Een Begeerte zo Diep...

Door Calvin E Klemmer gepubliceerd op Saturday 12 November 17:32

3eb6fae5b56e2b1e591ef7fbe00f51dc_medium.Hoewel haar diepste verlangen, onthield hij haar steevast van een kus. Haar hart brak als glas. Teneergeslagen draaide ze om en handgebaarde dat hij moest gaan. Hij ontknoopte het stuk touw van den houten paal, sprong op zijn paard en vertrok. Enkele minuten later bedacht ze zich. Deze gedachte maande haar uit bed. Voorzichtig deed ze het raam open en klom behendig naar benee. Zijn naam weergalmde door het dorp. Helaas! Boven schrok haar man echter wakker van het kabaal. Een agressieve toon beval haar per o-gen-blikkelijk terug. Ze gehoorzaamde braaf. Zoals een nette vrouw uit dit kleine gemeenschap betaamd. De man vroeg op woeste wijze welk bedenksel haar deze dwaze actie deed ondernemen. In een fase van verdriet barstte ze in tranen uit. Ze deed hiermee het vermoedden rijzen alsof ze spijt had. Haar man greep haar bij de strot en wees richting de zwijnen- en hertenkoppen aan de muur. Alsof ook zij een plekje naast deze trofeeën zou krijgen. Ze begreep de boodschap en loog een slordige leugen. Haar man luisterde met enig argwaan, maar geloofde zijn vrouw. Namelijk was het zo, dat een buitensporigheid als dit zelden tot nooit voorkwam. Thans, niet bij zijn weten. Dit wilde zij liever zo houden. Weleens vaker ontmoette ze iemand waarvan haar hartje sneller ging kloppen. Hoewel de man met het paard de toeren van haar hartslag duidelijk een iets hoger tempo deed toenemen. Dit genoegen zou haar lang heugen. Een positief licht was; hij betrad elke zes maanden het dorp om zijn koopwaar aan te bieden. Doch was het niet zo dat ze vanzelfsprekend ook echt de markt zou kunnen belopen sinds haar man streng toezicht hield. Door aanhoudend geldgebrek hadden haar vader en moeder jaren geleden weinig keus. Toen ze dit nog jong en onschuldig meisje zonder schuldgevoel aan de hoogste bieder ten huwelijk aanboden. De bruidsschat bestaande uit enkele kippen, twee varkens een geit en een koe was eentje om niet af te slaan. Het meisje kermde en huilde. Ze weende en snikte. Haar ouders sloegen haar smeekbedes jammerlijk de wind in. Ze dachten puur aan het financieel gewin dat met een dergelijke overdracht gepaard ging. En zo geschiedde het. Het enige waaraan deze vrouw hedendaags nog kon denken, was; wanneer ze de handelaar met het paard weer zou zien? Waar ze hem ongestoord kon ontmoeten. Misschien zelfs knuffelen en ruiken. Waar o waar? Maandenlang zat ze bij het raam turend naar schitterende sterren hoog aan de hemel. Wachtend op signalen van de Heer. Niks! Toch had ze sinds mensenheugenis eindelijk een missie. Haar leven bekende langzaam weer kleur. Een doel werd voor ogen gesteld. Iets wat ze voorheen niet kende. Ze ging zich een voorstelling maken van hoe het kon zijn als… Van hoe dingen zouden kunnen veranderen ten voordele van… Het eindelijk gewoon eens volgen van haar hart. In plaats van wat elke vrouw deed; luisteren naar haar man. Gezien zijn visie, vanuit zijn perspectief, het beste was wat een vrouw ooit kon overkomen. Dus luisteren naar haar hart leek tot dusverre wellicht de beste keus sinds het bijna plegen van zelfmoord vlak voor haar huwelijksnacht. Iets waaraan ze nog dagelijks denkt. Maar spijtig genoeg dagelijks nog steeds niet het lef ervoor heeft. Een verandering van zeer groot formaat stond aan het begin van ontplooiing. De geboorte van iets nieuws deed duizenden zichtbare sterren oplichten. Waarachtig zag ze dit als een teken des Gods. Vrouwen uit dezelfde buurtgemeenschap verklaarde haar voor gek. Ze drukte haar op het hart haar verstand boven haar hart te verkiezen. Eenmaal overtuigd van haar te behalen successen was deze boodschap duidelijk tegen dovemans oren gericht. De bijeengekomen vrouwen bespraken dit onderwerp tot diep in de nacht. Hierbij haalde ze allerlei doemscenario’s naar voren. Theorieën waaruit bleek dat het een zeer slecht, maar vooraleer een zeer ondoordacht idee was. Eentje die niet eens een uitgebrande prullenbak haalde, maar direct een beerput moest worden ingesmeten. In facto was het idee zo diep in haar systeem genesteld dat het ondenkbaar was dit niet ten uitvoer te brengen. Vroeg of laat moest ze haar plan uitwerken. Maar belangrijker nog; ze moet het handen en voeten zien te geven. Een toch niet zo heel makkelijke opgave. Ze vroeg aan het groepje vrouwen wat zij zouden doen wanneer een soortgelijke kans zich bij hen zou aandienen.86205aa863c9a0acf23f3b5697a84f10_medium.Hierbij werden de emoties haar te veel en brandde ze los: “Je dromen zijn van jou! Hoor je me? Van jou! Niemand kan je dit afpakken. Zelfs geen man! Een droom waarin je je eigen weg verkiest en ten langen leste kan ontsnappen uit een wereld van dwang en tirannie?” Het clubje viel stil… Ze maakten met eenieder oogcontact. Zodoende drong de boodschap goed door. Ze continueerde; “Waar je niet wordt geleefd, maar je zelf kan kiezen hóe je leeft. Dat niemand jou verteld hoe je dit of dat moet doen. Niemand je verbiedt hier of daar te gaan. Je commandeert waar je moet staan, lopen, zitten of hoe je moet liggen. Wees alsjeblieft niet bang dromen te hebben. En mocht je er ooit aan toe zijn, wees dan alsjeblieft niet bang om deze te volgen. Ik smeek het jullie.” De vrouwen waren met stomheid geslagen. Een overeenkomstig goed vormgegeven, passionele argumentatie als deze hadden de vrouwen sinds jaren niet gehoord. Over en weer werd zachtjes gemopperd, gepraat, overlegd. En hoewel niemand haar direct tegensprak, was de conclusie alsnog dat ze knettergek moest zijn. Echter wisten de vrouwen wel degelijk wat ze bedoelde. Evenals zij snakten het groepje heus stiekem naar een vrij leven waarin ze konden gaan en staan waar ze wilden. Dit was in hun huidige situatie niettemin haalbaar. Hoe graag ze ook wilde. Ze zaten als lijm gebonden en waren van nature half zo heldhaftig als dat de volume van hun stem je deed vermoeden. Intussen werd onderling besloten dat niks zojuist besproken hier de ruimte zou verlaten. Allen hielden hun woord. Allen hielden hun mond. Zelfs de meest sceptische die van begin tot eind van schande spraken. Ergens wisten ze dat ze geen normaal bestaan leidde zoals andere vrouwspersonen uit de grote stad. Die wel naar school mochten. Die wel leerde lezen en schrijven. Die wel aan stedelijke activiteiten mochten deelnemen. En in lokale stemclubjes hun participatie konden laten gelden door ideeën ten gehore te brengen. In plaats hiervan waren zij enkel maar bezig met grootbrengen van kinderen. Los van het vee die ze tezamen met hun man dagelijks moesten voorzien van zorg en vers voedsel. De man met het paard keerde jammerlijk genoeg nooit meer terug. Vermoord om zijn koopwaar ergens daar aan de haven van de rijke voorstad luttele kilometers verderop. Handhavers waren naarstig opzoek naar het geboefte. Vermoedelijk schuilde twee of drie moordenaars zich ergens in omliggende dorpen. Thans, zo deden de geruchten. Na enkele dagen zoeken nog altijd geen resultaat. De wetsdienaars trommelden hun manschappen bijeen, verlieten het gehucht en zette hun zoektocht buiten het oord voort. Dit nieuws kwam als donderslag bij heldere hemel. Teneergeslagen en diep verdrietig was een juiste omschrijving die haar verdriet kon verwoorden. Haar plannen leken pardoes in duigen te vallen. Prachtige dromen die haar nieuw toekomstbeeld vormde, viel als een kaartenhuis ineen. Thuis kon ze natuurlijk niet haar ei kwijt. Bij haar inmiddels overleden ouders evenmin. Ze lagen samen in bed toen haar man kenbaar maakte zin te hebben aan wat nachtelijk vertier. Zachtjes huilde ze van bedroefdheid. Niet omdat ze moest doen wat van haar werd verwacht. Maar omdat ze moest doen alsof niks scheelde. Haar gedachtes waren inmiddels lang niet meer thuis. Ze waren daar... In een nog schijnbaar niet te vullen leegte. Waarop haar man met zijn dronken kop vroeg of het nog steeds pijn deed als hij dat ene deed. Ze antwoordde stellig ja en trachtte hem op andere gedachtes te brengen. Tevergeefs duwde ze hem zachtjes van zich af. Lomp als hij was, deed het hem weinig tot niks. Waarop hij rustig doorbeukend tot zijn gerief kwam. Naast haar neerplofte, een ferme scheet liet en met zijn mond wagenwijd open gelukzalig in slaap viel. Je kon de klok erop gelijkzetten: Het was weer de 30e van de maand. Ze draaide zich om, sloot haar ogen en verbeelde zich een prachtige zomerdag. De bloemetjes zagen kleurrijk tot in de diepste verte en de vogeltjes zongen hun mooiste liederen. Een zachte windbries door haar haren bracht haar een slaak van verlichting. Ze wilde hier nooit meer weg. De zon scheen fel. Hemelsbreed zag de lucht blauw. Een halve maan toonde zich lichtjes in de verste uithoeken van de hemel zich niet gbekommerend op wat allemaal nog komen ging. Het was goed zo. Een moment om eeuwig vast te houden. Dit moment vasthouden is de toekomst manipuleren. Het heden stil leggen en het reeds geschiedde vergeten. “Waarom is het leven zo oneerlijk?” bedacht ze zich. Half huilend suste ze zichzelf in een diepe slaap die urenlang duurde. Haar dromen waren helder. Haar dromen waren levendig. Haar dromen waren heerlijk. Haar dromen waren echt. Uit pure noodzaak om het echte leven te doen verzachten. Zonder deze beelden van gelukzaligheid kon ze niet langer meer. Een pure noodzaak wat als een verademing kwam. Eenmaal wakker begon de ellende opnieuw. Dag in, dag uit. Deze Aarde bewandelen leek een regelrechte straf. Niemand die haar verdriet zag. Niemand behalve de man op het paard die al enkele tijden geleden abrupt stierf. Ware het niet dat ze toch kort, al was het maar op afstand, van hem kon genieten. Al was het dat ze ’s nachts wanneer de uilen riepen, ze toch naar hem kon verlangen. Wanneer de wolven huilden. Wanneer haar man sliep. Toen zomaar ineens op een dag “.., En nu ben ik het echt spuugzat” liep ze uit pure wanhoop richting de plaatselijke juwelier. Deze kende iemand die tegen lage kostprijzen aan valse paspoorten kon komen. Een tip die ze sinds haar jeugd altijd heeft onthouden en vandaag de dag perfect leek uit te komen. Ze dronk zich thuis wat moed in, trok haar stoute schoenen aan en stapte de juwelier binnen. “Goedemiddag, mevrouw... Zegt u het maar.” 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.