Op zoek naar mijn oorsproong

Door Mijler gepubliceerd op Saturday 15 October 17:46

Op zoek naar mijn oorsprong

 

“Je hebt een mooie achternaam,” hoor ik geregeld zeggen als ik me voorstel aan nieuwe personen. Ik kan er dan met een voor de hand liggende verklaring alleen maar een draai aan geven, door te stellen dat mijn naam Snepvangers waarschijnlijk is ontstaan door het vangen van die vogels door mijn verre voorvaderen. De snip zou dan door een ambtelijke slordigheid bij een geboorteaangifte, verbasterd kunnen zijn tot Snep.

Dit soort slordigheidjes vond geregeld plaats in de periode vóór 1900, toen de taalvaardigheid en verwerking van gegevens zich nog in een primitief stadium bevonden. In kleine dorpen doen zelfs verhalen de ronde, dat toen deze officiële aanmeldingen soms bij een spontane ontmoeting met de verantwoordelijke ambtenaar in het dorp werden geregeld. Deze maakte dan een aantekening op de achterkant van zijn sigarendoos om een en ander later ten kantore vast te leggen.

In andere dorpen was men juist wat secuurder en trachtte valse aangiftes te voorkomen door te eisen dat de pasgeborene bij aangifte als bewijs getoond moest worden aan het gemeenteloket. Een situatie die tot het humoristisch verhaal leidde dat ooit een verheugde vader op de terugweg naar huis het dorpscafé aandeed, waarbij hij zijn jongste aanwinst in een rieten draagtas een beschermde parkeerplaats gaf onder het biljard. Zijn blijdschap werd zo rijkelijk gevierd dat hij het jonge geluk vergat toen hij huiswaarts keerde.

Laat ik toch maar stellen dat ik ondanks de mogelijke kleine ambtelijke vergissing, content ben met mijn achternaam, die in mijn jeugdjaren in het Brabantse land spontaan werd ingekort tot de aanroep “Snepke” en later toen ik wat steviger in het leven stond met “de Snep!” In principe heb je geen zeggenschap over je familienaam. Als alles bij de voorouders ordentelijk is verlopen krijg je hem erfelijk toebedeeld en ik prijs me dan ook gelukkig met de vaststelling dat mijn voorvaderen in elk geval geen vliegen hebben gevangen.

Bij mij bleef een soort knagende vraag aan het hoofd jengelen om wat meer te weten te komen over die vaderen en uiteraard die moeders, want zonder hen had de boom nooit een stam gekregen. Het Waar kom ik vandaan? schijnt net zo veel nieuwsgierigheid op te wekken als het Waar ga ik heen?. Een zekere vaststelling daarbij is dat het verleden een waarheid kent terwijl de toekomst met uitzondering van de dood een ongewisse zaak is.

 

Mijn directie vlucht tot Cornelis Snepvangers

Eerst maar eens proberen om die ris van voorvaderen op te sporen en in een juiste volgorde te krijgen. Tot en met mijn grootouders was geen probleem, terwijl ik dan toch al in het jaar 1873 ben aangeland. Het feit dat ik ze beiden heb gekend hielp daarbij, Het was in een tijd dat lei en griffel nog populair waren in het basisonderwijs. Gelukkig beschikte men in de ambtenarij al over pen en papier, zodat er het een en ander schriftelijk in archieven ligt opgeslagen. Soms lukt het om aktes van geboorte, huwelijk, overlijden en inschrijving van gemeentes water te krijgen. Het is dan meestal een donkerbruin verkleurde scan met slordig handschrift Verder is het een kwestie van diepgaand snuffelen in regionale-, historische-, militaire- en kerkelijke archieven. Ook bidprentjes, rouwadvertenties en stambomen van andere personen, wat vaak op zichzelf al een zoektocht is, kunnen helpen.

Er zijn sites die duizenden personen met naam, voornamen en data geregistreerd hebben. Dan nog blijft het vaak een speurwerk om juiste persoon te traceren.

Een Snip waardig ben ik vier eeuwen en12 generaties teruggevlogen om in 1585 in Zundert te landen bij Cornelis Snepvangers. Vóór 1600 wordt het zonder persoonlijke hulp van instanties onmogelijk om verder te komen. Men kent dan geen structurele achternamen meer.

Tot aan mijn persoon was de familie honkvast en trouw aan het West Brabantse land van. Marijntje Gijzen.  Wettelijk en cijfermatig bezien zijn ze ook hun echtgenotes trouw gebleven, waarbij zij opgemerkt dat toen het papier niet alleen schaars was, maar zeker ook wel even geduldig. als nu

Aan de hand van jaartallen en een betrekkelijke kennis van de geschiedenis en omstandigheden waarin zij geleefd hebben, is bij mij een verhaal ontstaan dat nooit de realiteit vertolkt. Door het gemis aan getuigenis komt veronderstelling en fantasie op de voorgrond. Dit neemt overigens niet weg dat er een beeld ontstaat dat gevoelens oproept.

Een gegeven dat voor mij voldoende drang opwekte om dit speurderswerk tot een goed einde te brengen, voor mezelf en mijn nazaten.

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Is Snepvanger echt je naam ? Ben zelf ook bezig geweest met mijn stamboom, nu wat minder, gaat veel tijd inzitten.
Wat ben je toch een column tovenaar 'ouwe snepvanger' !
Ik heb ook een stapeltje van iedereen die erbij hoort en nog wat.
Prachtig geschreven. Ik heb geen familie maar ben ook niet geïnteresseerd in hun verleden en afkomst,
En na mij sterft deze tak van de éénpersoonsfamilie Candice Simionescu ook uit. -))