Laat mij maar, dat duivelskind zijn.

Door Plazilliaantje gepubliceerd op Sunday 12 February 15:10

Oma. Het is zo raar, om je zo te noemen. Want mijn oma ben je nooit geweest. Toch zal ik je nu even zo noemen, maar alleen omdat ik geen idee heb, hoe ik je anders zo moeten noemen.

Ik ben allang volwassen, en toch heb ik je maar een enkele keer gezien, je zegt dat je de verloren tijd, met ons, wil inhalen, maar oma, dat gaat niet meer. Zeker niet, met de manier, hoe jij tegenover ons staat. Één keer, ben ik bij je geweest, om met je te praten, dingen uit het verleden achter ons te laten, en een nieuw begin te maken. Maar oma, de woorden die jij toen uitspuwde, die accepteer ik nog niet eens van een wildvreemde. Je had het recht niet, om zo te oordelen.  Oordelen, over ons, en over onze moeder. Je weet niet in welke wereld wij zaten, je weet niet, hoe hij ons aanraakte. Je weet nog niet eens, waarom wij, op deze wereld zijn.

Ik toonde mijn goede wil, zette mijn eigen gevoelens opzij. Ik ben naar je toe gekomen. Terwijl ik wist, dat de kans bestond, dat ik mijn grootste vijand kon tegen komen. Waarom zeg je, dat je van ons houdt, dat je ons mist. En dat je het jammer vind, dat het zo gelopen is. Terwijl je enkel en alleen aan jezelf denkt. Hoe kan je zeggen dat je van ons houdt, zonder te willen weten, wie we zijn.

Ik wist dat het einde van jullie dicht bij was, dat was ook de reden, dat ik kwam. Zodat jullie beiden, in vrede heen konden gaan. Ik kwam niet, om mezelf de grond in te laten trappen, tot er niks meer van mij over was. Waar was het goed voor? De woorden, de haat, de vooroordelen. Ik gaf jullie, ons, een kans. Een kans, voor een nieuw begin. En dat terwijl ik er niet op te springen zat. Maar je vernietigde, in een paar woorden, al mijn hoop, wat al niet veel was. Je had er het recht niet toe.

Maar weet je, oma, ik heb het je vergeven. Ik kan niet van je houden, en dat, dat zal waarschijnlijk nooit meer veranderen, maar ik heb het je wel vergeven. Ik kan niet in de haat blijven leven, die mij van huis uit is meegegeven.

Opa overleed, twee maanden terug. Ik ben naar zijn begrafenis gekomen, om afscheid te nemen, al kon ik dat niet. Ik kon geen  afscheid nemen, van een man die ik nooit gekend heb. Een man, wiens woorden voor mij onbekend waren. Je kijk vol afschuw naar ons, toen wij, als kleinkinderen achteraan stonden. Wij hoorden daar niet te staan, we deden niet wat er van ons verwacht werd, maar ik kon niet voor aan het graf staan. Als jullie kleinkind, ik heb mij nooit zo gevoeld, dus ik kon niet schijnheilig huilen aan zijn graf.

Vroeger deed het mij zeer, als je zo naar ons keek, en over ons praatte. Ik huilde nachten lang, van eenzaamheid, verdriet.

Maar weet je, oma, laat mij maar dat duivelskind zijn, die nooit geboren had mogen worden. Ik heb dan geen familie, maar ik heb genoeg mensen om mij heen, die wel van mij houden, ook al ben ik dat duivelskind, wat nooit geboren had mogen worden.  Ik ben nou eenmaal geboren, en dat kan je mij niet meer afnemen, hoe graag je ook zou willen. Ik ben geboren, uit jouw bloed, jouw genen, en ik maak nu de keuze, om te leven. Te genieten, van het leven, wat mij is gegeven!

 

Laat mij maar, dat duivelskind zijn

Het doet niet meer pijn

 

Laat mij maar,

Het is niet meer zwaar

Dat jij minderwaardig naar mij kijkt

Dat je mij geen hand toe reikt

 

Laat mij maar, dat duivelskind zijn

Ik ben niet meer klein

Ik ben niet meer, om jou liefde verlegen

Ik huil niet meer, over dingen, waar wij over zwegen

 

Laat mij maar

Ik weet nu, het is niet waar

Ik ben het niet waard

Dat jij, minachtend naar mij staart

 

Laat mij maar dat duivelskind zijn

Ik heb mijn eigen leven, en mijn eigen brein

Ik heb jou niet meer nodig

Jou kwelling, jou zogenaamde hulp is overbodig

 

Laat mij maar, dat duivelskind zijn.

Ik weet, jullie vinden het fijn

Om over iemand te praten

Om iemand te kunnen haten

 

Laat mij maar

Het is nu klaar

Over en voorbij

Ik doe niet meer mee, aan deze slachtpartij

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Anderen vergeven, zoals in dit geval je oma, is ook iets wat je voor jezelf doet, het brengt rust in je hoofd, in je hart. En dat vergeven is heel iets anders dan vergeten, of je met iemand verzoenen, of weer van iemand houden. Dat zijn heel andere gevoelens. Wat een vreselijk leven moet jij achter je hebben, vol eenzaamheid en verdriet. Groot respect voor jou, Plazilliaantje.
Klopt. Vergeving geeft rust, maar hoeft niet gelijk verzoening betekenen.

Ieder huisje zijn kruisje.

Dank je wel. :-)
Wat is een duivelskind, je bent een mens, een mens van vlees en bloed. Niet gewenst, maar wel ontstaan, een persoon die ik heb leren kennen als een warm persoon. dikke knuff van mijn en die 'oma' dat mens is jou gewoon als kleinkind niet waard!!! XXX
Dank je wel :-) Je bent een schat!

xxx