Logboek: 6

Door Candice gepubliceerd op Wednesday 13 January 11:08

Nu ben ik na die laatste pittige reprimande omtrent mijn gedrag de vriendelijkheid zelve geworden en dat valt echt niet mee, ik lach ze de hele tijd vriendelijk toe … wat een horrorblik moet zijn voor degene die door mij wordt toegelachen, sabbel netjes en op tijd mijn vloeibare voedsel op, doe ook op tijd mijn laptop uit en zelfs mijn bedlampje, klaag ook niet meer, (durf dat echt niet meer) ben akkoord gegaan om tot ik zelfstandig lopend naar het toilet kan gaan gebruik te maken van een po voor mijn plasjes, voor de niet plasjes mag ik dus wel een zuster oproepen, Oefen zelfs op zelfstandig lopen … mijn benen zijn onderzocht en er is echt niks aan de hand mee. Zou ook gewoon moeten kunnen lopen, en wat volgens de arts gewoon een kwestie is van weer durven te lopen. En ik ben zelfs zo vriendelijk geweest om de andere twee dames te woord te staan. Wat vreselijk is zonder iets in het bekkie, maar alles voor een goed gedrag. Dus ik gedraag me echt zo lief en aardig als maar mogelijk is …. en nu denkt de hoofdzuster dat ik maar doe alsof! Dat ik het niet zou menen. Ben ik dan zo makkelijk te doorgronden? Ik doe het ook nooit goed. Een zuster wil me naar de douche brengen en ik vraag of er geen broeder beschikbaar is. Ja zegt ze, maar die helpen de mannen en wij helpen de vrouwen. Zeg ik tegen haar dat ze dat beter andersom zouden kunnen doen, want dat is veel leuker en dat ik het dus ook niet erg zou vinden als een leuke broeder samen met mij van een douche zou genieten en dan zegt ze dat ze mij, doordat ik geen gebit draag, niet goed verstaat. Het klonk ook hopeloos, maar ze verstond het wel degelijk. Hoor ik achteraf van een andere zuster dat deze zuster niet van dergelijke praatjes gediend is. En dat ze bij de hoofdzuster heeft gemeld dat ik vulgaire praat zou gebruiken! Moi vulgaire praat? Je hebt hier leuke zusters en je hebt hier krengen en je hebt de hoofdzuster die alle categorieën overstijgt. Ze vind me gewoon vervelend en arrogant. Moi arrogant? Dat ben ik nog nooit geweest. Maar het belangrijkste is dat de arts me heeft laten weten dat als mijn vorderingen met lopen vooruit blijven gaan en mijn neuscorrectie ook goed gaat (die operatie is morgenochtend) en er geen complicaties optreden betreffende mijn milt dat ik dan hoogstwaarschijnlijk volgende week donderdag naar huis toe kan. Hij had het over tien dagen, maar zei het gistermiddag tegen mij. Dat was dus dinsdag en dat tel ik als een dag en dan kom ik uit op donderdag … maar dat kan dus ook vrijdag worden. En dan moet ik uiteraard nog wel voor controles terugkomen en als alles goed gaat dan kan ik over een week of twee/drie weer genieten van een gebit in het bekkie. Mijn milt, ja dat weet ik niet hoor. Moet gewoon genezen door rustig aan te doen, zo omschrijf ik het maar. Klinkt het niet zo ernstig. Het neusje dat geneest dan ook vanzelf, heb ik al een aantal keren meegemaakt en mijn benen, nou ja … ik oefen op loslopen en dat gaat wel beter. Merk ook wel dat ik op dat gebied te zielig deed. Leek inderdaad wel alsof ik te bang was om te lopen, maar dat gaat beter.

Afijn ik ga dit strafkamp dus zowaar toch weer een keertje verlaten. Nee het is geen strafkamp, want ze hebben wel hun best voor mij gedaan en zo'n heel erg makkelijke patiënte was ik nou ook weer niet. Vroeg aan de enige zuster hier die mij wel voor vol neemt of dus als maf typeert, Coby, of ik echt zo vreselijk was in het begin en ze deelde me lachend mee dat ze op de zusterspost een keertje met het idee hadden rondgelopen om mij maar vast te binden op mijn bed om het bed vervolgens op het dak van het ziekenhuis te zetten en te laten staan. Ze meenden het niet, maar zo zat waren ze mij dus.

Maar nu ben ik de vriendelijkheid zelve die ze allemaal vriendelijk toelacht en precies doet wat ze van mij verlangen. En dat zou gespeelde vriendelijkheid zijn, volgens de hoofdzuster. Tssss.

Coming down again - Keith Richards 

***Candice***

Reacties (23) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Lieve Can, doe je best want wij zouden afspreken. Dus!!!! Gespeelde vriendelijkheid kan in je voordeel werken, ik weet dat je gespeeldheid jou keus is dus jou werkelijkheid. kom nou maar gewoon gezond en als Can thuis. En wees eens lief voor jezelf!! XxX
Oh ik doe zo lief als maar zijn kan, maar nooit voor mezelf en ga toch echt niet wachten met wandelen en rustig joggen. Daar kan ik echt niet zonder. xxx
Joepie, het aftellen kan beginnen. Hoe is 't met je neusje gegaan? Het opnieuw breken om daarna recht te kunnen zetten is echt horror.
Geen idee hoe ze dat doen. Is de 7e keer dat ze het rechtzetten. Het pijnlijkste is het verwijderen van de tampons, Dat gaat zonder verdoving. Bij een voorhoofdsholteontsteking. ooit gehad, gaan er vijf per neusgat en dat ging ook gewoon bij de arts in zijn spreekkamer en dan ga je echt door de grond van de pijn. Drie is heel pijnlijk, maar ook dat is overleefbaar.
haha ... jij bent zo'n voorbeeldige meid
of het gemeend is???

En eigenlijk 'waarom' zou je moeten veinzen?? Dat doet Candice niet :-)
Ik ben lief als maar zijn kan .... hierna ga ik voor een rol in een grote Hollywoodproductie. -))
jij zal meteen een rol krijgen

Laat hen eerst je plazilla lezen en je wordt meteen aanvaard!
Ik wordt altijd aanvaard. Niemand zegt nee tegen mij.

(Behalve dan ziekenhuispersoneel.)
:-)
XX
Geniaal verhaal weer:)
Dank je. -))
Jemig, gedraag jij je als een brave meid, is het nog niet goed! Beleefdheid hoeft niet gemeend te zijn, net zo min als je iedereen aardig kunt vinden.
Dat vind ik nou ook. -))
Ach een wat maakt het uit dat het gespeelde vriendelijkheid zou zijn. Eigenlijk moeten ze blij zijn dat je een braaf meisje bent geworden. Ik zat en keer met mijn moeder in een ambulance met twee aantrekkelijke broeders. Je had mijn moeder moeten horen hoe leuk ze ze vond. Jammer genoeg waren het Denen en die verstonden er niets van. En het was overigens een kleinigheid waarvoor ze naar het ziekenhuis moest, ongelukje met de fiets en dus voor de zekerheid. Ze had praatjes genoeg en was ook verder heel weinig aan de hand. Behalve dan die gebroken pols die het ziekenhuis gemist heeft.
Vind ik dus ook. Ze wilden dat ik me zou gedragen en dat doe ik dus ook en of ik het meen ... dat vroegen ze niet van mij. -))
tegen Candice
1
Ik vind jou ik in ieder geval geweldig.
Ben ik met je eens. -))
tegen Candice
1
En nu maar hopen dat niemand van het verplegend personeel ooit van Plazilla heeft gehoord ... Anders gaan die resterende negen dagen nog een grotere hel worden dan ze al zijn. :)
Ach ook dan kom ik ze wel door.
Geen idee of ze van Plazilla gehoord hebben. Ik heb het er nooit met ze over gehad.
Als ik het zo lees, lig je in een vreselijk griffo-ziekenhuis waar ze weinig tot niets gewend zijn.
Zal wel meevallen, maar ik praat niet veel en ben soms een beetje lastig .... iets wat wel zeldzaam voor mij is, want zoals je weet ben ik altijd heel erg meegaand en aardig. -))