Vrouw zijn!

Door Shasja Angel light gepubliceerd op Tuesday 15 March 10:18

pWxJEKydMbuZDksBoZpKIbdeOJULkDKA.jpg

Vrouwenkwaaltje, hoewel toen ik jonger was graag een jongen had willen zijn, (Heb er een stuk over geschreven Lees hier) en ik in het begin walgde van mijn vrouwelijke vormen die ik al op vrij jonge leeftijd kreeg. Was de eerste keer ongesteld worden een belevenis, vermoedelijk ook beïnvloed door de vrouwelijke hormonen. Door deze ongesteldheid ging ik me wat meer vrouw voelen. Mijn moeder had me verteld dat ik nu ook moeder zou kunnen worden en dat maakte eigenlijk veel goed. Ik voelde me groter en net zo als andere meisjes. Het was spannend de eerste weg naar het vrouw zijn. Maar al gauw viel ik van mijn roze wolk, naar dat ik vaker ongesteld werd, kreeg ik ook meer last van buikpijn, ik was echt een paar dagen ziek, ik vloeide hevig waardoor het vaak gebeurde dat ik doorlekte. Dit maakte me onzeker in deze maandelijkse periode. Want het was iets van mezelf een ander behoefte niet te weten dat ik ongesteld was. Wat ik eerst als prettige ervaren had begon ik al spoedig van te balen. Oké ik kon dan misschien moeder worden, maar of het die klachten waard waren, daar twijfelt ik aan. Mijn vrouwelijke vormen ontwikkelde meer en meer, op twaalf jarige leeftijd zag ik uit als een jonge vrouw. Hierdoor gingen ook mannen, vaak niet eens zulke hele jonge mij bekijken met een blik in de ogen, wat ik als zeer onprettig ervoer. Ik ging wijde kleren dragen waardoor mijn vrouwelijke vormen minder zichtbaar waren. Echt happy voelde ik me niet met deze veranderingen.

Het scheen bij het vrouw zijn te behoren. Ik vond het ongesteldheid echt een k*t probleem. Naarmate de jaren verstreken kreeg ik wel meer acceptatie met het geheel. Ik zette wankele stappen richting het volwassen zijn, kreeg mijn eerste vriendje, wat al gauw weer uitging, diep in mijn hart droomde ik van vrouwen, maar dat was iets waar ik me niet aan mocht verbinden. Net als de ongesteldheid was dat iets van mezelf wat ik met niemand deelde. Rond mijn 21ste ontmoette ik mijn huidige vriend(man) We gingen samenwonen en uiteindelijk ook trouwen. Op mijn 28ste werd ik voor het eerst moeder, een bijzondere ervaring. Moeder zijn was een baantje wat me op het lijf geschreven was. Er volgde nog 2 kinderen. Hoewel opvoeden niet het makkelijkste bleek genoot ik van mijn kinderen. Af en toe werd ik verliefd op een vrouw, maar hardnekkig verzette ik mij tegen deze gevoelens. Op mijn 40ste veranderen er alles mijn ongesteldheid werd onregelmatiger en vermoedelijk opnieuw onderhevig aan de hormonen werd ik opnieuw verliefd op een vrouw. Dit keer besloot ik om deze gevoelens niet te laten rusten, maar te ontdekken waar dit vandaan kwam. Beetje bij beetje kwam ik uit de kast. Ik accepteerde mijn geaardheid. Dat, dat de nodige problemen op mijn omgeving had mag duidelijk wezen. Uiteindelijk kwamen ik en mijn vriend met onze kinderen er samen wel uit. We besloten om bij elkaar te blijven voor de kinderen, en ook voor elkaar. Er was in de loop der jaren toch een goede band opgebouwd. Wat de toekomst ons verder zou brengen dachten we niet over na. We zagen wel waar het bootje stranden. Niet iedereen geaggregeerde positief maar uiteindelijk is het onze keus en heeft een ander hier niets mee te maken.

Toen gebeurde het dat mijn ongesteldheid ineens uit bleef dit gaf bij mij wisselende gevoelens, hoewel ik het gehaat had, besefte ik plotseling dat ik oud begon te worden. Ik zou geen kinderen meer kunnen krijgen, niet dat ik dat nog wilde, maar het ging om het idee. Ik voelde me minder vrouw nu. Ik begreep niet waar deze gevoelens vandaan kwamen. Vermoedelijk ook door de hormonale verandering van mijn lichaam. Uiteindelijk werd ik toch nog een paar keer ongesteld al was het met groter tussenpozen. Ook nu ben ik al maanden niet meer ongesteld geweest, beetje bij beetje krijg ik hier acceptatie mee. En zie ik ook de voordelen hiervan in. Het is een kleine rouw proces waar je in komt, afscheid nemen van iets wat zo lang bij je leven gehoord heeft. Het leven is veranderen en ook het lichaam is daar een onderdeel van. De overgang met haar klachten van stemmingswisselingen, opvliegers op de gekste momenten, ach ja dat hoort ook weer bij het vrouw zijn.

​Shasja 

kijk ook op mijn site

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ja lieverd zo worden wij met allerlei dingen geconfronteerd in dit leven
Wisten we maar alles ene plekje te geven maar dat moet altijd langzaam binnendringen. Zoals ik al vele malen eerder zei: Je bent goed zoals je bent je moet alleen heel veel van jezelf gaan houden x
Ik weet dat het goed is zoals ik ben. ;-) En houden van mezelf gaat eigenlijk steeds beter. XX
Heel mooi geschreven ,ik kan het een heel klein beetje begrijpen .ik kan alleen maar zeggen blijf je zelf wat een ander ook vindt
Dank je wel. Dat doe ik ;-)