maar ik voel me verdwaald, verdwaald in alle emoties, ik heb geen idee, welke ik moet volgen, en welke de waarheid zijn.  En hoe vind je dan de juiste weg, wanneer je verdwaald ben, en niemand je een kompas aanbied. Gewoon door elke weg te proberen, gewoon maar de eerste weg inslaan, in de hoop, dat je de juiste weg volgt?

Ze zeggen, huilen lucht op, maar ik voel me er alleen maar verrot door. Komt dat omdat ik al jaren niet meer gehuild heb, of is dat gewoon zoals het is. Haat maakt haat. Dus  maken tranen, meer tranen? Of ligt dat gewoon aan mij, en heb ik nog niet genoeg gehuild? Waarom huil ik eigenlijk? Ik voel me niet echt verdrietig, en kan ook maar niet vinden, waarom ik huil. Komt dat, omdat ik het verdriet, waarom ik huil, nog te ver weg heb zitten, of heb ik gewoon een gevoelige traanbuis, of ligt het aan de hormonen? Ik weet het niet, het zou toch allemaal kunnen? Ik vind huilen niet fijn, maar als het nog een nut heeft, een oorzaak, waardoor ik weet waarom ik huil, en dat het weer over zal gaan, dan zou ik het minder erg vinden, maar hoe kan ik weten dat het over gaat, als ik niet weet waarom ik huil. Ik heb geen pijn, maar dat heb ik al niet, zolang ik mij herinner. Lang heeft mij dat gerustgesteld, maar nu niet meer.

Pijn hoort toch gewoon bij het mens zijn?

Liefde nog zo vaag iets. Soms denk ik heel even, de bekende vlinders te voelen, maar zijn dat wel liefdesvlinders? Ze maken mij zo bang. Denk ik. Of is dat helemaal geen liefde? Ik weet het niet, nou ja, eigenlijk nooit geweten. Ik heb geen ervaring in ware liefde, mocht dat bestaan. Ik hoop het wel, en heel soms denk ik het ook stiekem, maar ik weet het niet. Dus ben ik wel bang voor de liefde, of ben ik gewoon bang, omdat ik bang hoor te zijn? Maar wanneer hoor je bang te zijn? Daar zijn geen maatstaven voor. Net zoals dat er geen wetenschappelijke feiten zijn, over de liefde. Hoe kom je er dan achter? Door het gewoon te proberen? Maar wat dan als je gevoel, het helemaal fout heeft, dan heb je onnodig iemand anders en jezelf pijn gedaan.

Pijn is dat iets, wat nou eenmaal verbonden staat met de liefde? Horen die twee gewoon bij elkaar? Kan het een, niet zonder het ander? Of heb ik het gewoon opnieuw, bij het verkeerde eind. En is het echt zo makkelijk, als dat mensen zeggen. Zo iets voel je gewoon. Heb ik gewoon bindingsangst, waardoor ik bang ben voor degene, waar ik eigenlijk heel veel van hou? Hou ik van iemand? Wat is dat, houden van? Is dat bang zijn voor iemand? Degene missen wanneer hij er niet is? Weglopen, als iemand te dicht bij komt? Of werkt dat alleen in mijn hoofd zo? Hou ik dan van degene, of niet? Ik weet het niet meer.

Woede ook zoiets raars, ik kan wel boos om iets worden, en fel uit de bocht komen, maar echt woedend, zoals iedereen wel eens is. Lukt mij niet, soms zou ik het wel willen, gewoon even woedend zijn, op degene die mij kwaad hebben aangedaan, maar het lukt mij niet, en ik durf het ook niet, bang dat ik dan mezelf niet meer in de hand heb. Is niemand anders daar bang voor? Bang dat je dan meer kapot maakt, dan je lief is.

Is angst dan echt de enige emotie, die ik werkelijk ken. Maar hoe ga je daar dan mee om? Ik heb het lang genegeerd, en gewoon doorgegaan zonder er over na te denken. Vaak wordt er gezegd: angsten  overwin je, door gewoon door te gaan.  Zijn mijn angsten overwonnen, als ik er geen last van heb, wanneer ik er niet aan denk? Ik geloof het niet meer. 

Hoe komt het dat een ander, gewoon kan huilen als die verdrietig is, kan lachen van blijdschap, en woedend kan zijn, wanneer die boos is. Gewoon zich kan uiten, zoals hij/zij zich voelt. Ik weet, denk ik wel hoe dat komt, ik heb een gigantische muur om mezelf heen gebouwd, het bouwen ervan was heel makkelijk. En je zou zeggen, een muur slopen is toch altijd veel makkelijker dan hem bouwen, nou bij mij niet. Het bouwen was zonder nadenken gebeurd, maar het slopen, ik heb een sloophamer nodig, maar ik heb geen idee, hoe ik daar aankom. De stenen, voor de muur, kreeg ik met mijn geboorte, maar een sloophamer, heb ik er nooit bij gekregen. Deze muur, valt niet met geweld te slopen, maar met wat dan wel?

Liefde? Geduld?

Maar hoe? En hoelang? Het is een onzichtbare muur, dus je kan niet elke steen kussen, waardoor die veranderd in een kikker, die vrolijk weghopt, een vogel die wegvliegt, of gewoon in het niets verdwijnt. Het is niets, en toch is het iets. Het is hetgeen wat mijn hele leven beïnvloed, en dat wil ik niet meer, maar hoe. Hoe laat je iets verdwijnen, wat er niet is, maar toch wel is? Is het enkel maar een illusie, waar ik in ben gaan geloven? Maar hoe, stop ik dan met geloven?

Ik klink nu echt, als een één of ander imbeciel, die beter opgesloten kan worden, maar dat valt best mee. Ik heb alleen vragen, heel veel vragen, over dingen, waar ik geen verstand van heb. Normaal gesproken krijg je zulke dingen mee, vanaf je geboorte, maar ja, wat is de definitie van normaal. Ik niet in ieder geval, ik kreeg stenen mee, op mijn reis door de wereld. Een ieder ander zou vragen, waarom zijn de bananen krom, maar ik vraag: Waarom zijn er zoveel emoties, en wat moet je daar in vredesnaam mee. Hoe ga je daar op de juiste manier mee om? Is er een juiste manier? En hoe vind je die? Ik heb veel boeken gelezen, veel onderzoeken gedaan, en heel veel antwoorden gevonden. Bijvoorbeeld: waarom de bananen krom zijn, maar kan nergens antwoorden vinden, op mijn vragen.

Zijn het dan echt zulke moeilijke vragen, of maak ik het gewoon zo moeilijk, of maak ik het stiekem gewoon graag moeilijk voor mezelf? 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
oooo, ik ben weg geweest verdwaald in mijn eigen gevoelens, en nog steeds lever ik een dagelijks gevecht om mezelf op de been te houden. Wat een herkenbaar stuk! Ook ik had zoveel gevoelens afgesloten, huizenhoge muur gebouwd. Al moet ik toegeven dat ik nooit echt alle gevoelens heb kunnen uitschakelen! Daarvoor ben ik te gevoelig omdat juist daardoor ik het besef had dat ik leefde. maar die vragen zo herkenbaar. Een dikke kunff van mijn wees gewoon jezelf, en dromen ja die zijn vaak een illusie, maar zonder dromen had ik het niet gered! Want juist dat hield me op de been. Nee ik werd er niet gelukkiger van! Maar het gaf me de kracht om door te gaan.

Dag lief mens. Ik hou oprecht van jou. XXXXXXX
Het stellen van de vraag is deels het antwoord. Beetje flauw, maar, voor mij, waar. Je beschrijft, naar mijn idee, uitstekend, wat er speelt. Je begint voor het eerst te voelen. Dat is doodeng en je bent onervaren, geen wonder dat je vragen stelt. Vervolgens weet je heel goed dat je, net als iedereen emoties hebt, ze min of meer bewust hebt uitgezet, buiten gesloten. En daarmee ook het contact met anderen. Door dit, zeer gezonde overlevingsmechanisme, ben je van jezelf vervreemd geraakt. Je hoeft de stenen niet te kussen, het zal nooit mooier worden dan het was. Het verwerken doet iedereen in eigen tempo en op eigen manier. Kijk maar eens naar mijn serie over trauma en herstel, zit vast iets voor je bij.
Het klinkt een beetje raar, maar hoe meer ik er over nadacht, hoe meer ik besefte, dat je wel eens gelijk kon hebben.

Dank je wel.
Met groeiende onrust heb je je verhaal gelezen, Plazilliaantje. Al die zo terechte vragen van jou, als lege mood-boards aan de muur. Vraag na vraag na vraag, maar geen antwoorden daaronder. Antwoorden die anderen zouden kunnen bedenken hoeven de jouwe niet te zijn. Misschien ben jijzelf de enige die antwoord kan geven. Je kunt je wel aan anderen spiegelen, zoals je in de tekst ook doet. Hoe zou dat voor anderen zijn ? Wat is normaal ?
Het maakte mij onrustig omdat ik me probeer voor te stellen hoe dat moet voelen, zoveel vragen, zo weinig duidelijke antwoorden. Nee, het zijn geen moeilijke vragen, je maakt het (jezelf) niet te moeilijk. Je hebt recht op het vinden van antwoorden, net als iedereen. Wat goed dat je de laatste tijd je emoties aan het vinden bent, en ze ook kunt tonen. In ieder geval aan jezelf. Misschien vind je ooit iemand die het lukt een kleine bres te slaan in je muur. Iemand die jij durft te vertrouwen. Iemand die je een eerlijke en integere spiegel voorhoudt en jou, in antwoord op je vragen, voorzichtig vertelt wat voor de meeste mensen normaal is. In ieder geval: geef nooit op. Het bij je emoties komen is een mooi begin. Nu de rest nog. Ongelooflijk veel wijsheid en vertrouwen wens ik je daarbij.
Dank je wel, voor uitgebreide reactie.

Waarschijnlijk heb je gelijk, en zijn andermans antwoorden, niet mijn antwoorden, en ben ik zelf de enige die antwoord kan geven, al is dat soms wel moeilijk, als je geen nakijkboekje bezit.

Wie weet,.....misschien ooit....

Opgeven, zal ik nooit! Ook al voel ik me soms verdwaald, ik zal doorgaan, tot ik mijn weg heb gevonden.

Dank je wel, dat kan ik altijd wel gebruiken. ;-)