De generaal

Door Team4expat gepubliceerd op Wednesday 13 April 15:49

 

De asielzoekersstroom in Europa houdt de gemoederen bezig. Ook de mijne. Het doet me denken aan mijn eigen ervaringen met asielzoekers. 

 

22 jaar was ik in 1997 en nog zo bleu als het maar zijn kan. Mijn afstudeerstage voor de opleiding European Studies liep ik bij de UNHCR in Ankara. Dagelijks stonden daar zo’n 100 asielzoekers voor de hekken van het pand, uit Irak en Iran voornamelijk. Aan mij de taak om een advies te geven of de Irakese asielzoekers een vluchtelingenstatus konden krijgen volgens de Verdragen en Protocollen van de VN. Met die vluchtelingenstatus werden zij vervolgens voor verdere opvang verdeeld over de lidstaten van de VN, voornamelijk in West-Europa en Noord-Amerika.

 

Een spannende stage in ieder opzicht, want eindelijk ging ik samenwonen met mijn Turkse liefde (inmiddels Turkse echtgenoot), die toen nog  in Turkije woonde. We hadden al 2 jaar een lange-afstandsrelatie. Hij was de reden dat ik stage ging lopen in Turkije; dat de UNHCR stage zo goed aansloot bij mijn opleiding en ik die daar mocht vervullen, was mooi meegenomen.

 

De eerste week kwam ik dagelijks half in shock thuis van alle ellendige verhalen die ik had gehoord. Een interview met een asielzoeker kon wel 3 uur of langer duren. Ieder detail moest boven water en om de leugenaar te laten verstrikken in zijn eigen web van leugens, werd telkens weer teruggevraagd naar eerdere antwoorden.  Verhalen over een vrouw die zich meermaals liet verkrachten door een cipier om haar onschuldige man vrij te krijgen, over de gebrandmerkte journalist die foute artikelen schreef, over uitgescheurde lichaamsopeningen van de marktman die zich niet langer liet chanteren, over de dokter die en patient moest laten sterven, over een verliefd stel dat met de dood werd bedreigd, over afgebrande huizen, vermoorde gezinsleden en ga zo maar door. Alle verhalen kan ik mij nog goed herinneren, alleen de personen die ze vertelden niet meer. Behalve die ene, de generaal die niet langer onder Saddam wilde dienen. Wiens ogen geopend waren en die als verrader vervolgens werd vervolgd. Wiens vrouw en dochter waren verkracht en vermoord. Voor hem hoefde het leven niet meer, maar voor zijn zoon van 10 ging hij door en zat hij dus aan de andere kant van mijn buro. En daar zit je dan als 22 jarige, verliefde West-Europese in Turkije. Met de stage als hulpmiddel om af te studeren en vooral om bij mijn geliefde te kunnen zijn.  En dan moet je gaan beslissen over het lot van die generaal.

 

Waarom kan ik me juist die generaal herinneren? Het was een gewetenskwestie. Die generaal was niet voor niets generaal geworden onder Saddam. Hij had Saddam gediend en kennelijk zijn sporen als generaal verdiend. Wat had hij dan zelf op zijn kerfstok, vroeg ik mij af. Niets, volgens hem. Maar het was geen kwestie meer of hij al dan geen vluchteling was conform de VN. Het was een kwestie van 2 uitersten; is dit een voormalig crimineel? Of een VN- vluchteling? Kunnen die 2 samen gaan? Ga daar maar eens aanstaan als 22 jarige, zonder enige levenservaring behalve ergens hooguit een gebroken hart.

Ik moest een knoop doorhakken besloot te adviseren dat hij vluchteling was. Er konden geen feiten achterhaald worden of hij zelf misdaden had begaan. Het was een vriendelijke man met een lief gezicht. Dat kon toch geen crimineel zijn?

 

Mijn laatste stagedag. Het advies dat ik had uitgebracht over de generaal was akkoord; hij zou vluchtelingenstatus krijgen. Ik verlaat het pand en kom net buiten het zicht van de beveiligingscamera’s de generaal tegen. Ik mag hem niet aanspreken, maar hij kijkt me vragend aan. Ik kan het niet laten en knik geruststellend dat alles goed komt. Maar de vragen in mijn hoofd bleven. Heb ik het goed gedaan? Heb ik een vluchteling geholpen? Of een bekeerde crimineel? En mag een bekeerde crimineel geholpen worden? Of moet die in zijn eigen sop gaar koken? En wie ben ik om daarover te beslissen? 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik begrijp hoe moeilijk dat was en het is een besluit dat feitelijk niet door één persoon genomen hoort te worden, Dan wordt het te snel ... een eigen besluit en die kan door van alles zijn bepaald.

Screenen dat is noodzakelijk en een generaal onder Saddam? Die had niet veel generaals met een schoon verleden.
Maar wanneer het een 'vluchteling' met een dubieus verleden is, nee dan niet toelaten.
Zelfde gaat op voor economische vluchtelingen.
Ja, zo zou ik nu bijna 20 jaar later ook reageren; geen malloten toelaten! Alleen moest ik toen beslissen puur op zijn verhaal; feiten checken kon niet, Saddam s administratie kreeg ik niet te zien en internet zoals nu was er ook niet ;-)
Was moeilijk inderdaad en een te grote verantwoordelijkheid voor die leeftijd
Snap ik volledig.