Was het de kop van Jut of van Jo?

Door Mijler gepubliceerd op Tuesday 25 October 17:30

Was het de kop van Jut of van Jo?

In de jaren 60 van de vorige eeuw waren landenwedstrijden atletiek de belangrijkste krachtmeting voor onze beste atleten. In 1964 werd dat nog uitgebreid met het vormen van een Benelux ploeg. Ik herinner me nog wedstrijden tegen Noorwegen, Frankrijk en Engeland, waarbij de laatste twee landen toch nog veel te sterk waren Ook in dit opzicht waren we terecht de lage landen. In 1965 verloren we zelfs van Noorwegen met puntenuitslag 107-105. Had onze Fred van Herpen op de afsluitende 4 maal 400 m gelopen, zou het ANP-bericht zeker een mildere krantenkop gehad hebben dan: “Blunder kostte Benelux ploeg in Oslo de zege!”. Speelden de nationale belangen bij de opstelling mogelijk bij de leiding een rol, de atleten daarentegen gingen tijdens en buiten de wedstrijden collegiaal en sportief met elkaar om.

Maar ja, breng je zo’n gemêleerde groep jonge honden bijeen met wat loze tijd in het verblijf, dan is de kans reëel dat ludieke momenten zich spontaan aanbieden. Zo gingen onze krachtige mannen op kogel en discus, aangevuld met enkele Vlaamse reuzen, de avond voor de wedstrijd een blokje om in het rustig Parijse district, waar wij logeerden. Het was een wat verlaten buurt met weinig vertier.

Toch stuitte dit gezelschap op een kleine fancy fair met wat kermisattributen, waaronder de kop-van jut. Dit is een kermisattribuut met een veer die met een ferme hamerslag wordt opgespannen, waardoor een gewichtje via een rail omhoog schiet en boven in het toestel een bel treft. Dit mits de slag hard genoeg is.

 Als er iets is waarmee je deze jongens tot bewijskracht dwingt is een

kreet in de zin van “Hard genoeg slaan!” Het gezelschap meldde zich aan voor een poging, aanvankelijk nog tot groot genoegen van de exploitant. De mannen hamerden er zo lustig op los dat de bel overging in een alarmklok die spoedig vrij baan zou geven aan de kop van “Hendrik Jut” (naam van de Nederlandse uitvinder) om tot boven de Eifeltoren uit te laten torenen. Het gezelschap had de grootste schik en was in hun drang naar bewijs nauwelijks te stuiten

De eigenaar daarentegen vreesde dat zijn broodwinning naar Sint Juttemis zou gaan en smeekte het gezelschap om van verdere deelname af te zien, wat uiteindelijk met begrip werd ingewilligd. Met een glans op het gezicht en het gevoel iets gepresteerd te hebben sloten ze zich weer aan bij de rest van het team.

De volgende dag was de wedstrijd, die zoals gezegd dik verloren ging. Gebruikelijk werd de ontmoeting afgesloten met een gezamenlijk diner. Het zogenaamde “banguet du cloture,” oftewel door ons vertaald in “Het kloten banket.” Het was een snikhete dag geweest en met het wedstrijdprogramma achter de kiezen, ging de wijn er in als koek, die dezelfde vitale uitwerking had als onze “Snelle Jelle.” Wij sporters werden wat luidruchtig en balorig, maar nog steeds in goede harmonie met onze gastheren.

Heel verstandig nam onze leiding toch maar het besluit om meteen na het banket afscheid te nemen. We gingen naar buiten en verzamelden ons op de straat voor het Hotel. Plots werd door een openstaand raam, van de bovenzaal waar we net gegeten hadden, een gedeeltelijk gevulde fles wijn fles naar beneden gegooid. Deze belandde op het hoofd van onze official Jo

Er ontstond wat verwarring bij ons terwijl Jo met een bloedend hoofd naar een soort EHBO werd gebracht. Achteraf bleek het allemaal mee te vallen en een uurtje later kwam Jo terug met een bontkleurige verbinding om zijn hoofd. Ik zie het beeld nu voor me. Met die bonte wikkel om zijn hoofd en qua gestalte vergelijk ik hem nu met Yasser Arrafat. Die was mij toen nog onbekend en zo zie je maar, dat zelfs nostalgische beelden een ontwikkeling kennen.

Wat wel een authentieke associatie is, was de overeenkomst in het treffen van de koppen van Jut en Jo.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Erg leuk.
Leuke anecdote.