Het breekpunt

Door Heidi1 gepubliceerd op Tuesday 17 January 22:17

Het moment dat ik 'flipte', het moment dat er iets in me brak.
​Gek genoeg was dit helemaal niet op mijn werk, maar gebeurde het thuis, tijdens de ochtendshift. Zoals bij heel wat gezinnen met jonge kinderen waarschijnlijk verliep onze ochtendshift nogal chaotisch. Er moet vanalles gebeuren en er is nog weinig ruimte over voor de 'grilletjes' van de kinderen. Je ziet de tijd altijd maar verder inkrimpen en hiermee groeit de paniek dat je niet op tijd klaar zal raken. De spanning stijgt, geduldige woordjes worden machtspelletjes en daar wringt bij onze kinderen het schoentje. Van zodra ze die gelijkwaardigheid niet meer voelen, maar 'autoritair' gedrag gewaarworden reageren ze door hun ongepast gedrag nog wat te versterken.
Zo ook die bewuste ochtend. De tijd drong, opnieuw,... Ik vroeg hen om te komen om hun kleren aan te doen, steeds wat ongeduldiger. De blijvende vermoeidheid en de 'grilletjes' hadden die ochtend hun werk al gedaan. Uiteindelijk werd het ongeduld, roepen... De kinderen hadden hier echter geen oren naar, ze bleven maar rondrennen en hun ding doen, niets lukte nog. Dit is het moment dat er iets in me brak. Ik was op. Mijn werk putte me uit, mijn kinderen putten me uit. Waar was ik wel nog goed in? Ik had het gevoel dat ik gefaald had. Ik begon te huilen en kon de hele dag niet meer stoppen. Ook de dagen daarna bleef het nare gevoel hangen.
​Het verwarde me wel, want dit kende ik helemaal niet. Was dit nu wat ze noemen een depressie? Allerlei gedachten spookten door mijn hoofd. Vooral: wat zou mijn omgeving hiervan denken?
​Ik kreeg uiteindelijk de diagnose 'burn-out'. Ik moet zeggen dat ik dit op dat moment net iets makkelijker vond om te dragen dan het woord 'depressie'. Blijkbaar is het taboe op deze laatste toch nog telkens groter.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een vreselijke ervaring, een nachtmerrie, moet dat geweest zijn voor jou, het moment dat je brak, die ochtend. Misschien ook voor de kinderen, die zich vast heel schuldig hebben gevoeld ? Terwijl ze gewoon hun ondeugende kinderdingen deden, en niet doorhadden hoe erg je er op dat moment al aan toe was. Dapper dat je dit allemaal deelt.