Hoe moet het voelen?

Door Candice gepubliceerd op Tuesday 19 April 15:38

Gisteravond laat was er even sprake van een dreigende situatie op Schiphol en op het station Leiden CS. Achteraf loos alarm, maar politie en veiligheidsdiensten kunnen nu eenmaal niet anders dan elke melding en situatie serieus te nemen. Liever honderd keer voor niets op komen draven dan één keer denken dat het wel weer niets zal zijn en dan blijkt het wel raak te wezen.

Maar goed, daar wil ik het verder niet over hebben, maar over iets heel anders. Alleen komt dat wel door alles wat er de afgelopen maanden is gebeurd.

Wat voor artikel wordt het?

Dit wordt geen i love moslims artikel, want dat doe ik niet en ik mag ze over het algemeen ook niet en de reden is bekend. Maar het zal ook zeker geen negatief moslim artikel worden. En dat is niet uit angst voor eventuele moslim aanslagen op mij … want het enige dat ze daarmee zouden bereiken is dat ze door de complete Wereld toegejuicht zouden worden en tenslotte nog voorgedragen zouden worden voor een Universele medaille wegens een enorme inspanning om de mensheid alsmede de dierenwereld en dus onze hele Wereld van de ondergang te redden. Dus nee dit artikel schrijf ik niet uit angst, want het maakt me geen poes uit zolang ze mijn haar maar met rust laten.

Het gaat wel een serieus artikel worden, best wel.

Hoe moet het voelen?

Het was ergens in Mei 1978 toen ik in een trein zat tussen Amsterdam en Utrecht. Geen idee meer waarom, maar ineens merkte je gewoon dat mensen in de coupé stil werden en zelfs angstig leken. De reden was dat er een drietal lachende langharige Molukse jongens de coupé betraden en waar de mensen die zich al in de coupé bevonden angstig keken, veranderden de gezichten van de drie jongens van vrolijk naar beschaamd maar ook tot woede. Geef eerlijk toe dat ik net als alle mensen in de coupé reageerde. Dus angstig. En hoe kwam dat nou allemaal? Nou door dit. 1975 en 1977.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Treinkaping_bij_Wijster

https://nl.wikipedia.org/wiki/Treinkaping_bij_De_Punt

Beide treinkapingen werden door Molukkers gepleegd en nou gaat het daar verder helemaal niet om, maar daardoor werden de drie Molukse lachebekkies die de coupé binnenkwamen met ogen vol met angst aangekeken. De drie jongens draaiden zich om en gingen ondanks dat er genoeg ruimte was in het tussenstukje zitten. En ik was net zo laf en waardeloos als alle andere mensen en haalde net als al die andere mensen opgelucht adem. Heeft best lang geduurd voor ik mezelf dat vergeven heb.

Donderdag 5 Mei 2016 Wageningen:

http://www.bevrijdingsfestivalwageningen.nl/programma/

aaa752aa5740b0ca27c6e7bd0895421c_medium.

Ik ben er heel vaak heen geweest en het is elk jaar weer een enorme happening. De binnenstad van Wageningen is stampvol en waar je ook loopt zijn er podia met artiesten. En het is die dag dus druk en daarmee bedoel ik loei druk. Zeker als het weer ook een beetje meezit. Het is voor ons ook niet zomaar een dag, want het is onze Nationale Feestdag … maar helaas vinden wij die dag voor die Oranjefamilie schijnbaar belangrijker.

Nou komen er overal vandaan mensen naar Wageningen en naar andere steden met festivals en het zijn dus potentiële doelwitten. En Wageningen helemaal, want daar werd de capitulatie getekend. Wageningen is dus zeg maar op 5 Mei het mekka van Nederland. Dus een potentieel doelwit. En dat maakt ook niet uit, mensen gaan er gelukkig echt wel heen. Wat ik die dag doe weet ik nog niet, dat bepaal ik pas die dag. Maar mocht er wel een verhoogde kans op een aanslag in Wageningen zijn, dan ga ik bewust naar Wageningen. Is met de racefiets heel best te doen. Kleine dertig km en het is ook nog eens een mooie route om te fietsen. Maar goed, ik ga verder met het artikel.

Zoals gezegd komen mensen van heinde en verre naar Wageningen toe en heb er dus ook wel eens Belgen gezien en ook moslims. En ook moslims uit België kunnen zin hebben om die dag daar mee te maken. Het is echt een heerlijke dag om mee te maken en dus helemaal in Wageningen.

Verhaaltje:

Het was best vroeg toen Mahmoud en Mimoun Hafaizza in Luik in de auto stapten voor hun rit naar Wageningen, waar ze het 5 Mei Festival wilden meemaken. Beide jongens waren overtuigd moslim en verafschuwden elke vorm van geweld. Echt haast hadden ze niet, want het zou nog een lange dag gaan worden en dan ga je je niet lopen haasten. Na twee kleine stops om wat te eten arriveerden ze om kwart over 12 's ochtends in het zonovergoten Wageningen. Ze vonden een plek voor hun auto en pakten hun rugzakken gevuld met frisdrank, water, broodjes en andere versnaperingen en gingen het centrum in.

En vanaf dat moment veranderde alles.

Hoe moet het voelen om als moslims met een rugzak, en ook nog eens afkomstig uit België, te lopen en je ziet en voelt de angst in de ogen van de mensen die je tegenkomt. Je ziet en voelt de argwaan waarmee ze je bekijken. Je ziet en voelt hoe je nauwlettend in de gaten gehouden wordt en dat alles omdat je een moslim bent en ook nog eens een rugzak hebt en daarnaast uit België komt.

Is het begrijpelijk dat mensen zo reageren?

Absoluut, want er is nogal niet wat gebeurd de laatste maanden. En dat valt dat terreurafval allemaal aan te rekenen en niemand anders.

Hoe moet zoiets voelen?

Dat valt denk ik niet te omschrijven. In Nederland kunnen alleen Molukkers … zoals die drie door mij aangehaalde jongens … uitleggen hoe het voelt om zomaar over één kam te worden gescheerd. Het mag niet gebeuren dat wij beschaafde mensen andere beschaafde mensen gaan beschouwen als terreurafval, maar het gebeurd wel degelijk. Niemand maakt mij wijs dat zij/hij niet even schrikt als zij/hij op een station loopt en een tweetal moslims met tassen ziet lopen. En dat was vroeger niet zo, maar nu heel normaal en helaas terecht. Maar kwaad kan het niet om soms even het gezonde deel van ons mens zijn te laten zegevieren.

Rond tien uur deze ochtend wilde ik een wandeling maken en toen ik op straat kwam liep er net een jonge Marokkaan langs met een lege fietsband. Ik zag het en vroeg of de band lek of leeg was en hij antwoordde vrolijk dat hij vergeten was zijn band op te blazen. Maar hij hoefde nog maar een klein stukje te lopen tot school. Toen vroeg hij mij of ik hem zijn band bij mij had laten oppompen als hij nog wel ver had moeten lopen. Ik gaf als antwoord dat hij te jong was om bij mij binnen te mogen. We hadden lol. Ik praat nooit met mensen hier, maar om een reden die ikzelf niet zou weten begon ik met hem te praten. Nou komt hij ook niet uit Doorn, maar uit Maarn … dus dat scheelt wel wat. Afijn we liepen samen op en er is geen serieus woord uit zijn mond gekomen. Bij mij ook niet, maar dat hoef ik denk ik niet te vermelden. Aangekomen bij school gaf ik hem een hi five, want ja hij was wel knap genoeg om te zoenen … maar ook veel te jong en hij zou het toch niet accepteren. Ik weet niet eens hoe hij heet. Hij was een jaartje of 15 met een mooi gezicht en hij was vriendelijk en dat deed mij denken aan hoe zo iemand zich zou moeten voelen als hij op 5 Mei met een rugzak of zelfs zonder rugzak naar zo'n festival zou gaan en daar bekeken zou worden door bange, argwanende en woede uitstralende ogen. Hoe het zou voelen en wat het met zo'n jongen zou doen?

***Candice***

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.