Hoe het er echt aan toegaat in de Jeugdzorg.

Door Sebas maria gepubliceerd op Friday 02 September 20:49
Waarom de jeugdzorg afgeschaft moet worden. 'Elk kind heeft recht op een vertrouwd en veilig thuis'. Dit is 1 van de tientallen misselijkmakende quotes van Jeugdzorg waarvan ik mij afvraag wie deze bedenkt heeft en of deze persoon uberhaupt wel eens een keer een instelling van jeugdzorg van binnen heeft gezien. Rond mijn 10e rolde ik de jeugdzorg in. Ik kreeg toen een casemanager aangewezen: een klein mannetje met een piepstemmetje. Wij noemden hem Melvin de Pelvin. Na een paar gesprekken met Melvin de Pelvin leek het hem het beste idee dat ik een tijdje bij mijn oom en tante ging wonen, die op dat moment ervoor openstonden om mij op te vangen. Mijn vader en zijn ex-vrouw deelden op dat moment het co-ouderschap. Helaas is zij rond die tijd erg ziek geworden waardoor zij is opgenomen voor een paar weken in het ziekenhuis. Mijn vader is altijd ziek geweest, in zijn hoofd. Volgende keer hierover meer. Afijn, met koffer en al vertrok ik naar mijn tante, oom en mijn (toen nog) kleine nichtje en neefje. Helaas is er altijd onuitgesproken woede in mijn vaders kant van de familie geweest en volgens mijn tante was dit het perfecte moment om mijn vader eens terug te pakken! Binnen een paar maanden hebben mijn tante en oom mijn vader helemaal afgetroggeld. Elke week maakte ze keurig een lijstje met alle kosten die ze voor mij maakte. Zo vroegen ze niet alleen geld voor nieuwe kleding of schoenen, maar ook de benzinekosten die ze maakte, water, gas en licht die ik verbruikte, eten en zelfs het onderhoud voor hun auto moest betaald worden door mijn vader. Ook telde ze er overal een paar tientjes bij op. Na een paar maanden vielen ze door de mand en ging ik met koffers en al weer terug naar mijn vader. De ex-vrouw van mijn vader was inmiddels verhuisd naar de grote stad en was bezig al haar verloren jaren terug te halen. Melvin de Pelvin was nergens te bekennen. Zo was er dus eigenlijk niks verandert aan de situatie en zat ik weer thuis met mijn manisch-depressieve, narcistische en autistische vader. Gezellig! Naast een gesprekje van 1 uurtje in de 2 weken met het GGZ kreeg ik helemaal geen hulp. Toen mijn vader een nieuwe vriendin kreeg en de situatie uit de hand dreigde te lopen is er opnieuw contact gezocht met Jeugdzorg en daar was onze oude vriend weer: Melvin de Pelvin. Na een paar weken bij mijn (stief) oma en opa te hebben gelogeerd ben ik naar mijn eerste instelling gestuurd. Het Meidenhuis in Utrecht. Ik trad een nieuwe wereld binnen. In het Meidenhuis voelde ik mij in het begin erg klein, ik was een 13 jarig, onzeker meisje wat pas net aan het puberen was. Ik ben hier begonnen met roken en het Meidenhuis is ook de eerste plek geweest waar ik voor het eerst echt dronken ben geweest. Ook ben ik hier begonnen met mijzelf snijden. Ik zal jullie eerlijk zeggen dat het Meidenhuis eigenlijk de fijnste plek is geweest waar ik heb gezeten qua instellingen. Naast de nare dingen die hier gebeurden (ruzie maken, spullen werden gestolen, gevechten, pesten) heb ik hier ook een paar mooie vriendschappen opgebouwd en was de begeleiding wel altijd bereid om met je te praten, maakt niet uit hoe bont je het maakte. Het Meidenhuis is een observatieplek, wat inhoud dat ze je observeren in de dagelijkse gang van zaken, ze 1 keer per week een mentorgesprek met je hielden en nouw contact hielden met school (als je naar school ging dan, wat ik dus niet ging. Ik had vrijstelling van leerplicht gekregen) en jeugdzorg. Dit allemaal zodat hun voor jou konden bepalen wat het beste de vervolgplek zou zijn. Het jammere is dat hier vervolgens niks mee werd gedaan. Mijn vervolgplek zou volgens hun een pleeggezin moeten zijn, maar jeugdzorg plaatste mij op een crisisgroep. Na 3 maanden was mijn tijd op het Meidenhuis klaar en ging ik met de ex-vrouw van mijn vader (die mij erg heeft gesteund die tijd) en al mijn koffers naar Hilversum. Hier troffen we Melvin de Pelvin aan. Het plan zou zijn dat ik hier op een crisisopvang zou worden geplaatst. Het bleek alleen dat dit een crisisopvang voor kleine kinderen was en dat ik nou niet echt een goed voorbeeld was voor de kleintjes met mijn roken, drinken en snijden. Jezus Melvin, kon je dit niet ff wat eerder bedenken? Na wat gewik en geweeg werd ik op een crisisgroep in Den Helder geplaatst. Deze crisisgroep heette 4ff, wat een toepasselijke naam is. Na een week moest ik namelijk weer weg. Ik werd gestuurd naar het Joch, wederom een crisisgroep van dezelfde instantie als 4ff. Hier liep mijn drankgebruik nogal uit de hand. Omdat ik degene was zonder school, werk of een andere vorm van dagbesteding mocht ik de boodschappen voor het Joch doen. Van ditzelfde geld kocht ik ook mijn drank. Na een tijdje begon ik met het stelen van drank, wat verassend makkelijk is. Ze hebben me nooit betrapt. Na een tijdje begon ik dit met een ander meisje te doen, we waren elke dag stomdronken. De leiding merkte niks en had blijkbaar een bord voor zijn kop want zelfs onze mede-bewoners zagen en roken het. Ik begon hier ook met blowen. Ook werd ik steeds opstandiger. Ik vond het leuk om tegen de leiding in te gaan, zag het als een spelletje. Ze legden mij steeds meer regels op en keer op keer breekte ik ze. Wie dachten ze wel dat ze waren? Moeite met autoriteit had ik zoiezo al, dit komt ook door mijn sterkte persoonlijkheid. Maar wie zou het wel pikken als een vreemde hun in hun vrijheid beperkt? Op een dag kwam ik beneden, wederom stomdronken. Zag ik mijn vader opeens in hun kantoor zitten. Ik schrok mij kapot. Hem had ik al maanden niet meer gezien en het contact tussen ons liep niet goed. Hun wisten hiervan. Hadden ze me niet even kunnen waarschuwen? Ze hadden dus zonder mij erbij overlegd dat ik weg moest en dat ik weer terecht kon bij 4ff. Ik moest meteen mijn spullen inpakken. Ik was dronken, ontzettend in de war en ik moest huilen. Daarna volgde een ongemakkelijke rit in de auto van mijn vader van Hoorn naar de crisisgroep in Den Helder. Daar aangekomen herkende ik nog wat gezichten van de vorige keer dat ik daar had gezeten. Dit vond ik fijn, het voelde zelfs een beetje vertrouwd. Helaas hadden ze wel mijn drankflessen gevonden in mijn koffer en die werden ook weggegooid. Ik mocht hier niet naar buiten en het leek me dit keer een goed idee om me hier ook maar aan te houden. De paar dagen dat ik hier heb gezeten heb ik mijn keurig gedragen. Toch hoorde ik na een paar dagen dat ik hier weg moest en dat de hele instantie mij niet meer wou hebben. Het leek Melvin de Pelvin een goed idee dat ik thuis, bij mijn vader en zijn vriendin die ik niet kon uitstaan, zou wachten tot er een geschikte plek voor mij werd gevonden. De 2 weken die ik hier heb doorgebracht ervaarde ik als heel raar. Dit was het huis waar ik jaren heb gewoond, maar het voelde alsof ik op bezoek was. Mijn vader en ik maakte geen ruzie, maar toch was de spanning tussen ons om te snijden. Ik vind het moeilijk uit te leggen, maar het voelde alsof ik geen lucht kreeg. Na twee weken was er een geschikte plaats voor mij gevonden, volgens Melvin. Ik ging naar het KVT (kort verblijf tehuis) in Amsterdam Zuid-oost. Het was hier heel vreemd, ik kon mijn vinger er niet op leggen maar iets klopte hier niet aan, dat voelde ik. Ik stapte binnen en zag een meterslange donkerblauw geverfde gang. Aan beide kanten tientallen witte deuren. Een vrouw begeleidde ons naar de 2e rechterdeur. Zij bleek mijn mentor te zijn en ik kreeg mijn intake gesprek. Hierna werd ik naar mijn kamer gebracht. Deze zat naast het kantoortje. Bleek later dus dat ze dit expres hadden gedaan, op deze manier konden ze mij beter in de gaten houden. Ik kreeg een appartement met eigen douche en wc. Ik moest op mijn kamer gaan zitten want het was 'kameruur'. Dit was voor mij bekend. Je hebt het op veel instellingen. Het betekent simpelweg dat je alleen op je kamer moet zitten. Na het kameruur mocht ik naar de huiskamer en ontmoette ik mijn mede-bewoners. Het viel mij op dat ze van laag niveau waren en erg labiel. We aten aan tafel, maar niet met zijn allen. In kleine groep, in kleine ruimtes. Naar het eten hadden we alweer kameruur. Na het kameruur mocht ik nog een halfuurtje in de huiskamer zitten en een halfuur later moest ik al naar bed, om half 9. Wat bleek dus? Het was een gesloten inrichting voor verstandelijk gehandicapten. Op het Meidenhuis heb ik ooit eens een IQ test moeten maken. Omdat ik ADHD heb (concentratievermogen van een vlieg) en daarnaast niet wist hoeveel invloed dit zou hebben heb ik hem afgeraffeld en er totaal niet mijn best op gedaan. Dus het getal wat eruit gekomen was, was nou niet echt bewonderwaardigens. Maar of ik verstandelijk gehandicapt was? Echt niet. Wat mij verbaast is dat mijn casemanager, die me inmiddels al zo'n 4 jaar kende, er echt van overtuigd was dat dit de geschikte plek voor mij was. Naast dat dit voor (hoog) verstandelijk gehandicapten was, was het ook nog eens een gesloten instelling. De deur die naar buiten ging, zat dus letterlijk op slot. Mijn raam in het kamer zat ook op slot. En ook al kon hij open, we zaten op 3 hoog dus als ik eruit zou springen zou ik minstens een gebroken been hebben. Af en toe mochten we naar buiten. Met de leiding om boodschappen te doen. We gingen nooit wat anders doen. Zelfs in de zomer, als het snikheet was, zaten we dagenlang binnen. Ik had toendertijd geen dagbesteding, net zoals een paar andere mede-bewoonsters. Wij zaten dus letterlijk 24/7 in de instelling. Ik trok het niet, alles was van me afgepakt. Ik mocht geen telefoon, geen computer of iets anders om contact te houden met mensen. We hadden een huistelefoon waarmee je 1 keer in de week eventjes mocht bellen. Ik was geisoleerd van de buitenwereld. Aangezien ik niet in drank of drugs kon vluchten, begon ik mezelf steeds vaker te snijden. De wonden werden steeds dieper. Ik begon het dagelijks te doen. Zelfs nu, jaren later, zijn de littekens nog steeds zichtbaar. Op mijn groep zat een jongen, Mick. Hij daagde me heel vaak uit. Hij was erg labiel dus ik liet hem maar. Maar na een paar weken was ik het zat en na zijn zoveelste vervelende opmerking stapte ik heel hard op hem af en sloeg ik hem. Het gevecht begon. Hij was 2 meter lang en 2 keer zo breed als mij. Helaas voor hem kon hij niet zo goed vechten. Ik won het gevecht. Ik had hem natuurlijk ook overvallen met mijn woede, en door de adrenaline in mijn lijf was ik opeens veel sneller en sterker dan hem. Wat er daarna gebeurde weet ik niet meer zo goed. Maar toen zat ik opeens in die donkerblauwe gang, alle mede-bewoonsters zaten bij mij en ze vonden me allemaal heel stoer. De leiding was zoals gewoonlijk weer nergens te bekennen. Het gevecht hadden ze wel gezien, maar zoals gewoonlijk keken ze hulpeloos vanaf de zijlijn mee. Wachtend totdat we uit onszelf zouden ophouden. Goed, ik zat daar dus in die donkerblauwe gang. Het was de eerste keer dat ik had gevochten en eigenlijk stond ik op het punt om te huilen. Hoewel ik zelf het gevecht was begonnen, was ik erg geschrokken. Misschien wel het meest om me mezelf. Ik voelde de tranen achter mijn ogen prikken totdat ik opkeek en zag dat al mijn mede-bewoonsters me vol bewondering en ontzag zaten aan te staren. Ik slikte de tranen weg en ik lachte. Vanaf dit moment was ik de baas. Ik voelde het. En ik had gelijk. Iedereen keek tegen me op, ze deden alles voor me. Kusten nog net niet de grond waarop ik had gelopen. Helaas maakte ik flink misbruik van mijn macht. Ik zette mensen tegen elkaar op, ik heb een paar van mijn mede-bewoners geslagen, geduwd, gestompt. Ik speelde spelletjes met ze. Terugtrekken, wegduwen, terugtrekken, wegduwen. Als ze op hun zwakst waren douwde ik ze de grond in en zorgde ik dat ze, zolang ik daar nog zat, er niet meer uitkwamen. De leiding merkte dit en strafte me. Soms moest ik dagenlang achter elkaar op mijn kamef zitten. Als ik eruit kwam ging het alarm af en werd ik door de leiding weer naar mijn kamer gebracht (of geduwd). Op mijn kamer was ik een ander meisje. Verdrietig, depressief. Ik begon ook mijn eten uit te kotsen. Dit was makkelijk aangezien ik een eigen toiletruimte had en niemand me dus hoorde. Ik kreeg ook woedeaanvallen, en dan gooide ik al mijn spullen kapot. Als je dit leest, dan denk je waarschijnlijk: wat een smerig, gluiperig rotkind is dat geweest! Misschien wil je zelfs niet meer verder lezen. Maar begrijp me niet verkeerd, alles was van me afgepakt. Ik had geen contact met mijn familie of ouders, ik had geen enkele vrijheid, geen afleiding. En ik had nergens meer controle over. Daarom zocht ik iets waardoor ik dat wel weer had. Dat was de groep, de mede-bewoners. Dat was het enige waar ik controle over had, naast mijn eetprobleem en het snijden. Maar van binnen was ik gewoon zo verdrietig en vooral ontzettend in de war. Doordat ik zoveel controle had over de groep, had ik dat ook over de leiding. Ze wisten dat zolang iedereen aan mijn kant stond, hun machteloos waren. Ze gaven me steeds vaker straf en ik moest soms dagenlang alleen op mijn kamer zitten. De hele dag lang. Ik zag alleen het gezicht van de leiding als ze mijn eten kwamen brengen. Dit deden ze zodat ze een afstand tussen mij en de groep konden creeeren. Deze techniek werkte alleen niet zo goed, zelfs als de groep mij dagenlang achter elkaar niet zagen waren ze zo bang voor mij dat ze niet anders konden dan aan mijn kant staan. Totdat ze een nieuwe techniek hadden. De leiding vertelde heel veel leugens over mij, verschrikkelijke dingen zodat mijn mede-bewoners aan hun kant gingen staan. Er was vooral 1 vrouw die hier erg ver in ging. Ik heb haar een keer staan afluisteren toen ze in het appartement stond van een nieuwe mede-bewoonster: een meisje dat me oprecht aardig leek. Ik had haar heel even gezien, nog nieteens de tijd gehad om me aan haar voor te stellen. Maar de leiding had dus geen problemen om dat voor mij te doen...Ik was zo pissig dat ik de kamer binnenstapte maar voordat ik al iets kon zeggen pakte de leiding me bij mijn arm en sleurde me naar mijn kamer toe. Ik keek haar in haar ogen aan. Ze maakte me zo boos dat ik haar had geslagen. Ik wist meteen dat ik flink de pineut was. Ik werd mijn kamer ingeduwd en een uur later kwam ze samen met mijn mentor terug. Ze ging aangifte tegen me doen en ik zou de volgende dag weggestuurd worden. Het afscheid was best emotioneel. Natuurlijk huilde ik niet. Ik huilde nooit waar de anderen bij waren. En ookal manipuleerde ik de groep, er zaten er een paar tussen waar ik oprecht ook een om beetje gaf. 1 meisje in het speciaal. Sabrina heette ze. Ze zag het goede in mij en keek recht door mijn problematiek heen. Ze sprak me niet aan op mijn gedrag, vroeg er ook niet naar. Maar ze moedigde me ook niet aan. Ze nam me zoals ik was. Ik denk nog steeds wel eens aan haar. Door het hele gebeuren ben ik helemaal vergeten om jullie te vertellen dat in die tijd ook de kinderbescherming is ingeschakeld en ik een voogd toegewezen kreeg. Dus, zeg maar dag tegen Melvin de Pelvin en hallo tegen Marieke! Echt goed weet ik niet meer hoe ze eruit zag. Volgens mij was ze lang. Blond haar? Ze is mij komen ophalen van het KVT en heeft mij naar een crisiscentrum in Haarlem gebracht. Inmiddels had ik ook een nieuwe IQ-test gedaan. Deze kwam op een gemiddeld getal uit, maar was eigenlijk ongeldig omdat er te kort tijd zat tussen de 1e en 2e test. Maar goed, ik ging dus naar een crisiscentrum waarvan de naam op het puntje van mijn tong ligt. Ik weet het even niet meer. Het was een heel groot verschil tussen het KVT en de crisisgroep. De leiding zat hier eigenlijk alleen maar op hun reet achter de computer in hun kantoortje. Alles mocht en alles kon. Ik was weer zoals gewoonlijk elke dag stomdronken en knetterstoned. Daarnaast ging ik elke dag de stad in en stal ik de winkels leeg, de HEMA was mijn favoriet. En natuurlijk de supermarkt, want waar een supermarkt is, is drank! Op een dag had ik teveel gedronken en werd ik zo emotioneel dat ik 3 uur achter elkaar heb zitten huilen. Letterlijk. Mede-bewoners probeerde me te troosten maar ik kon geen woorden uitbrengen. Van de leiding moest ik wel komen eten. Daar zat ik dan, huilend aan de eettafel. De leiding zat tegenover me en deed alsof er niks aan de hand was, keken niet eens naar me. Ze waren ijskoud. Ik kreeg geen hap door me keel. Wat ik best jammer vond toen ik erop terugkeek aangezien het me eten me best lekker leek. (Ik had al maandenlang geen echt eten meer gehad) Het was pasta met zalm en boursain. Ik ben dol op pasta. Die avond heb ik mezelf zovaak en zo diep gesneden dat de leiding van de crisisgroep me niet langer kon negeren. Helaas besloten ze om in plaats van goed met me te praten, de crisisdienst van de GGZ te bellen en wouden ze me laten opnemen. Dit is uiteindelijk niet doorgegaan omdat het op de 1 of andere manier niet mogelijk was. Ik werd weer teruggestuurd naar bed en moest mijn roes maar uitslapen. Op dit crisiscentrum heb ik iets van 2 maanden gezeten. Het ging hier niet goed met me. De vervolgplek waar ik kwam was de laatste instelling waar ik heb gezeten. Ik vertel hierover een andere keer. Die groep is een geval apart. Maar ik zal jullie vertellen hoe het nu met mij gaat. Het gaat goed. Op mijn 15e ben ik bij een vriendin en haar moeder gaan wonen, inmiddels mijn pleegmoeder. Het zijn de 2 liefste en bijzonderste personen die ik ooit heb ontmoet. Ik hou heel veel van ze. Ik volg een opleiding en werk 4 dagen per week met...verstandelijk gehandicapten! Die had je vast niet zien aankomen. Eerst op een dagbesteding voor volwassenen met een handicap en nu op speciaal onderwijs. Dit werk heeft me zachter gemaakt. Ik ben naar zelfstandigheid toe aan het werken en het is mijn doel om over een paar maanden op mijzelf te gaan wonen. Ik drink alleen nog voor de gezelligheid, heb mezelf al meer dan een jaar niet meer gesneden, heb geen eetproblemen meer en blowen doe ik alleen in het weekend. Dit alles heb ik bereikt zonder jeugdzorg. Het enige wat ik nodig had was iemand die in me geloofde, me aanmoedigde het goede pad te bewandelen, iemand die onvoorwaardelijk veel van me houd, er altijd voor mij is, naar me luistert en vertrouwen in me heeft. Een warm thuiskomen. Dat zijn mijn pleegmoeder en pleegzus voor mij. De familie die ik nooit heb gehad.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.