Ontgroening

Door Whippersnapper gepubliceerd op Friday 22 July 10:57

Mijn eerste woorden op digitaalpapier die viral gaan en door andere ogen gelezen kunnen worden. Ik ben van beroep geen journalist of schrijver maar ik vind het een hele bevrijding om mijn - soms achterlijk vergezochte - hersenspinsels op papier te zetten. Ik ben eerst begonnen met schrijven puur voor mezelf. Om de rode draad door mijn leven en gedachten te monitoren. Later bedacht ik me dat ik waarschijnlijk niet de enige ben die door bepaalde fasen in het leven gaat. Wellicht kan ik mensen inspireren met mijn verhalen. Of niet natuurlijk. Misschien denk je, waar heb je het over? Dat zal ik je vertellen: momenteel maak ik de transformatie door als starter op de arbeidsmarkt na jaren van studeren. Vaarwel studerenleven! Het is tijd om volwassen te worden.

Met mijn verhalen hoop ik niet alleen starter te bereiken en te helpen, maar hopelijk ook bedrijven. Wellicht ook onderwijsinstellingen, aangezien zij starters als een koekjesfabriek - warm, soms al koud - klaar stomen voor de arbeidsmarkt. De titel van dit platform kent daarom ook de naam "Whippersnapper". Wat is een Whippersnapper zul je je afvragen. Whippersnappers zijn in de volksmond "broekies". Ik heb de Engelse benaming gekozen omdat ik het ten eerste erg leuk vind klinken en ten tweede kent het een bijzondere achtergrond. Op internet vond ik de volgende beschrijving van een Whippersnapper:

"What old people, generally your grandparents, call youngsters". The word is derives form the term "snapping your whip" which means getting a boner. So basically your granddad is calling you a whipper snapper because you can get it up and he can't"

"You young whipper snappers!! Always sticking you business in places were it doesn't belong!"

bron: nl.urbandictionary.com

Hilarisch toch? Deze eerste blog staat daarom ook in het teken van een "Whippersnapper". Broekies op de arbeidsmarkt. Je herkent ze overal en je hebt ze in allerlei soorten, maten en kleuren. Mijn beleving van bovenstaande beschrijving is dat broekies vooral zichzelf niet moeten verliezen in de grote boze wereld. Dat heerlijke - soms naïeve - optimisme is een verademing van strakke werkprocessen en hïerarische werkhoudeingen. Organisaties zeggen de denkwijze van broekies verfrissend te vinden, en tegelijkertijd worden deze verfrissende broekies soms niet serieus genomen door 'gebrek aan ervaring'.

Toch is niet iedereen blij met de komst van een whippersnapper, om welke reden dan ook. Het is ook aan de whippersnapper om daarmee om te gaan. Eerlijk is eerlijk, het is best een dingetje om je studenten leven vaarwel te zeggen. Ook al ben je helemaal klaar met studeren, tentamens maken en papers schrijven. Je kunt je niet meer verschuilen achter je studententitel. Korting krijgen want je bent zo arm, lekker dom uit je ogen kijken en net doen alsof je het niet snap zodat anderen het van je over nemen, weinig echte verantwoordelijkheden hebben en doen waar je zelf zin in hebt. Zo kan ik nog heel lang doorgaan. Toch komt er een tijd dat je de grote boze wereld betreedt. Sommigen vinden het een makkie en anderen hebben er wat meer moeite mee. Dat is prima, alles op je eigen tempo. Ik ben ook een broekie. Ik knap nu een beetje uit m'n broekie en behoor tot die laatste categorie van mensen die er moeite mee hebben.

Mijn ervaring is dat het zijn van een broekie vooral te maken heeft met je leeftijd. Je kunt er dus niets aan doen. Ik ben ooit bij een bedrijf gaan werken – gewoon in loondienst – en toen kreeg ik op mijn eerste dag het inwerkboek voor stagiaires onder mijn neus geschoven. Vast met alle goede bedoelingen, maar hoe leg je dan uit aan die persoon en ik, als gelijkwaardigen, met elkaar moeten samenwerken en dat diegene mijn mening serieus dient te nemen. Ik heb ook wel eens meegemaakt dat ik plaatsnam in een samengesteld groepje met experts. Dat was ontzettend leuk en leerzaam. Maar ik wist niet dat er iemand eruit is gezet om ruimte te maken voor mij. Deze persoon in kwestie had per direct ontslag genomen, omdat diegene het gevoel had niet serieus genomen te worden en werd vervangen door zo'n jong ding.

Op school worden je vaardigheden aangeleerd op welke manier je kennis en theorieën kun toepassing in casussen. Op de arbeidsmarkt moet je wat doen met die vaardigheden, kennis en theorieën in de praktijk. Plus, je moet politieke voelstroepen laten groeien waarmee je aanvoelt bij wie je somminge dingen wel en niet kunt zeggen. Ik vind het niet zo gek dat er allerlei studies zijn en boeken geschrevenzijn over organisatieculturen, kantoorbeleid, strategische teamsamenstellingen etc. Man, je moet met zoveel rekening houden.

Kortom, als Whippersnapper heb je het maar zwaar. Maar het is ook een leuk avontuur dat je aangaat. Zie het als een nieuw begin. Hopelijk kan ik je daarbij helpen. Mocht je je afvragen wie ik ben?

That's a secret i'll never tell. XOXO Whippersnapper

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.