A teenage symphony : never gonna give you up

Door MrJanneman gepubliceerd op Saturday 18 June 22:28

 

Krammenalassis zeg, we gaat het toch niet over Rick Astley hebben vandaag meneer Jan. 
Helaas voor de teleurstelling maar ik ga dat wel doen. Even een terugblik op mijn muzikale trauma's van weleer. Men schrijve en zegge 1987 en ik sleet mijn zondagen in het donkere, naar bier stinkend en vooral rokerige hol dat bekend stond als "the white corner" in Norg. Op de fiets rond 14 uur heen en keurig in de geuren die daar absoluut geen dienst meer deden. Op een zondag hoorde ik wel erg vaak een disco/poppy nummer voorbij komen die ik te gelikt vond. De week er op kwam ie nogmaals langs maar dan in Countdown en het gluiperige en gelikte clipje brande zich mijn geheugen in. En de afkeer was geboren en zo door de weken heen was ik niet de enige met deze afkeer. Rick was toch wel erg voor de meisjes en in onze puberogen voor de homo's van deze wereld. De praktijk weest dit dan ook wel uit. 
Never gonna give you up werd een wereld hit van jewelste waar deze beste man zich de rest van zijn leven van zou kunnen bedruipen. 

Verder geen last van gehad maar in het www.tijdperk kwam het nummer weer terug maar dan vooral in parodie vormen. Rick wordt stelselmatig als synoniem voor wansmaak weggezet , en ja ik was het er altijd mee eens. 

Maar twee maanden geleden hoorde ik zijn stem langskomen op Radio2 en mijn oren spitsten zich helemaal. Eeey zo slecht is het dus allemaal niet wat ie gemaakt had was mijn gedachte. Maar wat ik gehoord had kwam meerdere malen terug en wat doe je dan als "muziekgekje". Wikipedia, musicmeter en de site van Radio2 worden bezocht en dan kom je erachter dat Rick 50 jaar geworden is en een heel nieuw album geschreven heeft. En jeemineetje wat een album is dit geworden zeg.

Poppymuziek met mooie lagen door Rick zelf geschreven, ingespeeld en geproduceerd als ware hij George Michael. Een vluchtige kennismaking doet je meehoppen of tenminste meedeinen op de mooie lichte lijnen met veel donkere tonen. Zijn nu mooie gepolijste stem neemt ons mee naar de ware Rick zonder opsmuk. Mooi gedaan en nergens wordt er uit de bocht gevlogen. Wanneer het album een aantal malen beluisterd wordt kan het wel gaan opvallen dat het veelal over zijn geloof gaat. Is dat erg? Nee vind ik want het is nergens hinderlijk of opdringerig van aard. Wat dat betreft doet hij het bijvoorbeeld beter dan het latere werk van mrMister. 

 

Rick Astley Well done. 

http://spotify:album:7IW3NEq3Fxtm7FhOcosnBy

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Leuk geschreven...