Alice Springs - Darwin: Liften met een moordenaar

Door Traveljob gepubliceerd op Tuesday 30 August 02:00

Gaandeweg leer ik meer over de Aboriginals en ontdek ik de oorzaken van de slechte verhoudingen met de westerse mensen. Ik zie langzaam het klimaat, de grondsoort en de flora en fauna veranderen en heb het idee dat ik Australië nu echt leer kennen. En er gaat een wereld voor me open die normaal potdicht zit.
Door een local werden we vanuit Alice Springs op de snelweg richting Darwin gedropt. We dachten op een goede liftplek te staan totdat ik me realiseerde dat ik al 4 uur naar mijn eigen duim stond te staren. Een aantrekkelijke duim weliswaar, maar geen goede gesprekspartner. Ons geduld werd toch beloond, toen een gammele, volgepropte witte bus voor ons stopte. 

Pete en Sandy, 44 en 51 jaar
Twee mensen met bier in hun hand, een joggingbroek en slonzig T-shirt aan en slechts een paar tanden in hun mond, stapten uit de bus en zeiden in de eerste drie zinnen 5 keer ‘’fucking’’ en ‘’bloody …. ‘’. Mijn gevoel twijfelde of deze mensen wel te vertrouwen waren, maar ik geloofde dat Pete en Sandy vriendelijke, goede mensen waren en we wilden niet nog 4 uur wachten op een lift.
Pete en Sandy zijn broer en zus van elkaar en maakten een roadtrip naar hun broer in Noordoost-Australië. Ze hebben een sterke mening, zetten deze kracht bij door een arsenaal aan scheldwoorden en dulden geen tegenspraak. Het zijn niet de mensen die je tegen je wilt hebben. Ik stelde me daarom op aan Pete en Sandy’s kant en probeerde ze met steeds gedurfdere vragen aan het praten te krijgen, zodat ze zich comfortabel voelden en ik meer over Pete en Sandy te weten kon komen. 
Pete werd voor het eerst vader op zijn 13de en heeft nu 14 kinderen, waarvan hij er slechts nog een paar ziet. Van zijn 19de tot zijn 26ste levensjaar heeft hij in de gevangenis gezeten, omdat hij iemand, die zijn 3-jarige dochtertje verkrachtte, had doodgeschoten. Opgegroeid in een gewelddadig klimaat en met veel foute mensen om hem heen, belandde Pete in een criminele wereld. In geldnood en met een paar kleine kinderen waar hij nog geen brood voor kon kopen, heeft Pete een paar jaar geleden een flinke lading cocaïne vervoerd om uit de schulden te  geraken. 
Zijn kinderen zijn nu opgegroeid en Pete verdiend zijn geld als automonteur. Hij liefst reist hij het hele land door en werkt als hij geld nodig heeft. Vorig jaar werd teelbalkanker bij hem geconstateerd en zijn beide testikels verwijderd, noodgedwongen is zijn voorplantingsdrang daarmee tot een einde gekomen. Inmiddels zijn de ruwe randjes bij Pete verdwenen en is hij een sociaal mens geworden die met een groot gevoel voor humor en mooie verhalen voor veel entertainment zorgt. 
Sandy heeft al vier hartaanvallen overleefd, maar is daardoor wel een beetje verstrooid geraakt. Ze  vertelt 3 keer hetzelfde verhaal en kijkt je soms aan met een blik alsof je Chinees praat. Ze houdt wel van dolletje en geeft je regelmatig een ‘’’vriendschappelijke’’ por, eentje waarmee je naar de andere kant van de weg vliegt. 
Sandy heeft een zoon die ze na zijn eerste levensjaar nooit meer heeft gezien en is verschillende keren getrouwd geweest, huwelijken die allemaal gestrand zijn. Ook Sandy heeft geen makkelijk leven achter de rug, maar daar heeft ze zich overheen gezet en nu geniet ze met volle teugen van haar roadtrip.
We stopten net na de zonsondergang bij de Devils Marbles, knikkers van 5 meter hoog die op mysterieuze wijze op elkaar liggen. Pete en Sandy hadden de hele dag nog niets gegeten, dus het was tijd voor Australische worst met soep; een goddelijke combinatie. Zo lekker dat Pete geen puf meer had om verder te rijden. We sliepen die nacht op zijn matras onder de sterren met grote knikkers om ons heen die hopelijk niet van de berg afrollen. De volgende morgen scheidden onze wegen.
Ik was in de eerste uren een beetje oncomfortabel met Pete en Sandy, maar uiteindelijk ben ik erg blij dat ik ingestapt ben. Ik vergeet onze ontmoeting nooit meer en vind het mooi dat ik bevriend ben geraakt met twee mensen waar ik op straat hard voor was weggerend. De mensen die je gevoel aan het wankelen brengen, zijn de mensen die voor de meest gedenkwaardige momenten zorgen.

Warren en Sue, 45-50 jaar
We stonden nog geen vijf minuten te wachten toen we werden opgepikt door een ietwat onzeker koppel. Ze wilden ons graag meenemen, maar moesten even over een drempel heen voordat ze geheel comfortabel waren.
Warren en Sue hebben twee kinderen en leven een traditioneel leven in Bundaberg, de plaats waar de In Australië populaire gelijknamige frisdrank Bundaberg gebrouwen wordt. Warren groeide op in de suikerrietboerderij van zijn vader, nam het over en verkocht het een paar jaar geleden. Nu werkt hij in dienst van een suikerrietboerderij. 
De kinderen zijn uitgevlogen toen ze gingen studeren. Zoon Tom probeert voeten in de aarde te krijgen in de muziekwereld en dochter Stephanie hoopt snel een baan te vinden in de designwereld. 
Warren en Sue zijn nuchtere mensen die voldaan zijn met de alledaagse dingen.

Felix, 23 jaar
Deze Duitse backpacker is 9 maanden in Australië en heeft meer van Australië gezien dan van de rest van de wereld. Hij heeft veel Duitse vrienden gemaakt onderweg, waardoor zijn Engels nog gebrekkig is. Maar ach, als je lifters oppikt ben je een goede gozer. En het was een goede kans om mijn Duits bij te spijkeren. Duitse rap, Oktoberfestmuziek en schlagermuziek, ik leerde aardig wat Duitse songteksten en droomde over een leven als straatmuzikant met een pannenset in Berlijn. 

Darwin
Van het koude Melbourne, via het warme, droge Alice Springs arriveerden we in het tropische Darwin. De temperatuur lag dicht tegen de 40 graden aan en de luchtvochtigheidsgraad zat tegen het plafond aan. Na elke drie stappen moest ik een slok water nemen om niet uit te drogen en na een verfrissende douche kon ik halverwege de weg naar de tent omkeren voor de volgende douche, omdat het zweet alweer uit al mijn poriën stroomde.

ANZAC-dag
We kwamen in Darwin aan op ANZAC-dag, de dag waarop Australië en Nieuw-Zeeland haar onafhankelijkheid vieren. Ik was benieuwd hoe ze dat vierden, maar eigenlijk wist ik het al zonder te vragen; door zo dronken als mogelijk te worden. Het werd voornamelijk gevierd door mensen van 35-60 jaar, waarbij de vrouwen een mooie jurk droegen en de mannen een pak met daarop hun onderscheidingen. Het was 3 uur ’s middags en men liep slingerend over straat, obers werden beledigd en vrouwen respectloos aangesproken. Als de bodyguards iedereen met een glaasje te veel op uit de kroeg zouden zetten, dan stond elke kroeg leeg. ANZAC wordt met veel trots en intensiteit gevierd, maar zou een stuk rustiger verlopen als de traditie zou zijn om cola te drinken met elkaar.

Kakadu National Park
We kregen onze chauffeurs nog niet zo ver om van hun plan af te wijken en zich aan te passen aan onze agenda. We waren dus genoodzaakt een auto te huren in Darwin en onszelf rond te leiden.
We reden Kakadu in en nadat we ons ticket tot Australisch bekendste Nationale Park hadden gekocht reden we drie uur door natte, vlakke graslanden tot we bij onze bestemming aankwamen: Ubirru. Een plek met grote betekenis voor de Aboriginals vanwege de vele rotstekeningen van tienduizenden jaren oud die er te vinden zijn. Afbeeldingen van o.a. vissen, slangen, kangoeroes en speren vertellen over de historie van een van de oudste bevolkingsgroepen ter wereld. Een tekening over vechtende mensen duidde er volgens de Aboriginals op dat iemand had geprobeerd iets te stelen en daarom door de familie weggejaagd werd. Zo wordt kinderen duidelijk gemaakt dat stelen verboden is. Iets wat voor ons een simpele tekening is, is voor de Aboriginals een belangrijke boodschap van hun voorvaderen. Kakadu heeft de bijnaam Kakadon’t gekregen, omdat het qua natuur niet erg bijzonder is. Maar als je geïnteresseerd bent in de cultuur en historie van de Aboriginals dan is het zeker een Kakado.

Aboriginals
Tot 200 jaar geleden leefden de Aboriginals als nomaden. Ze joegen op wilde dieren, haalden water uit het dichtstbijzijnde meer en trokken verder als het gebied  uitgeput raakte. Ze ontwikkelden hun eigen taal, maakten medicijnen van planten, wisten precies wanneer het ging regenen en waren geweldige jagers. Ze gebruikten de natuur en leefden er in harmonie mee samen. Deze levensstijl gaf de Aboriginals alles wat ze nodig hadden en iets dat werkt hoef je niet te veranderen.
Totdat de Europeanen Australië ontdekten. In 200 jaar tijd heeft het land een metamorfose ondergaan en werden de Aboriginals gedwongen hun levensstijl te veranderen. Kinderen werden weggehaald bij hun ouders en naar school gestuurd en land werd afgepakt om er gigantische boerderijen te bouwen. In een paar generaties tijd is op brute wijze een oeroude cultuur kapot gemaakt. 
Nu is een periode aangebroken waarin de Aboriginals zich moeten proberen aan te passen aan de Westerse cultuur. Er wordt verlangd dat ze naar school gaan, studeren en op kantoor werken; dingen die niet in de diepgewortelde wil van Aboriginals zitten. Ze raken gedemotiveerd en hangen rond op straat zonder een doel te hebben; ze worden functieloos in de samenleving en dat frustreert de Westerlingen. De overheid geeft veel geld uit aan scholingsprogramma’s, opvangcentra en uitkeringen om het aanpassingsproces te versnellen, iets wat de niet-Aboriginals nog gefrustreerder maakt. Ik denk dat het voor veel Australiërs lastig is begrip op te brengen voor dysfunctionele Aboriginals, omdat men niet met eigen ogen heeft gezien hoe verschillend, maar ook hoe functioneel de Aboriginal cultuur was. Ook ik voel me minder op mijn gemak in de buurt van Aboriginals en geef ze geen eerlijke kans; in plaats van een brug te bouwen vergroot ik het gat tussen Aboriginals en niet-Aboriginals. Ik hoop dat ik er genoeg voor open sta en het geluk heb om onderweg een groep leuke, vriendelijke Aboriginals te ontmoeten.

Krokodillen in Kakadu
Kakadu heeft een tropisch klimaat wat erg geschikt is voor krokodillen. Sofia en ik wilden krokodillen graag een keer in het wild zien, dus deden we een ‘’jumping crocodiles’’ tour. De krokodillen verstoppen zich in het gras aan de rivierkant of in de rivierbedding. Als ze een prooi zien of ruiken en hongerig zijn, zie je twee ogen boven het water snel dichterbij komen totdat de krokodil de prooi tot  een paar meter nadert. Hij wacht op het  juiste moment om toe te slaan, springt uit het water en slikt de homp vlees door zonder te kauwen. De lange, sterke staart die de krokodil gebruikt om te zwemmen en waarmee hij uit het water kan springen, en de reusachtige, allesvernietigende bek vormen de krachtigste wapens van de krokodil.
Sommige krokodillen zijn een deel van hun staart of een voet verloren, meestal door een onderling gevecht. Dat heelt na verloop van tijd en de krokodil leert zonder dat deel leven. Dit oerdier is zo sterk en goed aangepast aan de natuur dat het hopelijk nog duizenden jaren te bewonderen is. 

Katherine Gorge
Sofia was haar GoPro camera vergeten in Mataranka, een dorp 5 uur rijden ten zuiden van Darwin. Op weg naar haar GoPro kwamen we langs Katherine Gorge. Een aanrader volgens velen, maar de wandeling die je door een berg naar een uitkijkpunt bracht was niet erg bijzonder. Misschien hadden we een tour moeten doen per boot, maar die boot zat zo vol met geldwapperende Amerikanen dat wij met ons 20 dollar briefje naast de riolering plaats konden nemen.

Het zit niet mee
We eindigden onze roadtrip in Litchfield Park. Met hoge verwachtingen gingen we er naartoe, totdat bleek dat vier van de vijf bezienswaardigheden gesloten waren wegens onderhoudswerkzaamheden. Litchfield beperkte zich voor ons tot een paar waterstralen die van een stel rotsen naar beneden vallen. 
Sofia had al drie nachten geen oog dicht gedaan, vanwege alle muggen in de tent en het warme, vochtige weer die je continue liet zweten. Slapen in een tent zonder airconditioning was geen succes, dus sliepen we die nacht in de auto waarin het helaas nog warmer was dan in de tent. Om het enigszins draaglijk te maken hadden we muziek aangezet, die we vergaten uit te zetten toen we eindelijk in slaap vielen. Het resultaat; een lege accu de volgende morgen. Gelukkig kreeg een campinggast, die vertelde dat hij maandelijks accu’s van campinggasten moest opladen, onze auto snel weer aan de praat.
Die avond wilden we de lokale markt in Darwin bezoeken, het hoogtepunt van de week. Zoals wel vaker in een tropisch gebied, regende het de hele dag in Darwin. We liepen door de stromende regen naar de markt en konden niet wachten om het hoogtepunt van Darwin te zien. Aangekomen bij het marktgebied was er geen kraampje te zien, de markt was afgelast vanwege de regen. Gelukkig hadden we de GoPro weer terug om al ons leed vast te leggen.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.