Rentree

Door LedZeppelin gepubliceerd op Sunday 23 October 14:59

Plazilla! Dat is lang geleden, zo'n 2 jaar.  Ik ben nu bijna 17, eindelijk een beetje uitgepuberd. Ik zat toevallig nog eens op de site vandaag, en toen kreeg ik toch een beetje heimwee. Ik ben 2 jaar geleden gestopt nadat ik veel kritiek kreeg van andere gebruikers op mijn artikelen (ik kon daar toen nog niet zo goed tegen), maar ik had er toch heel veel plezier in. Misschien dat ik wel weer actief ga schrijven...

 

Er is de afgelopen jaren veel gebeurd. En ik denk dat er één woord is waarmee ik die jaren kan omschrijven, namelijk 'dood'. Natuurlijk komen ook woorden als 'liefde' en 'vriendschap' voor in dat woordenboek, maar dat komt later.

 

Als jongen van 10 denk je in bed wel eens na over de dood. Uiteindelijk concludeer je dat papa of mama toch niet doodgaat, en vervolgens val je content in slaap. 6 jaar later besef je dan dat dat toch dichterbij is dan dat je al die tijd dacht: je ervaart meerdere keren ziekte binnen je familie, en meerdere keren dood. Dan denk je: 6 jaar geleden kon dit niet, en nu gebeurt het wel. Waarom? Omdat het is zoals het is; niet eerlijk. 

 

Daar sta je dan. Van een gezinnetje van 4 naar 3. Vervolgens vertrekt je broer om te wonen bij de universiteit; je gezinnetje halveert plotseling. Wat doe je dan? Je helpt elkaar. Je krijgt meer aandacht voor de kleine dingen, je bent dankbaarder voor de tijd die je krijgt. Je gaat verder, maar vergeet niet. En natuurlijk ben je nog wel eens boos op elkaar en natuurlijk ben je nog wel eens gemeen, maar je verandert wel. Alles om je heen verandert. Overal herken je dingen uit het verleden, je ontkomt er niet aan. En als je daar uiteindelijk overheen komt, dan ben je pas echt eenzaam. Dan weet je pas hoe erg je bepaalde mensen mist.

 

Steun vind je dan bij mensen. Ik heb nu een beeldschone vriendin, die ook al bijna gaat studeren. Dat word moeilijk voor mij, aangezien ik dan nog op de middelbare school zit (ik ben 1 jaar jonger). Dat komt uiteindelijk wel goed, dat weet ik zeker. Gelukkig heb ik zat vrienden van wie ik ook hou. Vrienden zijn voor mij ook familie. 

 

Ik schrijf dit, ter nagedachtenis aan de mensen die ik mis. Lees dit, en denk aan de mensen die jij mist. En ga vervolgens weer verder, en  besef dat jij nog verder kán gaan. Maak ze trots, en maak vooral veel plezier! Dat kan natuurlijk niet altijd, maar probeer wel zoveel mogelijk je leven te leven zoals jij dat wil; want om uiteindelijk dood te gaan, zul je eerst moeten leven.

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik vind je een kanjer zo als je nu in het leven staat