Daar ga je dan..

Door Studente_92 gepubliceerd op Saturday 09 April 21:45

 

.. Hij keek me aan met zijn ogen, in zijn ogen zag ik een glinstering van verdriet. Een glinstering van het opgeven van een lange strijd. We namen afscheid van elkaar, gaf hem een kus op zijn wang en zei dat ik morgen zeker weer langs zou komen. Hij keek me alleen maar aan en drukte mij tegen zijn borstkas. 

Twee uur daarna kregen we een telefoontje vanuit het ziekenhuis van mijn moeder: hij is overleden. Mijn wereld stortte in, letterlijk. Ik zakte zo wat door mijn knieeën. Ik kon het niet bevatten: mijn grote, sterke, humorvolle, leuke en zorgzame vader overleden? 

Kanker

Een woord met zes letters, voor de een een betekenis en voor de ander een scheldwoord. (Wat ik zeer respectloos vind) Waarom ik dit zo open met jullie ben hierover, is omdat ik mensen wil aansporen om niet de zelfde fout als mij te maken. Wanneer een dierbare aan kanker overlijdt, is de besef er nog niet. Althans bij mij kwam het na een aantal maanden, ga meteen hulp zoeken. Niet zeggen dat je het allemaal in je eentje kunt. Ik heb in die periode grote fouten gemaakt, door een masker op te zetten en zeggen dat alles goed gaat. Van binnen vrat ik mezelf op. Het is niet erg om naar een psycholoog te gaan en het is al helemaal niet erg om je hart te luchten. Wees zuinig op dr mensen die ervoor je willen zijn, zij willen tenslotte het beste voor je. 

Niet iedereen met kanker zal te komen overlijden, maar wees een steun voor die persoon. Maak mooie herinneringen, ga er op uit. Zorg ervoor dat je iets hebt om op terug te komen samen. Ik had het leven nooit begrepen, ik begreep t pas toen hij er niet meer was. Ik was zelf 14, maar t was voor mij een eye opener.  Voor mij betekent het leven genieten van je dierbaren, dierbare vrienden en van de kleinste dingen en ieder moment. 

Ik heb na zijn dood het volgende gedicht geschreven:

Lieve vader,

Ik zal die ene dag nooit vergeten, dat was de dag dat jij was overleden. Je had zo een pijn aan je wonden, die door kanker onstonden. Je hield van een hapje en veel gezelligheid, maar de strijd tegen je ziekte was een lange strijd. Je was niet meer de sterke vader die je altijd was, niet meer lang wandelen of picknicken op het gras. De kanker heeft jou helemaal kapot gemaakt, maar het heeft ons wel heel erg geraakt. Nu is er altijd een lege plek, zelfs aan tafel als we eten met bestek. Een lege bank, een lege stoel. Je snapt vast wel wat ik bedoel. 

Lieve pappa, ik wil je zo graag knuffelen en zeggen dat ik van je hou. Want jij bent van mij en ik van jou. 

Het was heel moeilijk voor mij om dit zo openlijk te typen en dat dit voor iedereen zichtbaar is. Maar dit is een stukje verwerking voor mij. Ik schaam me niet voor mijn verdriet en ik wil dat iedereen die dit leest weet dat hij of zij niet alleen er voor staat. 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.