Het leven zelf.

Door Shasja Angel light gepubliceerd op Wednesday 16 March 11:39

RJQHyiLJesV9TpLK5abtY3qDBx5spG4U.jpeg

Hier en daar wat lezen, even een moment van mezelf, voor mezelf. Ik las een stuk op Facebook wat gedeeld door één van mijn vrienden. Iets van uit het oogpunt van nieuwetijdskinderen en grenzen stellen in je leven, dat toch echt heel belangrijk is. Mijn gedachten dwaalden af, beelden uit mijn eigen leven werden zichtbaar, hoe ik het zo moeilijk had gevonden om grenzen te stellen. Want ik wilde immers aardig gevonden worden? Ik las verder met het grootste gedeelte kon ik het weleens zijn wat daar stond. Alleen de christelijke inslag vond ik zelf wat minder dus ik haakte af om verder te lezen. Ik en geloven gaan moeilijk samen, voor mezelf geeft me dat een te grote beperking in mijn denken en gevoel. Mijn geest/ziel is te vrij om zich te kunnen binden aan wat voor geloof dan ook. Maar uiteraard is dat puur iets van mezelf, ik startte mijn zoektocht naar het diepere bestaan van het leven al op vrij jonge leeftijd. Door mijn opvoeding had ik de mogelijkheid om mezelf te ontwikkelen en vele dingen zelf te ontdekken. Ik werd op jonge leeftijd al vaak op mezelf terug geworpen in keuzes te maken. Mijn weg werd een harde leerschool door vallen en opstaan. Toch gaf dit juist mij de mogelijkheid tot zelfkennis en meningen te vormen die puur uit mezelf kwamen en niets met invloeden van buitenaf te maken hadden. Ik leerde zwijgen, maar juist dat zwijgen gaf mij de mogelijkheid om diep in mezelf beelden gedachten te vormen. Want wat er binnen in mij leefde kon niemand kapot maken, dat was van mij!

In mij gedachten gevoelens was ik vrij om te zijn wie ik wilde zijn. Dit maakte van me een stil kind die nauwelijks opviel en vrijwel onzichtbaar was voor haar omgeving. Ik observeerde keek wat mensen deden, wat ze zeiden, en hoe ze handelden. Mijn gevoel werd heel belangrijk voor me, en hier vertrouwde ik blindelings op, want heel vaak wat er uit de mond kwam van de mens, kwam niet overeen met wat zij van binnen voelde. Ze lachten wel, maar ik voelde verdriet of boosheid. Sommige mensen ging ik uit de weg, en op andere trok ik juist aan. Vaak waren het de verschoppelingen waar ik mij voor openstelde, hun energie was anders. Al had ik toen nog geen besef van energie. Mijn observatie zette me vaak voor een raadsel, want waarom waren mensen zoals ze waren? Waarom zo gemeen en hard voor elkaar? Roddelen achter een anders rug om. Oordelen vormen een andere veroordelen. Al gauw kwam ik er achter dat de beste stuurlui aan wal stonden. Toen ik ouder werd vroeg ik me vaak af waarom mensen hier sowieso waren? Wat hadden ze voor nut? Een boom en planten zorgde voor zuurstof, dieren diende ervoor om de kringloop van het leven in balans te houden. Eten en gegeten worden. Een Bij, vlinder en ook andere insecten bestoven de bloemen zodat ook deze tot ontplooiing konden komen. Insecten werd gegeten door vogels. Enz. het was me volkomen duidelijk waarom het dierlijk leven/natuur was zoals hij was. Ik voelde me één met de dieren en de natuur.

d48bndrCau9Cq69di6jdjmWVNIIdErlB.jpg

Maar wat deden de mensen hier? Ze voerden oorlogen, maakte steeds betere wapens waarmee ze elkaar met één druk op de knop konden vernietigen. De mens vervuilde hun omgeving waardoor de dieren en planten ziek werden, en uiteindelijk de mens zelf. Dit alles bezorgde me grote vraagtekens, tuurlijk ik vond het hier geweldig, kon genieten van al die kleuren, geuren. Ik raakte in vervoering wanneer ik zand tussen mijn tenen voelde of het gras voelde kriebelen. Een vogel hoorde zingen. Het water rond om mijn lichaam voelde tijdens het zwemmen. Maar de mens? Voor mijn gevoel hoorden ze hier niet, ze brachten hun omgeving in onbalans. En toch was ik zelf mens. Want als ik zo over de mens dacht wat maakte dat dan van mij? Wat hield mijn bestaan dan in? Waarvoor was ik hier? Er moest een reden zijn. Dus ik ging opzoek naar het goede in de mens. Ik probeerde onderdeel van hun te worden, te leven van uit hun visie. Wij konden immers liefde geven? Nadenken bij wat we deden? We behoefde niet te handelen puur van uit ons instinct? Toch hoe meer ik ontdekte en me probeerde te vereenzelvigen met hun zorgde ervoor dat ik mijn grip kwijt raakte. Het verstand was ontwikkeld, zonder meer. De mens vindingrijk, de natuurlijke wetten wisten ze te omzeilen. Door medicijnen te vinden waardoor je niet dood hoefde te gaan aan ziektes. Huizen bouwen om in te schuilen producten ontwikkelen waardoor het leven van de mens aangenamer werd. Vervoersmiddelen maken waardoor je van punt A naar B kon. Zelf het luchtruim maakte ze zich heer en meester van.

Zgqk4J0dtRekICGz2Guy5aEYPkDEvhn2.jpg

Maar toch, hun gedachten goed was vaak primitief, omgaan met elkaar heel moeilijk. Toen ik ouder werd ging ik verschillende stromingen van religies ontdekken. Want daarin zocht de mens het diepere bestaan van hun leven. Ik ging naar kerken en soms werd ik geraakt, ik las boeken over religies en ook door deze verhalen werd ik geraakt. Bepaalde mensen uit de geschiedenis maakte grote indruk op mij. Mensen die van uit hun hart leefden en van daaruit hun woord verkondigden. Mensen als Gandhi, Martin Luther King. Ja daarin schuilde het goede in de mens. Alleen zo jammer dat het weinig aan de oppervlakte kwam. Er zat dus voldoende mogelijkheden in de mens, het moest alleen aangeboord worden. Hoe een mens werd, had met de omgeving te maken, de mogelijkheden die een mens kreeg in zijn of haar leven. Ieder mens had zijn eigen verhaal, en van uit dat oogpunt handelde men. En toch af en toe ontmoette ik mensen die ondanks wat ze mee gemaakt hadden een positieve draai aan hun leven wisten geven. Dit maakte dat ik opnieuw besefte dat het leven veel complexer in elkaar zat. Men had dus een keus, of in het oude blijven hangen, of het op een andere boeg gooien.

vk1QpMvJBwhEQ5zuYN5AWANXzEZmTnsI.jpg

tI9280gB3LVIVD0HodWJP7FBj0BnWHDm.jpg

Inmiddels weet ik dat ook veel dingen voort komt in hoe verre de ziel ontwikkeld is. Vorige levens. Maar dat is weer een heel ander verhaal. Ik denk dat ik nu voldoende geschreven heb. De concentratie van de mens is maar beperkt weet ik uit ervaring. Dus wie weet is dat weer iets voor een volgend artikel. Toch wil ik nog even afsluiten met een gedicht.

 

Het licht brand in een ieder

een vonk van de liefde

voel met je hart

laat dat je leven bepalen


sluit je ogen en luister

naar je innerlijke stem

je weten

daar liggen alle antwoorden verborgen


neem het leven zoals het komt

want tegen de stroom in zwemmen

heeft geen zin

koester geen haat gevoelens


laat los het oude

ieder moment kun je opnieuw beginnen

laat je hart ontvlammen door de liefde

draag het uit!

en je zult een goed mens worden!


stel niet uit tot later

bied een helpende hand aan

voor gene die het nodig heeft!

laat materie los

voel de eenheid


ga terug naar de oerbron

handel uit je hart

oordeel niet

heb mededogen

reik elkaar de hand


kijk niet naar de verschillen

we zijn allemaal gelijk!

even waardevol!

jij bent uniek

je mag er zijn

 

maar boven al heb lief!

Sheela.

Shasja

kijk ook op mijn site

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een mooi verhaal en het gedicht van sheela vind ik ook mooi
Verder ben ik op je site geweest waar ik veel herkenbare dingen vond
maar het heeft je wel gebracht waar je nu bent en dat doen zachte heelmeesters niet
Dank je wel.

Zachte heelmeester maken het vaak erger dan beter, klopt. ;-) Alles heeft me wat gebracht en geleerd. ;-)
En bedankt dat jij de moeite genomen hebt om mij site te bekijken.
Dat is een diepgaand stuk geworden.

De mens wordt in het algemeen gekenmerkt door een drie-deling - verstand (denken), gevoel (emotie) en (verbale en non-verbale) communicatie, welke in de meeste situaties niet met elkaar overeenkomen.
Dit blijkt keer op keer overduidelijk op de 'relatie-legging' van de Tarot, als je daarmee bekend bent.

Het gedicht waarmee je afsluit, geeft de kern van het 'probleem' op sublieme wijze weer.

Thumbs up!
Ja ik ben bekend met tarot.

Dank je wel.