Uitburgeren

Door Lowfive gepubliceerd op Friday 03 June 00:40
Wat doe je als je… ik weet het niet… als je alleen nog maar wilt slapen?
Als je het gevoel hebt dat je door iedereen wordt aangestaard vol medelijden? En dan niet het zielige soort medelijden maar het denigrerende soort. Dat je ze elke keer weer betrapt met die blik in hun ogen dat ze je scannen en vervolgens toch maar besluiten het gesprek met je aan te gaan bij gebrek aan beter?
Wanneer je letterlijk je kachel op 23 graden hebt staan omdat je het niet meer warm krijgt? Altijd maar dat waardeloze gevoel door dat kleine stofje in je hersenen, een spierspanningstoornis hier, een tremortje daar en nog veel meer. Of gebrek aan dat kleine stofje. Alsof je lichaam gevuld is met lood dat je steeds en op de meest onverwachte momenten laat zinken naar nieuwe dieptes.
Of je woedend wordt op je toetsenbord als je zo snel typt en je per ongeluk een verkeerde toets aanslaat? Zo’n borrelend gevoel waarbij je schouders pijn doen en je denkt dat je over gaat geven?
Je leven voornamelijk bestaat uit werken? Want dan hoef je tenminste 8 uur lang niet na te denken? Nou ja, bijna 9 uur per dag want ik blijf na werktijd altijd wat langer omdat ik geen zin heb om naar een leeg huis, een leeg bed te gaan.
Het pijnlijke moment als je een film zit te kijken en er een scene voorbij komt waarin de een heel blij is de ander te zien. Je zapt maar weg want het gevoel is te pijnlijk. Heb je er weleens bij stilgestaan hoe vaak die scenes voorbij komen? Dan maar gewoon geen films meer kijken. En alle stelletjes ontwijken die hand in hand lopen op straat. Ik neem wel een extra paracetamol zodat ik net even wat sneller in slaap val. Al luisterend naar een serie op YouTube op mijn telefoon. Dan hoef ik na te denken, ga ik vervolgens niet piekeren en maak ik de kans net wat groter dat ik die nacht eens geen nachtmerrie zal hebben. Bij gebrek aan gekriebel over mijn rug.
Dat de persoon die je het liefste liefhebt, jou enkel de hoogstnoodzakelijke omgangsvormen kan bieden omdat het allemaal te pijnlijk is. Dat je denkt dat er iets kapot valt op de vloer maar het blijkt weer eens iemands hart te zijn dat breekt. Het is een fase waarin je ontdekken zal of het anders kan. Fuck, ik ben het blok aan het been. Maar hey, ik begrijp het. Luister naar mij en ik help je er doorheen op jouw manier. Maak je over mij geen zorgen.
En al die keren dat die opmerkingen over je gewicht worden gemaakt? Nee het interesseert me niet wat jij van mij vindt. Ik ben dik, vatsig, vetzak, een lui varken, vetklep, dat weet ik. Ik ben ze allemaal al een keer genoemd en het doet me niets meer. Wat wél pijnlijk is, is het gevoel dat je me ermee geeft. Want bij alle keren dat je het hardop zegt, en nog veel vaker niet hardop zegt, prent je me elke keer weer in dat de waarde van mij als mens kennelijk in kilo’s is uit te drukken. En ik dus duidelijk niet voldoe aan je eisen van het bestaansrecht.
Of als je aan iemand verteld hoe je je echt voelt en dat je baalt dat daar een taboe op heerst, er geantwoord wordt dat je er maar niet te vaak over moet vertellen? Dat is toch vervelend voor de ander. Bye bye.
Gek ook dat ik mezelf moet corrigeren dat als mensen vragen hoe het gaat, ze waarschijnlijk niet doelen op een diepzinnig gesprek over het leven. Want wat nou als je elke keer weer terugkomt op die ene zin: ‘ik ben klaar met dit leven’? Dat is eigenlijk een beetje je eigen graf graven. Wat ik dan overigens weer een geweldige woordspeling vind. En als je dan bij het uitspreken van die zin net even te verdrietig kijkt naar de mening van de toehoorder, zit je voor je het weet met een puzzelboekje op de gesloten afdeling.
Dat ene zinnetje wordt ook altijd in verband gelegd met ouderen, kijk maar eens op internet. Nooit met een 32 jarige jonge donkerharige ietwat zware schone zoals ik. Maar dat zal wel aan mij liggen, ik heb vast nog niet alle pagina’s goed gelezen. Hoogleraar Sutorius heeft er wel een woord voor gevonden: uitburgeren. Hilarisch! Knappe man, hij stelt dat het niet zozeer het nare gevoel is maar een kwestie van tolerantie. Ik word niet getolereerd omdat ik me zo voel. Geniale man. Binnenkort maar eens een boek van hem lezen.
Gek genoeg vond 1 van mijn artsen het een goed moment om te stoppen met medicijnen. Ik vind het geweldig, een ware dare devil is het in zijn Opel Agila.
Weet je hoe vreemd en tegelijk interessant het is om te observeren wat er met mensen gebeurt als je na 27 jaar besluit niet langer over je heen te laten lopen? Je wordt een stuk makkelijker in loslaten, dat wel. Het interesseert je gewoon niet meer en alle fatsoensnormen worden opeens onbelangrijker. Je gaat namelijk merken dat mensen niet luisteren naar wat je zegt maar luisteren naar wat ze dénken dat je zegt. Of wilt gaan zeggen, in het geval ze je niet laten uitpraten. De toehoorder raakt in paniek omdat je niet antwoord conform hun comfortzone. Of niet met je willen praten en dus sowieso niet naar je kunnen luisteren. Maar dat geeft niet, want waar zij zich laten beperken door angsten, heb jij in de tussentijd hele ruimtes om te reilen en zeilen over rustige paniekloze wateren van ruimte. Misschien had ik kapster moeten worden ofzo.
Weet je hoe stom het is om te realiseren dat je 32 jaar bent en je het stickertje ‘mislukt’ van deze samenleving krijgt? Dat is wel pijnlijk want eenmaal gescheiden, een historie hebbend en een vaste stoel in het ziekenhuis, is er niemand die tegen je zegt: ‘gezellig, welkom bij de club’. Jaloers kan ik er van worden want ik hoor het feestgedruis komen uit het clubhuis van mensen die op 22-jarige leeftijd zijn getrouwd met hun eerste liefde, 2.4 kind, een koophuis, hond, stationwagen en een caravan hebben. En dan vooral jaloers op die heerlijke naïviteit en vanzelfsprekendheid ervan.
Of zou ik het mezelf aandoen? In mijn hoofd? Dat ze gelijk hebben en ik het allemaal veel te zwart zie en ik het veel erger maak dan nodig? Nee, dat is het niet. Bij enige twijfel en het 2x nalezen van deze zin heb ik die redenatie alweer om zeep geholpen.
Moet je voor de gein eens uitproberen hoe mensen op je reageren als je je buik inhoudt en schouders en hoofd omhoog en daarna zonder je buik in te houden maar ook met schouders en hoofd omhoog. Best zielig voor die mensen maar o zo geinig.
Het is vrij chaotisch in mijn hoofd, vind je niet? Al die zinnetjes die van de hak op de tak springen, zijn allemaal draadjes van ‘de grote lijn’. Uiteindelijk kom ik er wel, zo tussen de lijntjes door.
Soms heb ik weleens het idee dat ik, door alles dat ik heb meegemaakt in mijn leven, te gevoelig ben geworden voor het leven an sich. Ik heb te veel ellende meegemaakt; het heeft me gevormd. Het raakt me allemaal te diep. En alles waar het woordje ‘te’ voor staat, is niet goed, zeggen ze toch?
Ik kan momenteel niet voor elkaar krijgen wat ik het liefste wil en met degenen die ik wil. En dat is ruk. Ik ga niet kijken hoe groen het gras bij de buren is; ik heb al moeite genoeg om het vers gezaaide gras in mijn eigen tuin elke dag te besproeien en mooi op te laten komen.
‘Je moet meer praten.’ Nog meer? O, niet over mijn werk? Wel over dat elke keer dat ik het woordje ‘ik’ hardop uitspreek in een zin, mezelf op de nieren sla omdat ik zie dat mensen zich irriteren over mijn gebruik van het woordje ‘ik’ dan? Dan wordt de aandacht op mezelf gericht en de wereld draait niet om mij. En al helemaal niet over wat wij vroeger in Luxemburg altijd deden. Dat is al die keren dat ik mijn zin niet afmaak of weiger te herhalen. Of die keren dat ik zachtjes praat omdat mijn stem… hoe zeg je dat… het niet waard is om gehoord te worden ofzo. Nee, dat wil je allemaal niet horen joh.
‘Je moet er tegen vechten.’ Zeg je nou ‘moet’, grapjas? Ik moet niets. Al die tijd dat ik hier ben is een teken dat ik al die tijd al aan het vechten ben. Dat is een keuze, en niet omdat iemand heeft gezegd dat ik iets ‘moet’. Ik vecht de godganse dag door, met af en toe een avondje niet. Bijvoorbeeld als ik een stukje schrijf. Ga nu maar weer verder met je krantenwijk ofzo, mafkees.
Heb je weleens goed geluisterd naar het nummer ‘Hold me’ van Douwe Bob en Anouk? Moet je eens doen, zo’n mooie tekst. Staat hier op repeat.
Het mooie daarvan is ook wel weer dat je, door zo rechtstreeks te zijn, opeens veel meer wordt gerespecteerd door je baas. Hij gaat opeens luisteren naar wat je eigenlijk zegt. Mooi moment om te beginnen over loonsverhoging!
Ach ja, ik weet ook niet waar ik het over heb hoor: eigen huis, hondje, groeiend gras, een aantal onwijs lieve mensen om me heen, de volledige beschikking over de afstandsbediening, leuke baan, warm water en verse popcorn in de magnetron. Gelukkig zijn die personen en momenten er ook nog heel veel. Gooi me af en toe een paar nieuwe viltstiften en lieve woordjes toe en dit kind is weer gelukkig.
Het gekke is dat, als je besluit je niet meer zoveel aan te trekken van alle verwachtingen die mensen voor en van je hebben, je er opeens zoveel vrijheid voor terugkrijgt. Je gaat dingen doen omdat je ze wilt doen in plaats van omdat het hoort. Allemachtig, dat had ik veel eerder moeten weten. Het had me zoveel ellende kunnen besparen. En de dingen die je doet en waar je voor staat nog zoveel mooier kunnen maken.
Mensen verwijten me vaak, stilletjes of hardop, dat ik een egoïst ben. Maar is dat niet iets wat we allemaal zijn? Of waarvan ze zeggen dat je het hoort te zijn? Je moet je toch altijd met je EIGEN zaken bemoeien? Het gaat toch om JOUW geluk, hoe JIJ staat in het leven, JOUW band met Jehovah, dat je niet over JOU laat lopen, dat het JOUW feestje is en JIJ de slingers moet ophangen? En dan de schuld aan een ander geven.
Weet je hoe lastig het is, keer op keer weer, zenuwachtig in de wachtkamer van je behandelend arts de argumenten in gedachten op te sommen om ze over te halen je serieus te nemen? Want he, “ze is nog maar 32 en hoe kan het nou dat ze niet in de bloei van haar leven is? Ja, dat is natuurlijk omdat ze te veel koekjes en chips eet. Duh.”
Nee hoor, dit is geen uitnodiging voor een discussie of excuses; dat is helemaal niet nodig. Dit stukje schrijven was slechts een manier om mezelf af te leiden van een paniekaanval. Een kleine storing in mijn hersenen die me altijd dat zware gevoel geeft. En er was niets leuks op tv.
Wat zou het een zaligheid zijn om gewoon heel lang te slapen. Af en toe wakker worden om tegen de liefste mensen om je heen te zeggen dat je heel blij bent dat zij er zijn. En dat jij er bent omdat zij er zijn. En om af en toe mijn hondje uit te laten. Want laten we eerlijk zijn: zij zijn de enige redenen waarom ik nog af en toe wakker wil worden.
 
“You're my joy in this sad, sad world” <3
 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Nou, dat is een hele mond vol wat je daar schrijft. In elk geval welkom bij de Plazilla club.