We gaan de Kerst te lijf!

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 24 December 11:31

Ontelbare geluksmomenten

Ik geniet met volle teugen.

25b587b9ec161b5e3e09ffb6a0d52328_medium.

Levenslust en een positieve instelling heeft me altijd al overal doorheen gesleept en ik voel me met al die pillen die de hypofyse, de schildklier en de bijnierschors op gang houden veel beter als al die maanden daarvoor.

Nu mijn lijf is aangevreten komt alle levenservaring, verdrietig dan wel blij, me goed van pas en wat stelt levenskunst in wezen voor als je dat enkel in de goede tijden etaleren kunt?

De scans en foto’s van mijn aangevreten lijf hoef ik niet te zien. Ik weet ook zo wel dat mijn lichaam meer weg heeft van een Kerststol waarin krenten en rozijnen de plekken vormen waar kanker zijn vernietigende werk tracht te doen. Mijn spijs is echter toch veel sterker en zoeter, haha.

Het leven was hiervoor ook niets anders dan weten waar je de krenten uit de pap moet halen, toch?

Ik heb niet eens veel te klagen, want nadat ik uit het ziekenhuis ben ontslagen hebben Hetty, MJ en ik een actieplan opgesteld voor de aan te schaffen hulpmiddelen. Inmiddels is dat lijstje afgewerkt, naar ons aller tevredenheid en ik race met mijn rolstoel als een bezetene door Ikea of door het winkelcentrum om boodschappen te scoren. Ook heb ik inmiddels al twee maal lopend achter die stoel, zelfstandig en zonder begeleiding mijn sapjes en avondeten weten te scoren. Reuze handig om op de zitting van dat Wiely de zware dingen naar huis te rijden. Als ik even rusten wil heb ik de stoel bij de hand. Met ongeduld wacht ik op die scootmobiel, want dan ben ik niet meer afhankelijk van iemand die me met Wielybilly en al naar de buurtsuper rijden moet. De morfine doet zijn werk en meestal halverwege de volgende pillen ben ik op mijn best.

De eenmalige bestraling van de herniawervel, die ik al een week na mijn ontslag uit het ziekenhuis kreeg, heeft redelijk goed geholpen tegen de uitstralingspijn en ik vermoed dat de Canabis-Balance druppels, een superlief cadeau van Sandra, daar zeker ook een aandeel in zal hebben.  Om nu alsnog als een junk mijn leven te slijten vind ik lang zo erg niet als ik altijd heb gedacht, hihi. Koddig zelfs. Goh, wat was ik moralistisch braaf op de academie, waar de meesten rookten of snoven, zelfs spoten en hoe truttig was ik om mezelf die geneugten spartaans te ontzeggen?

De krenten in de pap

Diverse ruggenwervels, ribben, schedel, het bekken, borstbeen en zelfs is één van de bovenbenen aangetast. Welk wist ik niet. Aangezien de eerste chemokuur (roze pillen) wonderlijk goed verlopen is (zonder ellende van diaree of misselijke kotspartijen) ben ik na een rustweekje zonder die roze rotzakken afgelopen dinsdagmorgen met goede moed aan de tweede kuur begonnen.  Inmiddels is wel het vermoeden gerezen dat mijn rechterbeen plus het zitbot is aangetast, want iedere morgen doet het daar meer zeer, doch zolang het met de morfine onder de pijngrens blijft, ben ik heel blij. Zodra ik niet meer zitten kan ben ik namelijk veel verder van huis. Of nee, dan is bedlegerigheid mijn voorland en word ik, met al mijn goede moed en alles dat ik in de rolstoel nu kan, aan huis gekluisterd. Niet aan denken dus en hopen dat de bestralingsarts daar een oplossing voor vinden kan.

Vanmorgen was ik om half tien al in goeden doen en zolang ik het kan laat ik Missy zelf uit. Deze keer helemaal hip, met mijn nieuwe das en jas, die Hetty en ik maandagmiddag bij Bella Donna (de tweedehandswinkel in de stad) op de kop tikten.

“Vind je deze tijd nou niet erg beladen?” vroeg ze die middag, nadat we de hele stad door waren gecrost zodat ik iets van de Kerststemming mee kon krijgen.

“Nee joh, niemand weet of ik er volgend jaar nog ben, maar waarom zou ik me deze tijd laten vergallen door zwaarmoedigheid? Ik ben zo blij met alles dat we samen nog beleven. We halen er uit wat er in zit. Iedereen moet ergens aan dood en het is fijn dat we dat zo waardig en vol vertrouwen mogen doen.”

En zo is het

Ik ben tevreden, goed gestemd, gelukkig zelfs want veel beter te pas dan voor de diagnose,  toen doktoren en het ziekenhuis meer dan voldoende bewezen niet meer bij de patient betrokken te zijn.

We zijn een marktsegment geworden. Nummers, die zichzelf terug moeten verdienen en ondanks da bezuinigingen toch te veel geld kosten. Daarover zal ik echter om de dooie dood geen saus van woede, triest of verdrietigheden heen gooien nu de goede doktoren zich over me hebben ontfermd. Het is zoals het is en ik heb nog verlangens die ik  zeer graag in zou willen lossen voor het te laat is.

Een feest voor mijn Plazillafamillie, als ik nog niet vel over been ben, bijvoorbeeld

Een andere grote wens, die mijn Plazilla vriendinnen in vervulling proberen te laten gaan. ( Dat is nog een geheimpje, dus daar laat ik me nog niet over uit.)

Deze Kerst staat in het kader van EmjE : Nu de vakantie is begonnen, de spanning het overneemt, lijdt ze aan evenwichtsstoornis met de bijpassende misselijkheids verschijnselen. Haar kan ik nu nog verwennen, al doe ik er tegenwoordig wel wat langer over en voor ons koken moet op het goede moment bijvoorbeeld. Precies dan als de pillen op hun best werken. Het gaat ons puur om samen zijn. Als dit onze laatste Kerst wordt, was dat zo voorbestemd, ondanks mijn positieve instelling en inzet om de horde kankersoldaten te lijf te blijven gaan. Ik was altijd al tevreden als ik mijn uiterste best maar had gedaan. Ik heb dit jaar lekker zittend in de rolstoel de boom opgetuigd. Op mijn dooie akkertje en ik was net zo blij met de zestigjarige piek als altijd.

 

                                d7f4f7af11b460aedd7b7332db4b2f37_medium.

Ik wens ieder van jullie

een heerlijke Kerst

plus een gelukkig Nieuw Jaar

We (Syl en Dora) gaan er hier weltevreden voor

om heel 2016 aan dit Kankerblog te blijven schrijven…

Reacties (21) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
met een lach en een traan gelezen lieverd ... het is zo syl ... zo sterk .. zo vol galgenhumor .... maar zo eigen
Inspirerend geschreven! Moedig en bemoedigend. Nog hele fijne dagen toegewenst.
Lees het gewoon nog een keer en blijf onder de indruk. Had jou graag een jaartje of 40 eerder leren kennen.
Oh lieverd toch..., woorden schieten even te kort.
Het is maar goed dat geen van ons hier weet wat ons nog te wachten staat en wat voor ziekte wij zullen krijgen we gaan allemaal dood het kan zomaar met ons allemaal gebeurd zijn. Wat ik hoop is dat we allemaal net zo sterk zullen zijn als jij dat bent. Misschien zijn dit ´rare´woorden, maar dat komt dus omdat woorden even tekort schieten. Als ik ooit ziek word, en dat gebeurt natuurlijk een keer, dan zal jij in mijn gedachten zijn en zal ik proberen net zo sterk te zijn als jij xxxx
'Zo blij met de zestigjarige piek als altijd..' alleen jij kan dat zo schrijven en dat ook menen.
Jij verstaat levenskunst Syl. Een diepe buiging daarvoor.

Hele fijne kerstdagen ; geniet ervan samen.
Geniet ervan meiden!

Dikke knuf voor jou en eMJe en een bruine wang van Roy.
xxx
zoals je weet doe ik nauwelijks nog iets met plazilla.. met schrijven in het algemeen sowieso al niet.. Ik schrik van je foto .. en schrik van je verhaal... Maar zoals je het beschrijft ... zoveel kracht.. .. met een vleugje sarcasme .. gewoon lekker zoals je bent. pfoe .. meis.. zou je zo hard willen knuffelen nu ...
Je bent werkelijk een kanjer. Je schreef dit weer zo rechtuit .. zoals je bent !
Ik kan bijna niet wachten om je een stevige knuffel te geven :-)

Groetjes aan EmjE en fijn kerst samen!
XXX