'Michael Jackson in de wachtkamer'

Door Cherry gepubliceerd op Wednesday 17 February 16:42

Het was tijd voor de dokter. Nee, gelukkig niets ernstigs. Ik begroette de mensen in de wachtkamer en kreeg een vriendelijke 'hallo' terug. En toen begon het hé..

Stilte.......

De spanning liep behoorlijk op. Naast het horen van knorende magen, leek het alsof dit ons laatste moment was. Alsof we zo met bosjes neer zouden vallen. Want als dat zo zou zijn, dan begreep ik deze spanning ook wel. Iedereen zat stil op zijn/ haar stoel. Er waren geen kinderen in de buurt die nog zo lekker zichzelf zijn. Die zich nergens wat van aan trekken. 

Er was een vrouw die zenuwachtig de hand van haar man vastpakte. Angst stond in haar ogen. Alsof ze elk moment op de grond zou vallen en zou huilen met haar handen voor haar ogen. Haar man zou haar omhoog tillen en haar troosten. Zeggen dat het allemaal wel goed zou komen.

Ja, het was net alsof we zo met bosjes neer zouden vallen. Ik vroeg me af wat er zou gebeuren als we wisten dat we er met z'n allen over 10 minuten niet meer zouden zijn. Wat zou ik dan doen? Tijd om snel terug naar huis te gaan, zou ik niet hebben. Ik denk dat ik een muziekje op zou zetten en een dansje zou wagen. Gewoon midden in de wachtkamer. En dan zou ik de ogen van de anderen zien van: 'Wat doe je?'.

Ik zou nog snel een Michael Jackson move proberen na te doen en er 'whooo' bij schreeuwen. Gewoon, omdat het kan! Ik zou de vrouw van de stoel aftrekken en haar laten lachen.

Bij nader inzien bedacht ik me dat dit misschien 'not the time, not the place' is om met dit soort fratsen aan te komen. Nee, als je naar de dokter gaat, is dat 'serious business'. Ik deed mijn oordoppen dan ook maar in om me te focussen op Michael, en hoopte dat we niet dezelfde ervaring met dokters zouden hebben zoals Michael zelf.

Afbeelding: Google

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dit verhaal doet me denken aan een eigen meegemaakt momentje in de wachtkamer van het ziekenhuis.
Er zat een man naast me die wel heel veel te vertellen had.
We waren dus in gesprek en ik zeg tegen die man, je lult net zo veel en net zo smakelijk als mijn broer.
Wij maakten ons gesprek af en er viel nu dus ook een stilte van enkele minuten.
Plotseling zei de voor mij vreemde man met zijn zeer luide stem,
En hoe gaat het met je broer dan, waarop hij de hele wachtkamer aan het lachen had.
Het was heel gezellig in de wachtkamer totdat die meneer naar binnen werd geroepen.
Toen was er weer de doodse stilte.


Met dokters moet je het altijd maar afwachten. Het zijn uiteindelijk ook maar gewoon mensen... Leuk verhaaltje.