Ideaalbeeld: meer onrealistisch dan ooit?

Door Sarah Vermeulen gepubliceerd op Saturday 26 November 12:51

Vandaag kwam de postbode de, op zalando bestelde, vest thuis leveren. De tweede op evenveel weken tijd. Opnieuw de grootste maat in de collectie. Een kwartiertje later kwam ik tot de constatatie dat ik één vest heb hangen in mijn kast. Alweer de grootste maat uit de collectie. Als ik hem nooit was, dan zal ik de jas wel nog eventjes kunnen dragen. De andere twee vesten staan op de keukentafel klaar om terug te sturen naar het ons albekende zalando!

Laat ik mij even verduidelijken. Ik ben 25 en wil graag mijn ongenoegen uiten. Sinds mijn tiende heb ik doorheen de jaren nogal wat kilo’s aangespaard omwille van medische redenen. Sinds mijn 23e zijn, na een lange zoektocht, de medische problemen van de baan. In een jaartje tijd waren er al heel wat van de gespaarde kilo’s gesmolten als sneeuw voor de zon. Oh, heb je je laten opereren? Wat  heb je daarvoor allemaal moeten doen? NIETS! Maar daar gaat het niet over. Ik wil het hebben over de vesten. Eenmaal ik terug een broekmaat van 40-42 had, was ik tevreden. Ik besloot voor mezelf nooit meer kleren te kopen of zelfs maar te bekijken uit de ‘grote-maten-collecties’. Dat liep vrij goed. Tot enkele maanden terug, toen ik besloot op zoek te gaan naar een jas. Een jeansjasje of een leren jasje. Het plan was gesmeed. Alleen liep de uitwerking niet zo gesmeerd.

De grootste maten van een collectie passen mij niet? Graag wil ik mijn gevoel daarbij met u delen, maar helaas schieten woorden mij daarbij te kort. Hoe kunnen meisjes/dames met een maatje meer (is 40-42 überhaupt een maatje meer???) zich ooit goed voelen in deze maatschappij? Enige tijd terug werd doodleuk in het nieuws aangekondigd dat in een of andere missverkiezing een halve rel was uitgebroken omwille van het feit dat er een kandidate meedeed met maatje 40. WABLIEF? Inderdaad, dat dacht ik ook. Het meisje moest haar, volgens het artikel, schamen. Wauw, van ideaalbeelden gesproken. Mag ik u wijzen op het feit dat u in uw tv-scherm, in uw favoriete weekblad, alleen maar modellen/actrices enzovoort zult zien die een duidelijke link vertonen met de ideaalbeelden in de maatschappij. Zie je een acteur of actrice met een maatje meer in een tv-show? Dan heeft die personage in de serie vast en zeker problemen daarmee. Diëten, uitgelachten worden, …Maar als ik op straat kijk dan  lopen er veel vrouwen (misschien vallen we minder op als grijze muizen onder de kleurige en fleurige massa) rond die zich al niet goed in hun vel voelen of die al een lange weg afgelegd hebben naar een maatje 42. Ik dacht namelijk dat IEDEREEN zich goed mag voelen. In mijn ogen kan een persoon met maat 58 veel mooier zijn dan een persoon met maat 36. Blijkbaar ben ik toch niet zo realistisch als ik altijd heb gedacht.
Hoe kunnen wij ons ‘mooi’ vinden? Onszelf? Op dit moment heb ik een gevoel van schaamte over mezelf. Geloof me, ik wil me helemaal niet schamen. Best vervelend….

Conclusie: ik voel me slecht, dus er moet iets veranderen. De vraag is maar wat of wie? Moet ik mij plooien naar jullie Hitler-achtige indoctrinatie van het ideaalbeeld in de praktijk. Of moeten jullie eens nadenken over met wat jullie in hemelsnaam bezig zijn  en hoeveel vrouwen en mannen jullie al het bloed van onder de nagels hebben gehaald?

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.