Mijn loverboy is dood. En nu?

Door Knokker gepubliceerd op Thursday 23 June 00:47

Lieve mensen,

Mijn leven is niet altijd makkelijk geweest. Ik heb mijn nodige portie rottigheid nu wel gehad, hoop ik. Ik ben al een tijdje in behandeling bij een psycholoog om alles te verwerken en alles op te vegen en weggooien. Een ingeslagen weg om te gaan leven zoals het moet.

Met de tranen die het laatste half jaar gevloeid hebben bij mij, kan je een leuk vijvertje mee vullen, voor in je achtertuin bv. Ik wist echt niet dat iemand zoveel kon huilen. Pure wanhoop, en het gewoon echt niet meer weten. Vorige week kreeg mijn verleden een complete draai. Ik kreeg ik heel bizar nieuws wat mij veranderde in een hoopje ellende, maar waar ik sterker uit ga komen, met 100 % zekerheid. Toen ik dit gedichtje las, was het alsof het voor mij geschreven was. Ik huil niet omdat ik zwak ben. Ik huil omdat ik ruim twintig jaar bang ben geweest dat hij ergens weer zou opduiken. Bang voor de wraakgevoelens om hem ook pijn te doen. Bang dat ik de pijn niet meer dragen kon. Ik ben zo sterk geweest voor zo lang.

 

                               a35054975b9516a6dbe19b7386aadc99_medium.

 

                                               Hij heeft niet gewonnen.

In de jaren negentig was ik in de greep van een loverboy. Toen bestond dat woord ervoor nog niet. Er was geen benaming voor zulk soort mensen. Geen hyves, facebook of mobiele telefoons. Ik woonde op kamers  in Hilversum, en Dhr. D.K was mijn huisbaas. Nog niet zolang geleden heb ik hier een EMDR therapie over gehad, dus de beelden liggen nog vers in mijn geheugen. Deze sessie was zo intens en heftig. Alles wat er gebeurt was kwam weer terug op mijn netvlies, mijn hart en mijn gevoel. Normaal hoor je na EMDR het een plekje te kunnen geven. Ik werd misselijk, verdrietig en ik was hier alleen in. Tja, alleen. Mijn man was ook bedreigd door hem. Want ik was immers D.K meisje. Hij "zorgde"voor mij en niemand anders.

Toch liet mijn man mij niet kopje ondergaan. Sterker, we zijn bijna 21 jaar getrouwd. Ik ben Hilversum uit gevlucht en ging in Volendam wonen. Vergeten ben ik het nooit, het diep weg stoppen kon ik wel. Ik ben getrouwd met mijn man en ook mijn beste vriend. Wij hebben twee prachtige dochters gekregen. En het leven gaat verder. 

 

                                                98e4d9723cd2b02003ed79efcd9140e6_medium.

 

                                                        Tot vorige week dan.

Mijn oude vrienden vonden mij weer via facebook en al snel waren mijn oude vrienden weer terug in mijn leven. Ik ben zo blij dat ze mij weer gevonden hebben. Meteen weer geapt en gebeld en ze waren mij nooit vergeten. Sterker ze hebben het soms nog over mij. Want het is een feit, voor het gedonder was het een erge leuke tijd. Lekker stappen in de plaatstelijke discotheek, samen eten, samen dansen. Hangen in onze vaste stamkroeg. Boswandeling drinken, poolen, stappen. 

D.K was een sluwe vieze  dikke vos. En zorgde er zorgvuldig voor dat ik steeds meer deed wat hij wou, en ik zonderde mij steeds meer af van mijn vrienden. Hij gaf mij eerst softdrugs en voerde dat langzaam op met harddrugs en misbruik en duwde mij de kant van de dames van lichte zeden op. Sorry, ik kan moeilijk in detail treden. Als ik met hem naar  houseparty's ging kwam ik daar mijn huidige man tegen, zo heeft deze jongen mij letterlijk gered. Anders zat ik dit verhaal niet meer te schrijven.

Ik hoorde vorige week dat D.K een paar jaar geleden geliquideerd was, in 2007. Mijn hele wereld stopte. Alles wat om mij heen gebeurde zag ik niet, mijn gevoel werd uit geschakeld. Tranen bleven maar komen, zelfs in mijn slaap. Er ging van alles door mij heen, ik moest het zeker weten. Is de man die mijn leven tot een hel had gemaakt echt dood? Een paar dagen zat ik op google, politie sites, facebook. En nergens een bevestiging vinden dat D.K echt doodgeschoten was.  En de meeste mensen zeiden gerechtigheid, hij heeft het verdiend of zoiets.. Daar kon ik niets mee. Dood is nooit gerechtigheid. Voor mijn was een mogelijk einde van een vreselijke tijd. 

 

                                           a5c6a0d316f3ae7258e1e9692a5eb33f_medium.

 

Op een zondagmiddag heb ik 09008844 gebeld van de politie, en kreeg Anja aan de telefoon. Ze hoorde de angst en wanhoop in mijn stem. En ze was vastbesloten om mij te helpen om te kijken of het waar was. Een dag later werd ik door Yvette, ook een agente van de zedenpoltie Noord-Holland. op basis van mijn gegevens informatie kon er met 99,99% zekerheid worden gezegd dat Dhr D.K is geliquideerd is in 2007. Meer informatie konden ze niet geven. Maar ik had een bevestiging dat ik nooit meer bang hoefde te zijn. Ik hoefde geen wraakgevoelens meer te hebben. Want hij is dood. Hartstikke dood.

 

                                    537199ef8d8516246dd353e0436b47c2_medium.

 

Ik wil wel ouders, opa's en oma's, vrienden of vriendinnen enz waarschuwen. Zie je iets bij iemand die ander gedrag vertoont. Wees er dan. Sluit niet je ogen. Want een slachtoffer zal nimmer zeggen dat hij/zij in de problemen zit.

Ik ben er nog, godzijdank. Ik heb de afgelopen weken vaak gedacht hoe het had kunnen aflopen. 

Nu klim ik weer terug naar wie ik eigenlijk ben. Wie ik wil en kan zijn. Dit was niet makkelijk om op te schrijven. Maar ik wou het. Ik heb geen schaamte, ik heb enkel een blauwe plek opgelopen in mijn verleden. 

Ik klap dicht. Dit was zwaar. But I did it. Ik ben niet alleen...

Liefs Monique.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel knap geschreven lieverd. Een hoofdstuk afgesloten........XXX
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx