Even weer ik..

Door Bea68 gepubliceerd op Friday 08 January 13:09

 

Hallo lieve Plazillianen.

Na een flinke tijd van afwezigheid heb ik besloten een boekje open te doen.

Over het hoe en waarom, wat er gebeurde in de tijd dat jullie me niet lazen. En wat er nu in en rondom mij gebeurd.

Één van mijn laatste artikelen betrof dat mijn hond zwanger zou zijn van haar tweede nestje. Onze hond bleek achteraf schijnzwanger en tot nu toe is besloten haar (nog) niet opnieuw te laten dekken en misschien gebeurd dat ook niet meer.

Dit heeft alles te maken met met mijn gezondheid.. Ik red het niet meer.  Een nestje is leuk maar als je het serieus aanpakt is het keihard werken.

Al ruim tien jaar heb ik de diagnose fibromyalgie, en het laatste jaar is dat flink verergerd.  En veel dingen kan ik niet of nauwelijks meer.

Onderzoeken gehad, foto`s laten maken, bloed laten prikken.. en nog in afwachting van een MRI en dan een voorlopig laatste afspraak bij de reumatoloog.

Ondertussen verschillende gewrichten zijn vergroeid en hebben pijnlijke plekken op de gewrichten.  Kreeg ik te horen dit lijkt vele malen meer op reuma dan op fibromyalgie, wie heeft ooit deze diagnose gesteld? Nou mevr, wat dacht u van de reumatoloog in mijn toenmalige woonplaats?

Dus oftewel tussen de tien en vijftien jaar leven met een foute diagnose.. Dat sloeg in als een donderslag bij heldere hemel.

Nog steeds begrijp ik dingen niet, dat zal nog wel een tijdje duren.

Nu is het afwachten op de MRI in welke gewrichten en tot welke hoogte de gewrichten zijn aangetast.

Maar ik voel wat ik voel...en helaas is dat niet prettig.

Ook al zit soms alles tegen,
Gaat niets zo het hoort te gaan..
Blijf ik sterk,en blijf ik knokken..
Met de steun van mijn geliefden,
Kan ik door blijven gaan.

Al is de toekomst onzeker,
Geen dag nog zonder pijn..
Een levenlang vermoeid..
Toch zou ik niemand anders willen zijn.

Ik ben gelukkig in de liefde,
Vele mensen die van mij houden..
Want in de liefde ben ik rijk.

Maar soms ben ik verdrietig,
Kan ik t even niet meer aan..
Dan huil ik weer een potje,
Herpak ik me weer snel..

Je krijgt wat je kan dragen..
Zal hulp moeten leren vragen.
Toch doet het best wel pijn,
Afhankelijk te moeten zijn!

Bedankt voor jullie hulp en steun!!

 

Dit gedicht heb ik geschreven, een beetje als hulp voor acceptatie van mijn probleem.

Dit is verdomd moeilijk en zal me nog heel wat werk gaan kosten, maar dat ik het kan weet ik! Gelukkig heb ik heel veel liefdevolle mensen om me heen. Ik ben nog steeds super verliefd en kan en wil me geen leven meer zonder deze man voorstellen. Hij laat me dagelijks voelen hoe belangrijk ik voor hem ben en dat hij alles zal doen om me te steunen en helpen, waar ik dat zelf niet meer kan.

Dit vergt ook een hoop van hem maar hij doet dat met alle liefde. Ik ben met hem zo gelukkig en hoop nog heeeel lang met hem gelukkig te mogen zijn en zo gelukkig te blijven.

<3

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wens je veel sterkte meis. xx
Dank je wel lieve Candice