Het machtspel: Hfdst 7: De fotoalbums

Door Nature gepubliceerd op Saturday 28 May 20:38

Hoofdstuk 7 De fotoalbums

 

Hoofdstuk 7 De fotoalbums

Die nacht sliep Jonasson opnieuw zeer slecht. Er speelden verschillende dingen door zijn hoofd, dingen die hij zo snel mogelijk uit zijn gedachten moest zien te krijgen. en als hij eindelijk in slaap gevallen was werd hij ook nog eens geplaagd door dezelfde droom als de vorige keer. Wat had die open plek in godsnaam te maken met het moordonderzoek dat hij aan het voeren was. Hij draaide zich op zijn linkerzijde, en hoopte vurig dat het weer ochtend zou zijn. Zijn vrouw echter sliep als een blok. Hij sliep ook wel, maar echt slapen kon je het ook nu niet echt noemen. Hij bevond zich eerder in het stadium tussen slapen en waken. Opeens was hij weer klaarwakker en ging met een ruk rechtopzitten waarna hij zijn oren spitste. Hij meende een vaag geluid te horen, maar het echt zeker weten deed hij niet. Hij richtte zijn blik op de spiegel die aan de tegenoverstaande muur van de slaapkamer hing en meende daar een gezicht te zien, maar ook dat kon hij niet met zekerheid zeggen. Hij sperde zijn ogen nog wat verder open en richtte zijn blik opnieuw op de spiegel waar hij inderdaad een bleke schaduw in zag staan of hangen of wat dan ook, en was het echt een gezicht? Hij huiverde bij het gedacht alleen al. En als het inderdaad een gezicht bleek te zijn, was het dan een meisjes of jongensgezicht? Hij richtte zijn blik pal op het bleke schijnsel, en zag onmiddellijk dat het een mager gezicht was met zwart, vettig, klittend haar en zwarte ogen waarin een ijzige, lege blik lag. Hij wist ook meteen wie het zou kunnen zijn Naomi, de dader waarnaar ze al wekenlang op zoek waren. Hij wilde opstaan, naar de spiegel lopen en het bleke, vieze gezicht in de ogen kijken en haar de vraag stellen waarom ze in hemelsnaam haar medestudenten vermoord had. Oké hij wist misschien wel wat het motief voor haar daden was, maar hij wilde het met zekerheid weten, en die zekerheid had hij nog niet helemaal. Tenslotte besloot hij op te staan. Hij liep naar de spiegel en keek recht in de pijlloze diepte van haar blik in haar zwarte, fonkelende ogen. Zijn hart verkilde opslag bij het zien van dat bleke, magere, vieze, ziekelijk gezicht, hij wilde een ijzingwekkende kreet slaken maar als hij dat deed zou hij zijn vrouw wakker maken en dat was iets waar hij absoluut geen zin in had. Hij schraapte’ zijn keel en vroeg toen op zachte toon: Waarom heb je zo’n verschrikkelijke daden begaan? Hij verwachtte half en half dat ze op zijn vraag zou antwoorden, maar zoals te verwachten deed ze dat niet. Zou ze me verstaan hebben? En als dat zo het geval was waarom antwoordde ze dan niet op zijn vraag? Uit angst dat ze daardoor gepakt zou kunnen worden? Misschien. En waarom zat zij in hemelsnaam in onze spiegel: vroeg hij zich koortsachtig af. Of misschien ook niet. misschien heeft ze mijn vraag niet zo goed verstaan. Hij schraapte opnieuw zijn keel en stelde zijn vraag nogmaals, deze keer echter op iets luidere toon dan de vorige keer, maar het meisje reageerde nog steeds niet op zijn vraag.Hij staarde opnieuw in haar ogen waarna ze hem op haar beurt aanstaarde en opnieuw kreeg hij een kil, benauwd gevoel ter hoogte van zijn borstkas. Hij kon haast voelen dat Naomi zijn blik vasthield en niet direct van plan was die weer los te laten hoezeer Jonasson dat ook wilde. Hij hoorde zijn vrouw opeens zachtjes kreunen in haar slaap. Kon ook zij Naomi’s blik in haar rug voelen terwijl ze in een diepe slaap verkeerde, of zat er iets anders achter, iets in haar dromen misschien? Hij probeerde zich om te draaien maar besefte algauw dat dat onmogelijk bleek. En toen was het voorbij. Het bleke gezicht van Naomi verdween opeens uit de spiegel. Jonassons ogen moesten aan de duisternis wennen, zo fel was het bleke schijnsel van Naomi’s gezicht in de spiegel geweest.Hij draaide zich langzaam om waarna hij met langzame passen weer naar het bed liep. Hij ging op bed zitten waarna hij weer onder de lakens kroop en ging liggen. Slapen kon hij voor de rest van die nacht echter niet meer. Zijn lichaam en geest waren totaal uitgeput, maar de slaap liet lang op zich wachten.angstscheuten joegen door zijn lichaam en geest afgewisseld door koude rillingen en hartkloppingen. wat was er in hemelsnaam met hem aan de hand? Was hij misschien ziek aan het worden, of had het iets met de blik van Naomi te maken? Op die antwoorden zou hij nooit komen, en als dat toch het geval mocht zijn zou die kans zeer klein zijn. de eerste strepen daglicht kropen langzaam door de gordijnspleten de slaapkamer binnen. Weldra zou het weer tijd zijn om naar het werk te vertrekken. Zowel voor zijn vrouw als voor hemzelf. En deze dag zou weleens een vrij zware voor hem kunnen worden. Of misschien ook niet. Dat zou allemaal zowel van hemzelf als Olafson, hoofdcommissaris Luycx en de rest van het team afhangen. In de verte kraaide er een haan en dat wilde zeggen dat de nieuwe dag eindelijk aangebroken was. Jonasson stond op, liep naar de badkamer waar hij zich gereedmaakte om te douchen. Zijn angst was als sneeuw voor de zon verdwenen. Maar ook dat zou niet lang duren.                             

Toen hij na een kwartier op het politiebureau aankwam was zijn humeur sterk verbeterd, deels kwam dat door het feit dat hij de weg naar het politiebureau gewandeld had, en deels ook door het feit dat de kans vrij groot was dat Nicky Campo hen misschien verder op het juiste spoor zou kunnen zetten. Het werd de hoogste tijd dat deze zaak zo snel mogelijk opgelost werd, maar hij wist maar al te goed dat dat niet zo het geval zou zijn. Hij liep op z’n dooie gemak naar zijn kantoor, deed de deur met een diepe zucht achter zich dicht waarna hij achter zijn bureau plaats nam. Hij moest opeens weer terugdenken aan die bleke schaduw in de spiegel. Zou zijn vrouw echt niets gemerkt hebben?

Naomi voelde zich weer helemaal kalm en beheerst. Ze genoot nog na van die blik die Jonasson op haar geworpen had op het moment dat hij haar in de spiegel stond aan te staren. Onwillekeurig moest ze aan zichzelf toegeven dat Jonasson en zijn vrouw in een heel gezellige kamer sliepen, zo’n kamer zag ze ook wel zitten hoor. Ze vond het alleen spijtig dat Jonasson de enige was die haar in zijn spiegel – hun spiegel – had opgemerkt.Nu was het echter de beurt aan zijn vrouw om haar gezicht in hun spiegel te zien en bij die gedachte trok ze zich nog verder terug om de voorbereiding van het plan Jonassons vrouw te verrassen goed voor te bereiden.ze moest eraan, en liefst zo snel mogelijk.

Jonasson schrok opeens op uit zijn gedachten toen hij in de gang het geluid van naderende voetstappen hoorde. Angst voelde hij niet omdat hij al een vermoeden had van wie die voetstappen eventueel zouden kunnen zijn. En zijn vermoeden bleek al snel te kloppen want een tijdje later ging de deur krakend open en stond Olafson met een brede grijns op zijn gezicht in de deuropening. Jonasson je bent zo vroeg: zei Olafson met een oprechte verbaasde toon in zijn stem. Dat zijn we niet elke dag van je gewend: voegde hij er enige tijd later aan toe waarna hij zonder op een antwoord van zijn vriend en collega te wachten Jonassons kantoor binnenliep en plaatsnam op de bezoekersstoel die tegen het raam stond. Is er misschien iets gebeurd vannacht: vroeg hij de steeds pijnlijkerwordende stilte verbrekend. Jonasson knikte zwijgend waarna hij zich weer tot de papieren op zijn bureau wendde. Ik en mijn vrouw of liever mijn vrouw en ik zijn vannacht door iemand bespioneerd vanuit onze spiegel en ik heb een donkerbruin vermoeden van wie het eventueel zou geweest kunnen zijn: zei Jonasson die zijn uiterste best deed om een plotselinge geeuw te onderdrukken. En heeft je vrouw dat ook opgemerkt en ben je echt zeker van het feit dat dat Naomi was? Nee, mijn vrouw heeft er niets van gemerkt, en ik ben er absoluut zeker van dat dat Naomi was, er was geen twijfel mogelijk. Er viel een doodse stilte nadat hij dat gezegd had. Zouden we er goed aan doen Luycx daarover in te lichten of niet: vroeg Jonasson de stilte tussen hen verbrekend. Dat moet jij weten Jonasson, ik ben niet degene die daarover kan beslissen: zei Olafson op bezorgde toon. Hij stond op liep naar de deur, deed die nog wat verder open waarna hij Jonasson wenkte. Jonasson stond zuchtend op, liep op Olafson toe en keek hem met een vragende blik in de ogen aan. Wat ben je van plan te doen? Weet je dat niet meer Jonasson, Jonasson schudde krachtig het hoofd. We gingen naar die Nicky Campo weet je nog? Het duurde even voordat hetgeen Olafson zei ook echt tot hem doorgedrongen was.Hij draaide zich om, liep naar zijn bureau, pakte daar de fotoalbums en Lisa’s testament, draaide zich weer om waarna ze gezamenlijk Jonassons bureau verlieten en op weg gingen naar Nicky Campo, de enige persoon waarvan Jonasson overtuigd was dat ze hen verder kon helpen in het opsporen en vooral identificeren van Naomi. Terwijl ze in de auto zaten vroeg hij zich opeens af ofdat naomi’s ouders in de periode dat ze verdwenen was wel aangiften van haar verdwijning hadden gedaan of niet. Dat was iets waarmee hij zich wel mee ging bezighouden als ze weer terug waren op het politiebureau, eerst moesten ze Nicky Campo grondig over het gouden zwaard en die fotoalbums ondervragen, want zij was de enige die hen de antwoorden kon geven die ze nodig hadden voor het verdere verloop van het onderzoek waarvan Jonasson vurig hoopte dat dat na deze ondervraging snel opgelost zou zijn. Hij was doodop en gefrustreerd. Fuck You: zei hij kalm

Toen ze eindelijk bij het huis aankwamen was het intussen al tien uur geworden. Jonasson was nog altijd diep in zijn gedachten verzonken toen ze op de oprijlaan van het fraaie landhuis aankwamen. Olafson zette de motor stil en keek zijn collega bezorgd aan. Weet je zeker dat je dit aankunt Jonasson? Je ziet opeens zo bleek.Jonasson keek zijn collega glimlachend aan. Ik heb dan ook een verschrikkelijke nacht achter de rug Olafson: zei Jonasson na een korte tijd gezwegen te hebben. Dat beeld uit de spiegel wil me maar niet loslaten: voegde hij er enige tijd later aan toe. Dat snap ik: beaamde Olafson, maar concentreer je maar eerst even op dit onderzoek Jonasson anders ga je er de binnen de kortste keren aan onderdoor, en dat is iets wat we – jij in de eerste plaats – moet zien te vermijden. Jonasson knikte langzaam ten teken dat hij Olafsons waarschuwing goed begrepen had. Ik zal eraan denken mocht dat nodig blijken: zei hij op een nauwelijks hoorbare fluistertoon alsof hij bang was dat hun gesprek door iets of iemand werd afgeluisterd. En dat konden ze nu missen als kiespijn. Ze stapten uit de auto en liepen naar de brede voordeur waar ze even aarzelend bleven staan. Uiteindelijk nam Olafson het heft in handen en belde aan. Een paar minuten later werd de deur geopend door een beeldschone dame die Nicky Campo beslist niet kon zijn. De dame deinsde geschrokken achteruit toen ze besefte wie er op de drempel voor haar huis stonden. Politie: vroeg ze om er zeker van te zijn dat haar vermoeden nu wel echt klopte of niet. Jonasson knikte zwijgend, waarna hij zijn legitimatiebewijs uit zijn porteferaafle haalde en die voor haar neus hield. De vrouw staarde er met wijd open gesperde ogen naar waarna ze nog verder terugdeinsde. Wat komen jullie hier in hemelsnaam doen: vroeg ze met stokkende stem. We komen uw dochter ondervragen in verband met ons moordonderzoek op een paar van haar medestudenten, en ‘nee’ uw dochter beschouwen we niet als verdachte: voegde hij er direct aan toe in de hoop dat de vrouw hem onmiddellijk zou geloven.Kunnen we even binnenkomen? Het is zeer belangrijk voor ons onderzoek. De vrouw keek hen met een geringschattende blik in haar ogen aan. Mijn dochter is thuis, en ik zal ze halen. Kom gerust binnen: voegde ze er direct aan toe, haar houding tegenover hen was opeens zeer drastisch veranderd, ze was niet meer die koele, aarzelende vrouw die ze zonet nog was geweest. Integendeel zelfs. Ze was opeens veel opener en vriendelijker geworden als een tijdje terug. Jonasson en Olafson liepen de ruime inkomhal van het huis binnen waarna de vrouw die Nicky’s moeder moest zijn besefte Jonasson opeens hen voor ging naar de salon, waar ze plaatsnamen in comfortabele stoelen met hoge rugleuningen. De vrouw liet hen even alleen. Jonasson keek de kamer rond en bestudeerde alle meubels zeer aandachtig. Olafson kon zien aan de blik in zijn diepe zwarte ogen dat Jonasson zeer geïnteresseerd was. Zijn concentratie werd echter ruw verstoord doordat Nicky Campo de kamer binnenliep en tegenover Jonasson plaatsnam in een even comfortabele stoel met een even hoge rugleuning als de stoelen waar Jonasson en Olafson inzaten. Jullie hadden me nodig? Ja. Ik heb toch alles gezegd wat ik wist: zei ze op verbaasde toon. Ja maar er zijn zonet nieuwe elementen opgedoken in het onderzoek, elementen waarvan jij ons kunt helpen en nadat gezegd te hebben pakte hij de fotoalbums en het testament uit zijn schoudertas en legde die voor haar neus op tafel. Lees die papieren maar eens door: zei Jonasson op kalme vriendelijke toon. Daarna mag je de fotoalbums bekijken. Nicky keek de beide politiemannen met stomheid geslagen leek het wel aan waarna ze haar blik op het testament van Lisa turx richtte. toen ze klaar was keek ze opnieuw in de richting van de beide politiemannen en vroeg toen: wat heeft dit in hemelsnaam met jullie onderzoek te maken? Het zou een mogelijke piste kunnen zijn: zei Jonasson nog steeds op die kalme, beheerste, vriendelijke toon. Mijn vraag is nu ofdat je dat gouden zwaard in je bezit hebt of niet: voegde hij er enige tijd later aan toe. Toen hij dat gezegd had viel er een doodse stilte in het vertrek. Nicky knikte langzaam waarna ze opstond naar de deur liep en zei: Het ligt verborgen in mijn kamer, ik zal het halen als jullie dat goedvinden: voegde ze er direct aan toe. Graag: zei Jonasson. Terwijl Nicky wegwas keek Jonasson rond en bestudeerde alle foto’s en schilderijen die er aan de muur hingen. Hij schatte dat die uit de zeventiende of achttiende eeuw afkomstig waren, maar zeker wist hij het niet. Na een tijdje kwam Nicky terug met het gouden zwaard tussen haar beide armen ingeklemd. Ze ging weer op haar plaats zitten en legde het zwaard voorzichtig op de tafel.Jonasson keek er met grote ogen naar. Hoelang heb je het al in je bezit: vroeg hij na een tijdje gezwegen te hebben. al een tijdje: zei Nicky kalm. En wat bedoel je met (al een tijdje): vroeg Jonasson. Er viel opnieuw een stilte, een langere ditmaal en toen: al van voor Kerstmis. Al van voor Kerstmis: zei Jonasson op bedachtzame toon alsof hij Nicky opeens niet meer zo vertrouwde als in het begin. Bedoel je dan dat je dat als een soort kerstcadeau gekregen hebt: vroeg Olafson de steeds pijnlijkere stilte verbrekend. Nee natuurlijk niet: zei Nicky op bruuske toon. Ik heb het al van voor Kerstmis gekregen, dus als een soort kerstcadeau kan ik het al niet gekregen hebben, tenzij je niet meer weet op welke datum Kerstmis valt. Toen ze dat gezegd had viel er een gespannen stilte in de kamer, een stilte die je in elke hoek van de ruimte kon waarnemen. Jonasson schraapte voorzichtig zijn keel en vroeg toen: waarom doe je opeens zo kort, mijn collega heeft toch niets verkeerds gezegd of wel soms? Nicky schudde krachtig het hoofd. Sorry: zei ze ‘ik had zo niet moeten uitvaren tegen je collega’. Excuses aanvaart: zei Olafson kalm. Waarom heeft Naomi je haar gouden zwaard aan je toevertrouwd? Er moet toch een achterliggende reden voor zijn? Ik weet het niet: zuchtte Nicky. Het enige dat ik me kan herinneren is het feit dat ze me het gouden zwaard aan me gaf met de woorden: Ik geef je het zwaard in het volste vertrouwen dat je het voor iedereen geheim zal houden. Zorg ervoor dat (niemand) maar ook (niemand) het ooit te zien krijgt. Jonasson noteerde alles wat Nicky zojuist verteld had heel zorgvuldig in zijn notitieboekje dat hij altijd op zak had als hij iemand ging ondervragen. En waarom mocht niemand het gouden zwaard ooit te zien krijgen: vroeg hij toen hij klaar was met noteren. Nicky schudde krachtig het hoofd. Dat heb ik haar ook gevraagd, maar ze heeft er nooit op geantwoord, ik heb het haar zelfs heel dikwijls, bijna dagelijks zelfs gevraagd, maar het enige dat ze daarop zei was: zorg gewoon dat niemand het ooit te zien krijgt. Dus ze heeft nooit gezegd waarom niemand het ooit te zien mocht krijgen? Nee nooit. Waarom denk je  mocht niemand het gouden zwaard ooit te zien krijgen: vroeg Jonasson nog steeds op diezelfde kalme, beheerste, vriendelijke toon. Ik heb er echt geen flauw idee van: zei Nicky kalm.  Je valt trouwens in herhaling. Geen reactie. Ik wou maar dat ik het geweten had, dan kon ik jullie erover vertellen want ik voel me niet echt goed over deze situatie. Jullie maken me bang door deze dingen allemaal te vragen.Ik weet en besef maar al te goed dat jullie me dat vragen om me te helpen en om jullie op het juiste spoor te brengen, maar ik kan jullie helaas op dit vlak niet helpen hoe graag ik dat zou willen. Ik wil zelf ook antwoorden op die vragen krijgen net als jullie, maar ik kan jullie die antwoorden niet geven. Ik weet en besef natuurlijk ook dat jullie daar een geldige reden voor hebben, jullie stellen die vragen uiteraard niet zomaar. Ik vraag jullie slechts één ding: voegde ze er enige tijd later aan toe. Stop alsjeblieft met het stellen van die vragen want die maken me enorm bang. Ik denk zelfs dat de angst die ik voel iets te maken zou kunnen hebben met dit gouden zwaard, maar ik weet het niet zeker. Zou Naomi Lisa vermoord hebben omwille van dit gouden zwaard: vroeg Jonasson kalm.  Onmogelijk. Hoezo? Omdat Lisa niets maar dan ook niets van het gouden zwaard afwist en mocht dat wel zo het geval geweest zijn had ik Naomi daar zeker over ingelicht. Heb je ook enig idee hoe haar testament op Lisa’s kamer terechtgekomen is? We hebben het daar trouwens aangetroffen. Geen idee: zei Nicky kalm. Stilte. Zou het misschien kunnen dat er iemand per ongeluk of expres achter dat gouden zwaard is gekomen en dat die persoon die informatie doorgaf aan zijn kameraden of gebruikte voor iets anders, iets waar niemand ooit achter mocht komen, zonder dat jij en Naomi dat wisten? Daar heb ik echt geen flauw idee van: zei Nicky met een vage trilling in haar stem. Naomi kon er niks van geweten hebben anders had ik dat wel doorgehad.  Ik had dat evenmin opgemerkt en mocht ik dat opgemerkt hebben had ik dat wel aan Naomi doorgegeven. Opnieuw stilte. Jonasson pakte het gouden zwaard voorzichtig op en bestudeerde het zeer aandachtig. Hij moest aan zichzelf toegeven dat hij het zwaard enorm mooi vond. Olafson nam het zwaard van hem over en bestudeerde het op zijn beurt ook heel aandachtig, en ook hij vond het een mooi, kostbaar en intrigerend voorwerp. Olafson legde het zwaard weer op tafel waarna hij zijn blik op Jonasson liet rusten. Het gouden zwaard laten we even voor wat het is: zei Jonasson die Nicky medelijdend aanstaarde. Laten we het nu maar over foto’s hebben. Foto’s: vroeg Nicky op verbaasde toon. Ja foto’s: zei Jonasson nu op ietwat scherpe toon. Zijn vriendelijke blik in zijn ogen was als sneeuw voor de zon verdwenen. En welke foto’s mogen dat dan wel zijn: vroeg Nicky die hen verbaasd aankeek. Foto’s die jij ook wel interessant zult vinden: zei Olafson die Jonasson vernietigend aanstaarde. Hij schoof de fotoalbums naar haar toe waarna ze die één voor één van de tafel nam en die rustig, beheerst en met toenemende interesse bestudeerde. Ze legde die weer op tafel waarna ze de beide albums opensloeg en ze langzaam door begon te bladeren. Haar gezicht betrok zichtbaar toen ze de foto’s van de reünie bekeek. Ze schrok zichtbaar toen ze op de foto stuitte waarop te zien was hoedat Naomi gedwongen werd om in een kist te kruipen. Wie heeft er die foto’s genomen: vroeg ze met stokkende stem. Dat willen we ook zeer graag weten: zei Jonasson die op zijn beurt Olafson vernietigend aanstaarde. Zou Lisa dat misschien gedaan hebben? Nicky zuchtte diep en probeerde de tranen die bij haar opkwamen te bedwingen, en met enige moeite slaagde ze daar ook in. Dat kan bijna niet anders: zei ze op een geforceerde kalme toon. Wie zou het anders gedaan kunnen hebben? Één van de andere medestudenten, iemand die van op een afstand toekeek hoedat Naomi gedwongen werd in een kist te kruipen misschien: opperde Jonasson. Ik kan het bijna niet geloven: zei Nicky op een nauwelijks hoorbare fluistertoon. En op dat moment kreeg ze haar emoties opeens niet meer onder controle. Ze boog het hoofd en barstte in snikken uit. Bedankt voor je hulp: zei Jonasson kalm waarna hij opstond en haar een schouderklopje gaf. Olafson volgde zwijgend zijn voorbeeld. Nicky knikte zwijgend, maar kon geen enkel woord meer over haar lippen krijgen. Jonasson liep naar de deur, deed die open, liet Olafson voorgaan, stapte zelf de gang op, deed de deur zachtjes achter zich dicht waarna hij Olafson naar de voordeur volgde, de oprijlaan opliepen en de deur zorgvuldig achter zich sloten. Jonasson pakte een stuk papier uit zijn broekzak,vouwde het open en schreef een briefje naar Nicky’s moeder, vouwde het weer dicht en stopte het in de brievenbus. Kom laten we ons maar weer eens naar het politiebureau begeven: zei Jonasson de stilte die er sinds hun vertrek heerste verbrekend. Anders vraagt Luycx zich af waar we zijn. Wat moeten we nu met die Nicky doen, we kunnen haar toch niet in die toestand achterlaten: zei Olafson op scherpe toon. Ja je hebt gelijk Olafson, dat was echt onverantwoord en onbeschoft van ons. Laten we ons dan maar weer naar binnen gaan: voegde hij er direct aan toe. Ze draaiden zich weer om en belden weer aan. Het belsignaal klonk hen zeer spookachtig in de oren. Ze wachtten af. Geen reactie. Uiteindelijk werd de deur door Nicky’s moeder geopend, die hen een vragende blik toewierp toen ze zag wie er in de deuropening stond. Mijn dochter heeft jullie niets meer te vertellen: zei ze opeens in een vlaag van ongecontroleerde woede. Toch moeten we haar nog een paar vragen stellen, vragen die we vergeten zijn en die zeer belangrijk kunnen zijn voor ons onderzoek: voegde hij er direct aan toe waarna hij Nicky’s moeder dreigend aanstaarde. Het is goed moeder, laat ze binnen: zei Nicky die bij haar moeder kwam staan. Ik heb namelijk niets te verbergen voor de politie en dat weet jij net zo goed als ik moeder, dus laat die politiemensen gewoon binnenkomen, zodat ze hun werk waarmee ze bezig waren rustig kunnen verder zetten. Daarnet was je niet zo happig om nog verder met de politie te praten: beet haar moeder haar toe. We hadden inderdaad niet weg mogen gaan zeker niet in de toestand waarin ze verkeerde en daar hebben we zeer veel spijt van: voegde hij eraan toe. de vrouw slaakte een diepe zucht waarna ze met tegenzin de politiemannen voorging naar de salon die ze een tijdje geleden hadden verlaten. Nicky ging zitten en keek Jonasson met gefronste wenkbrauwen       aan. Wat wilden jullie nog meer weten over het gouden zwaard? Jonasson dacht even na en koos zorgvuldig zijn woorden. Eerst en vooral willen we je excuseren voor ons onaanvaardbaar gedrag toen we je verlieten terwijl je over je toeren was: zei Jonasson op vriendelijke toon. Olafson knikte zwijgend en bevestigend ten teken dat hij het met Jonasson helemaal eens was. Excuses aanvaard: zei Nicky op kalme toon, langs de andere kant had ik niet zo mogen reageren: voegde ze er direct aan toe. O, maar dat is heel normaal: zei Olafson kalm. Ik zou ook zo gereageerd hebben moest ik in jou positie zijn. Nicky keek naar hem waarna hij breed begon te glimlachen.maar laten we nu ter zake komen. Het gouden zwaard. Waarom heb je dat in een kast verborgen en niet bijvoorbeeld in een goedbeveiligde kluis? Omdat ik er het geld niet voor heb om zo’n kluis te huren: zei Nicky direct zonder enige aarzeling. Geen geld: zei Jonasson op bedachtzame toon. Nicky sloeg daar geen acht op maar bleef Olafson vriendelijk aankijken. Dat was eigenlijk het enige wat we nog wilden weten: zei Olafson. Oh ja, mogen we uw slaapkamer eens zien? Gewoon een kwestie van routine: voegde hij eraan toe. Ze stond op en ging hen voor naar de deur, deed die voor hen open waarna ze hen voorging naar de trap. De trap was steil en draaide als een spiraal naar de bovenverdieping van het huis. Toen ze op de overloop aankwamen bleven ze staan. Er waren vier deuren die op de overloop uitkwamen, twee aan de linker en twee aan de rechterkant van de trap die ze zojuist beklommen hadden. Wie slapen er nog meer op deze verdieping: vroeg Jonasson. De deur aan de rechterkant is die van de slaapkamer van mijn ouders, waarnaast de logeerkamer ligt. Aan de linkerkant van de trap bevindt zich de badkamer en mijn slaapkamer: voegde ze er enige tijd later aan toe. Bedankt: zei Jonasson met geforceerde kalmte in zijn stem. Wilt u ons even alleen laten alstublieft? Nicky knikte zwijgend waarna ze de trap weer afliep  en in de salon plaatsnam.ze liepen gezamenlijk Nicky’s slaapkamer binnen waarna Jonasson direct op het bed ging zitten. Olafson volgde zwijgend zijn voorbeeld. Wat heeft dit in hemelsnaam te betekenen Olafson: riep Jonasson uit. Normaalgezien ben ik degene die de vragen stelt en niet een ander ben ik duidelijk? Olafson knikte krachtig waarna hij zijn collega met een niet al te vriendelijke  blik in zijn diepblauwe ogen aanstaarde. Daar heb je godverdomme dan zelf voor gezorgd idioot: snauwde hij zijn collega toe. En als dat een probleem vormt voor meneer hier is dat jou zaak en niet de mijne. Toen hij dat gezegd had viel er een doodse stilte in de ruimte. Jonasson staarde woedend naar Olafson die op zijn beurt de kamer met een aandachtige blik rondkeek. Hij stond van het bed op en begon als een bezetene leek het wel door de kamer te ijsberen. Jonasson daarentegen bleef op het bed zitten en keek met een verstarde blik in zijn ogen hoe Olafson de ruimte begon te observeren terwijl hij nog altijd aan het ijsberen was.tenslotte stond Jonasson ook op en volgde Olafsons voorbeeld. Hij liep naar de dichtstbijzijnde kleerkast, deed die open en begon de inhoud zorgvuldig door te nemen. In welke kast zou dat zwaard verborgen zijn? Olafson kwam bij hem staan en gaf hem een klopje op de linkerschouder. Alles in orde? Jonasson knikte zwijgend en deed alsof hij Olafson niet hoorde. Kijk het spijt me dat ik je werk heb overgenomen, maar op dat ogenblik wist en besefte ik dat het niet anders kon, gezien de slechte staat van je humeur. Ik wilde niet dat Nicky opnieuw van streek zou raken: voegde hij er direct aan toe. Ik weet het: zei Jonasson met een diepe zucht. Je hebt er achteraf bekeken goed aan gedaan om de leiding over te nemen, moest jij dat niet gedaan hebben was  de kans zeer groot geweest dat Nicky door mijn toedoen weer van streek geraakt was. Bedankt daarvoor: zei hij na een tijdje gezwegen te hebben. Hij deed de kastdeuren weer dicht waarna hij naar de volgende liep om die te doorzoeken.Maar ook in die kast kon hij niets interessants vinden. In de volgende misschien?    Maar ook in de volgende konden Jonasson en Olafson niets vinden. Waar zijn we in godsnaam mee bezig?  Moeten we de overige kamers ook niet bekijken: vroeg Jonasson na een hele tijd niets gezegd te hebben. Daar hebben we een huiszoekingsbevel voor nodig weet je nog: zei Olafson op kalme toon. Jonasson deed  er abrupt het zwijgen toe. Jonasson ging op het bed zitten en liet zijn gedachten naar het gouden zwaard afdwalen. Waarom mocht niemand het ooit te zien krijgen? Wat was er zo speciaal  aan dat voorwerp,  zou  het misschien  een  kracht bezitten  die  te erg zou zijn voor de maatschappij?  Op die vragen moest hij zo snel mogelijk een antwoord zien te vinden. Waarom mocht niemand ooit iets van dat gouden zwaard afweten: vroeg hij terwijl hij Olafson aankeek. Dat moeten we aan Nicky vragen: zuchtte hij. Laten we dat meteen ook doen: zei Jonasson die van het bed opstond, naar de deur liep, die voor Olafson openhield waarna hij die achter zich sloot en Olafson de trap af volgde. Nicky zat aan de grote salontafel met haar hoofd rustend op beide armen. Links van haar lagen de fotoalbums opengeslagen op tafel, blijkbaar had zij erdoor zitten bladeren terwijl zij bezig waren met het doorzoeken van haar slaapkamer. Toen ze uiteindelijk weer aan tafel plaatsgenomen hadden keek Nicky op. Waar’ hebben jullie die fotoalbums gevonden: vroeg ze op kalme toon hoewel ze haar uiterste best moest doen om haar emoties onder controle te houden. Die hebben we in de grotten gevonden die vlakbij de plaats waren waar jullie destijds die reünie gehouden hadden: zei Jonasson op uiterst voorzichtige toon, hij wilde geen verdere schade bij haar aanrichten door haar antwoord te geven op een ongepaste manier. Ik wist niet dat er foto’s genomen waren op het moment dat Naomi om het leven kwam, had ik dat geweten dan… dan wat: vroeg Jonasson na een korte stilte. Dan had ik me onmiddellijk teruggetrokken: zei ze op scherpe toon. Wist je  dat je ook op die foto’s staat? Er viel opnieuw een doodse stilte in de ruimte. Pardon? Wist jij dat jij ook op die foto’s te zien bent? Nicky schudde krachtig het hoofd. Daar heb of had ik geen flauw idee van: zei ze kalm. Welke klootzakken hebben zoiets op foto gezet?  Wie zegt dat dat die personen zijn, wie zegt dat Kurt en zijn vrienden  daarachterzitten? Hebben jullie daar enig bewijs van? Nee, maar mij lijkt me dat zeer logisch dat zij de foto’s genomen hebben, tenslotte zijn zij diegenen die die reünie georganiseerd hebben, of heb ik het mis en kan jij ons daar meer over vertellen? Weet jij dingen die wij nog niet weten en die wij eigenlijk zouden moeten weten? Zij hebben onmogelijk foto’s genomen, want zij zien niets en weten ook niet hoe zo’n camera werkt: zei Nicky op krachtige toon. Wie zou het volgens jou dan wel gedaan hebben: vroeg Jonasson op zijn charmante, vriendelijke toon. Opnieuw doodse stilte, een langere ditmaal en toen: Ik heb er echt geen flauw idee van. Het enige wat ik jullie daarover kan vertellen is dat ik het in ieder geval niet gedaan heb. Laten we maar eens teruggaan naar het gouden zwaard: stelde Olafson voor. Waarom mocht niemand – zelfs je eigen ouders of overige familieleden – niet het gouden zwaard ooit te zien krijgen. Heeft Naomi je dat nooit toevertrouwd? Nicky schudde krachtig het hoofd. Dat heeft ze me nooit verteld, hoe vaak ik er ook achter vroeg.  Trouwens die vraag had u al gesteld. Oh sorry.Er zijn ook geen theorieën ontstaan over het waarom: voegde ze er direct aan toe. Denk nu niet dat ik ook geen antwoord op die vragen wil want ik wil die wel degelijk. Daar kan ik maar al te goed inkomen, tenslotte is Naomi je allerbeste vriendin. En het feit dat je naar die antwoorden op zoek bent is een teken dat je haar nooit of te nimmer zult vergeten of loslaten, en dat is een zeer mooi gebaar. Bedankt: zei Nicky kalm. Als je je iets mocht tebinnenschieten zou je dan zo vriendelijk willen zijn ons dat te melden: vroeg Jonasson na een tijdje gezwegen te hebben. Dat zal ik zeker doen, als ik jullie met iets kan helpen wil ik dat gerust voor jullie doen: voegde ze eraan toe. We zullen u iets laten weten zodra we meer weten, tenslotte is Naomi je beste vriendin. Als we nog vragen mochten hebben omtrent het gouden zwaard laten we je dat natuurlijk zo spoedig mogelijk weten. En sorry trouwens voor onze vele en soms misschien vervelende vragen, maar zoals u ongetwijfeld zult weten moeten we u die stellen voor het belang van het onderzoek. Dat is niet erg: zei ze op serene toon, tenslotte is het een misdrijf. Inderdaad. Er viel opnieuw een doodse stilte in de salon. Jonasson ergerde er zich mateloos aan, maar hij liet dat niet aan Olafson of Nicky Campo zien. Nicky strekte haar rechterhand  naar de beide fotoalbums uit en schoof die naar zich toe waarna ze de beide albums opnieuw opensloeg en de foto’s opnieuw één voor één aandachtig begon te bekijken alsof ze zich opeens bedacht had dat ze niet aandachtig genoeg naar de foto’s gekeken had. de stilte echter bleef voortduren. Jonasson wilde opstaan en weer vertrekken maar hij bleef uit beleefdheid en nieuwsgierigheid aan tafel zitten. Opeens betrok Nicky’s gezicht bij het zien van een foto die ze blijkbaar de vorige keer niet gezien bleek te hebben. Jonasson keek haar met een vragende blik in zijn ogen aan maar durfde niet direct aan haar te vragen wat er scheelde. Hij dacht en hoopte dat dat weer over zou gaan, maar daar vergiste hij zich helaas in. ze hebben blijkbaar foto’s genomen op het moment dat ze in de kist aan het stikken was: zei ze op bruuske en ongelovige toon. Hoe kon dit in hemelsnaam? Zou er misschien een fotocamera in het deksel van de kist gemonteerd zijn of zoiets? Jonasson keek haar geschrokken in de ogen. Wat zegt u nu mevrouw? Nicky schoof de beide albums zwijgend naar de beide politiemannen die geschrokken naar de foto’s staarden. Nicky had gelijk gehad met hetgeen ze daarnet tegen hen gezegd had. Ze keken inderdaad naar foto’s waarop Naomi te zien was die in de kist aan het stikken was. Dit kon absoluut niet waar zijn dacht Jonasson bij zichzelf, maar dit was het bewijs dat het wel waar geweest moest zijn. En als hij er goed over nagedacht had, besefte hij met een enorme schok dat hij die foto nooit eerder in die albums had zien staan ookal had hij ze een paar keer grondig bekeken. Maar dan niet grondig genoeg: zei een klein onaangenaam stemmetje in zijn achterhoofd. Zou hij die foto ook gezien hebben zonder dat Nicky hem op die foto gewezen had, of zou hij die na een tijd toch ontdekt hebben? Waarschijnlijk zou hij die pas ontdekt hebben op het moment dat het eigenlijk niet meer nodig was geweest omdat het onderzoek dan toch al lang afgerond zou zijn. Jij hebt goede ogen Nicky: zei hij in de hoop de sfeer daarmee wat vriendelijker en warmer te maken. En dat scheen te werken zo bleek al snel het geval te zijn, want ze begon breed naar hem te glimlachen. Je zou misschien eens kunnen overwegen om bij de politie te komen werken: voegde Jonasson er enige tijd later op aarzelende toon aan toe. Daar zal ik weleens over nadenken: zei ze waarna ze opstond, naar de deur van de salon liep, die opendeed waarna ze bleef wachten totdat Jonasson en zijn collega in beweging kwamen en Nicky naar de grote hal volgden. Ik laat jullie wel weten wanneer er iets bij mij mocht tebinnenschieten wat van belang zou kunnen zijn voor jullie onderzoek: zei ze waarna ze de voordeur opende en de beide politiemannen uitliet. Jonasson en Olafson stapten in hun wagen en reden terug naar het politiebureau. Nicky echter bleef staan waar ze stond diep in haar gedachten verzonken. Jonasson had haar meer dan voldoende stof tot nadenken gegeven voor de rest van haar leven. Maar ze had het onaangename gevoel dat ze iets zeer belangrijks over het hoofd aan het zien was, maar ze kon haar vinger niet direct op de zere plek leggen. Het enige wat ze wist was het feit dat hetgeen ze over het hoofd aan het zien was iets te maken zou kunnen hebben met het gouden zwaard dat Naomi aan haar had nagelaten. Het had iets met het gouden zwaard te maken, maar hoe en vooral waarom juist met het gouden zwaard en niet met iets anders? En op welke manier dan? Op die vele vragen zou ze nooit het antwoord te weten komen. Want zij had er iets mee te maken dacht ze opeens, en in die plotse gedachte zou misschien weleens een kern van enige waarheid kunnen zitten. En dat is iets wat alleen de schrijver van dit boek  zou kunnen bepalen en niet iemand anders. En die schrijver ben ikzelf christophe Van Geel de zwaar slechtziende jongen uit Hoboken te Antwerpen. Een jongen die als het moet weleens scherp uit de hoek kan komen.

Jonasson zat achter zijn bureau en was diep in gedachten verzonken. Het was rustig op het politiebureau en daar was hij zeer blij om. Dan kon hij alles nog eens op een rijtje zetten en erover nadenken. Het gouden zwaard was iets wat nog altijd door zijn versufte brein spookte. Waarom mocht niemand het ooit te zien krijgen, wat was er zo geheim aan, als het gouden zwaard tenminste iets verborg wat niemand zelfs haar eigen ouders en overige familieleden niet mochten zien? Er werd zachtjes  op de deur geklopt en Olafson kwam zijn kantoor binnenwandelen. Hij nam zonder iets te zeggen plaats op de bezoekersstoel die tegen het raam stond waarna hij jonasson met fronsende wenkbrauwen aanstaarde. Wat vond jij van het gesprek met die Nicky: vroeg hij de stilte opeens verbrekend. Zeer interessant: zei Jonasson die zijn collega eveneens aanstaarde. Waarom vraag je dat? Vond je Nicky niet overtuigend genoeg of wat? In zekere zin wel, maar als het om het gouden zwaard ging was ik er niet meer zo zeker van: zei Olafson op kalme toon. Ik kreeg het gevoel dat ze iets voor ons verborgen hield, iets wat met het gouden zwaard te maken had. Ben je daar zeker van Olafson? Denk je niet dat je op dit moment spoken aan het zien bent? Misschien: gaf Olafson toe, maar toch begin ik op sommige momenten sterk aan haar verhaal te twijfelen, hoe graag ik zou willen dat dat niet zo het geval is: voegde hij er direct aan toe. tja, dat is nu eenmaal iets waar ik je helaas niet mee kan helpen jongen: zei Jonasson op spijtige toon. Maar toch bedankt voor het feit dat je me dat bent komen melden Olafson. Dat stel ik zeer erg op prijs en dat meen ik uit de grond van mijn hart.Olafson stond op, liep naar de deur, deed die open en verdween de gang op zonder Jonassons deur weer dicht te doen. Die leert dat ook nooit af: dacht hij nijdig in zichzelf, waarna hij uit zijn stoel opstond, naar de deur liep en die met een harde klap achter zich dichtsloeg.

Naomi’s plannen voor die nacht waren gereed. Vannacht zou eindelijk het moment aanbreken waarop ze al die tijd zolang gewacht had, vannacht moest ze haar dood wreken door eerst Jonassons vrouw en die afschuwelijke Nicky Campo te bespioneren en ontvoeren waarna ze allebei vermoord zouden worden. Jonasson mocht natuurlijk van niets afweten. Als dat wel het geval zou zijn zou haar planning volledig in het water vallen en dat was iets wat ze absoluut moest zien te vermijden.

Die avond was Jonasson laat thuis ondanks het feit dat hij vroeg van zijn werk op het politiebureau vertrokken was. zijn vrouw lag al in bed diep in slaap, maar dat zou niet lang duren. Weldra zou zij het afgrijselijke gezicht van Naomi in haar kant van de spiegel te zien krijgen, en dat zou het laatste geweest zijn voordat ze stierf.althans één van de laatste dingen.Jonasson in ieder geval niet.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.