Zorgverlening een roeping voor het leven....

Door Jacqueline de Lange gepubliceerd op Saturday 24 September 22:27

Al heeel jong wist ik door de handicaps van mijn beide ouders dat ik iets wilde gaan doen in het medische

De pijn en verdiet die hun handicaps meebrachten waren soms ondraaglijk

die pijn die jij als kind voelt in je eigen lichaam wanneer je ziet dat je vader bijna niet kan bewegen door de pijnen in de gewrichten,dat snijdt als een mes door je ziel

Hoplossheid en machteloos toezien en niets kunnen doen om die pijn al was het maar een paar uur over te nemen zodat hij even bevrijdt zou zijn

Iedere beweging,stoten of vallen hiels een risico in op inwendige bloeingen die niet zouden stollen

Mijn vader leed aan haemofilie,en was aangewezen op bloedtransfusies

Thuis kon hij deze behandeling krijgen,een zak bloed,en later geavanceerdere methode middels injecties

Maar de naweeen vaak zeer heftig

Veke opnamen in het ziekenhuis heb ik meegemaakt met hem en aspirine macht hij niet hebben ivm de bloedstolling

dat realiseer je je als kind tot op zekere mate door te vragen aan de dokters wat het was

en wat pappa wel en niet mocht

Soms was ik heel verdrietig en pakte pappa mijn hand,

niet huilen schat als ik het kan aanvaarden doe het dan voor mij,

jouw tranen geven mij meer pijn en zorgen

Ik hield me flink voor mijn vader en begeleide hem waar ik kon

Mijn moeder had veel zorgen en verdriet en had door haar spasticiteit vaak moeite te ontspannen,de tonus in haar speieren dan zo hoog dat ze verkrampingen had en veel bedlegerig was

Ik zorgde voor hen beiden dat vond ik normaal

Veel doktersdbezoeken en fysiotherapeuten over de vloer

vaak met mijn moeder allen,omdat pappa in het revalidatiecentyrum in Bilthoven verbleef een speciale kliniek voor haemofilie patienten

En dan komt in 1985 de intense klap.....

Vlak na de gebioorte van hun eerste en enige kleinkind,hoorde papap dat hij door bloedtransfusie besmet weas met HIV

Dan zakt je wereld ineen,over HIV en aids was toen nog relatief weinig bekend

we dachten eerst naief dat met goede medicatie er nog hoop zou zijn

gestaafd op de berichten uit Amerika dat haemofilie patienten betere kansen hadden

Met gillende sirene werd pappa op een ochtend naar het AMC in Amsterdam gebracht omdat men bang was voor een bloeding in de hersenen

het bleek niet zo te zijn en daar bracht dr Danner de Aids specialist bij uitstek mamma,pappa en mij het onheilspellende bericht  AIDS

we werden heel goe begeleid,maam kon in AMC blijven sdlapen en werd heel goed begeleid

Ik bleef thuis met mijn zoontje en ging waar kon met de trein nar Amsterdam

Zienderogen ging pappa achteruit,vermagerde sterk kreeg candida,doorligplekken en was zeer verzwakt

Hij mocht naar huis we wisetn allemaal dat er niets emer aan te doen was

Wijkverpleging kwam schoorvoetend binnen want Aids daar rustte een taboe op

Alles wat pap[pa gebruikte moest weggegooid worden of gesteriliseerd zo was de angst groot op besmetting

Handschoenen dragen als je pappa wou aanraken,wat vaak teveel pijn deed

hartverscheurende tafrelen hebben zich in huis afgespeeld en de intentie van samenzijn steeds belangrijker

we schreven dingen op die pappa zei als herinnering voor later

mamma had het heel zwaar ze was hegen jaar jonger dan papap en zou jong weduwe worden

ze zat in een ontkenningsfase,hij zou niet dood gaan de artsen vergisten zich

toen de dominee zei wordt tijd dat u uw man gaat loslaten werd hij verzocht op te donderen en nooit meer terug te komen

euthanasie kwam vaak ter sprake

pappa wou zekerheid en mamma was fel tegen

Ze wou alles odne,op homeopathisch gebied om papap beter te laten worden

Pappa had veel zorgen om haar en had in die tijd lange diepgaande gesprekken met mij

Hij vroeg me met hem te bidden en vaak zong ik psalm 23 voor hem,de heer is mijn herder

dat was zijn houvast en vertroosting

wilde alles weten over leven na de dood 

en wou niet meer

het leven werd lijden en hij verloor de waardigheid en regie over zichzelf

 Dez iekte vrat hem van binnen helemaal kapot

mensen kwamen uit angst voor de ziekte aids niet meer

er werd geroddeld

Mamma en ik werden scheef aangekeken als paria behandeld

.......................

Na een paar heftige dagen na zijn 65 ste verjaardag raakte pappa buiten bewustzijn

Thuis in zijn eigen bed omringd door mamma en mij is hij vredig gestorven,was bevrijd,overgegaan waar zijn ouders en zusje ook waren

De aids had hem geruineerd

Mamma zakte na de uitvaart volledig in elkaar zocht haar heikl bij paragnosten en wilde steeds een teken van ppap doorkrijgen

ze kon hem niet loslaten

Las zijn dagboeken en weas  steeds in de kamer van pappa om zijn aan wezigheid vast te houden

Het heeft een zware wissel gelegd op de band tussen mamma en mij,die uiteindelijk uiteen spatte

...........................

Mijn leven en dat van mijn zoontje ging verder

Hij heeft opa maar 4 jaar meegemaakt

Intens hartverscheurend zijn reactie op de uitvaart toen de kist werd weggehaald

Blijf met je handen van mijn opa af

Nu ik dit schreef schiet ik weer vol,tranen in mijn ogen

Wat had het zop veel mooier kunnen zijn

destijds werd bloed door de bloedbank niet secuur gecontroleerd op HIV

papap wasd e eerste in nederland die als haemofilie patien overleed

65 jaar mocht hij maar worden

.....................

Ik heb tijdens pappa zijn lijdenswefg gezworen ik wil iets in het medische gaan doen,waar ik kan mensen bijstaan,beter maken,begeleiden in hun zware strijd

Ik werd doktersassistente en begeleide ouderen in zorgcentra

Deed mijn exmane HBO medische basiskennis en leer door voor manetlzorg/respijtyzorg en persoonlijke begeleiding gehandicapten en ouderen

.........................................

Mamma verkocht de woning en verhuisde naar Almere alwaar ze 10 jaar heeft gewoond en is vertrokken naar het Zuiden des land\

Haar geondheid alat heden ernstig te wensen over,ze strijd een zware strijd tegen de gevolgen vann een ziekte die velen niet winnen,ze is 84,en nooit meer een man in haar leven toegelaten

Ondanks de jarenlange verwijdering tussen ons twee hebbemn we de strijdbijl begraven en hebben nu dagelijks contact

ik tracht haar waar kan te steunen en bij te staan

Mijn zoon is nu 31 en beseft heel veel meer dan destijds

opa kent hij van foto's oma staat hij nu adequaat bij

 

De band tussen mij en mijn zoon zeer hecht ondanks alles kunnen we altijd bij elkaar terecht

 

Ik heb jaren geen vertrouwen gehad in de medische wereld zij waren in mijn optiek de oorzaak dat mijn vader moest sterven.dat kon ik niet verkroppen,maar je wordt ouder wijzer,en genuanceerder,overziet zaken in breder perspectief

Medische is als een virus wat in je zit en nooit meer weggaat die roeping die zorgverlening draag je je levenlang

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.