Er zit vaak een verwoestende waarheid achter tranen

Door gepubliceerd op Saturday 05 March 09:36

Er zit vaak een verwoestende waarheid

achter tranen

Als we geboren worden dan moeten we binnen een paar seconden huilen en als je opgroeit dan produceren wij dagelijks tranen ook al huil je niet.  Zee zeggen wel eens een goed huilbui wil helpen om je gevoelens te verwerken en je zou op zijn minst een keer per week moeten huilen. Maar in werkelijkheid huilen mensen te weinig het is namelijk een teken van zwakte. Ik zie tranen als troost en comfort en het lucht ook op die huilbui.

Je kan wel eens huilen bij een droevige film of als je op persoonlijk vlak iets ergs hebt meegemaakt. Soms verlies je iemand die heel dichtbij je heeft gestaan of je dacht dat. Ergens langs de zijlijn zie je de echte weergave van je familie en je vraagt je af waarom jij niet zo treurt als al die anderen. Iedereen rouwt op zijn of haar eigen manier en de dood is zeker de finale hier op aarde.

We nemen afscheid met een zware last op onze schouder en sommige gaten van het leven van die overledene zullen nooit meer kunnen worden opgevuld. Je zal  geen verhalen meer aan kunnen horen, littekens kunnen dan niet meer genezen en er is verdriet en isolement. De dood is verdriet en verwoesting en je wilt datgene wat je verloren hebt terug.

 

Rouw is iets heel gecompliceerds.  

Mensen vieren bepaalde individuen en mijden bepaalde individuen. Moeders huilen om kinderen of treuren samen met hen. Andere ouders gaan samen met hun kinderen door een hel en ze weten nog niet eens wat verlies inhoudt. Rouwen is vaak iets buiten onze controle om, het heeft ook met keuzes te maken.

Ik denk over dit soort dingen na…....

De oneerlijkheid van het leven die je vaak tegenkomt. Je kan  alles wel accepteren maar of je ervan geneest is nog maar de vraag. Er zijn van die momenten in je levend at alles stilstaat maar je moet verder…... je hebt geen andere keuze.

Je vraagt je af waarom je jouw zaken niet kan oplossen? Waarom kan ik de dood niet accepteren? Je moet leren omgaan met gevoelens van minderwaardigheid, je wordt geconfronteerd met je tekortkomingen, met je hele menselijkheid en met je pijn.

De lasten die wij delen in dit leven moeten liefde en mededogen inspireren, maar toch denk ik af en toe laat mij maar lekker hier in isolement zitten dan mee te doen aan de waanzin van de wereld. Verdriet heeft ook een diepere schoonheid, je kan van vreugde en geluk zo weer in pijn schieten en verdriet. Het moment komt in je op en je kan het soms niet tegenhouden. Dit soort momenten komen in ons leven om ons wakker te schudden, je moet ze ervaren met heel je hart en je moet ze omarmen.

Je zit soms vast in het midden op een meer. Je hebt de roeiboot genomen en deze ligt als dood in het water. Het meer voelt bodemloos maar niet eindeloos want je ziet de horizon wel. Zo voelt verlies aan, de dood is de finale. Soms is je leven als een dorre woestijn en de anderen keer heb je weer vooruitzichten. Die koele of het tranen zijn er niet voor niets en alles wat er nog niet af is zal via je tranen worden uitgesproken.

Er zijn heel vele dingen in ons leven waar we zeggenschap over hebben maar over de dood hebben wij geen zeggenschap. Het komt zo maar op je pad en overrompeld je. Jij kan het niet voorspellen, het is als een tragedie, een trauma met catastrofale veranderingen.

We zijn niet hier op aarde gekomen om er eeuwig te blijven maar ik geloof echt dat er een dag komt dat je daarnaar toe gaat waarvan je nooit meer terug zal komen. Daar op die plek wordt je hart herschikt en zal je vrede vinden. Die verwoestende tranen horen bij het leven en ze geven je veerkracht en geloof. 

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
lk denk laat je tranen vloeien ze reinigen, beter als opkroppen ze kunnen opluchting geven dat je erna helder en lichter voelt
en gelukstranen zijn ook prettig.
Tranen zij de het beste medicijnen je hebt ze niet voor niets gekregen, vroeger kon ik slecht huilen waardoor ik opgesloten zat. Nu vloeien mijn tranen weelderig om een ontroerende film, om iet verdrietigst, of omdat ik zo intens gelukkig ben......