Mag ik dan een rode scootmobiel?

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 01 December 07:57

Daar zit ik dan in de transportrolstoel achter de computer. Net als de tripplestoel en de beddenpappagaai is die bij Medipoint geleend. 26 Weken gratis. Nou maar hopen dat ik die deadline haal.

Flashback

83cbf3585f2f6fbecff1c8a51fc4b15f_medium.Geen zin in schrijven. Een aantal keer naar de huisarts met pijnklachten in de rug had niets uitgehaald maar ik kon soms niet meer uit mijn stoel en de woorden komen. Ziek van vakantie terugkomen had ik een hoofd als een vergiet en moest dagelijks weer kotsen bij de gedachten aan eten. Vier maanden lang al en mijn huid had inmiddels iets weg als die van een schildpad. Ik wist natuurlijk wel dat ik op dit "anorexia-dieet" met een noodgang op de afgrond afstevende. EmjE kookte in de weekeinden, maar een ontbijtbordje met andijvie of spinazie was al een gevecht om naar binnen te werken. Brood, vlees, koffie, sherry, niets smaakte meer. Zelfs van mijn zachtgekookte eitje gruwde ik en Hetty, een vriendin van vroeger waarmee ik weer contact heb, kon het na vier maanden ook niet meer aanzien. Enkel fruit kreeg ik er nog in. Op pure wilskracht.

Na veel soebatten in die vier maanden besloot de huisarts eindelijk eens een totaal bloedbeeld te laten maken in het ziekenhuis. Drie weken daarna sleepte Hetty, EmjE moest werken, mij voor de tweede keer mee naar de internist in opleiding. Nu zouden we eindelijk weten wat er aan de hand was, maar zij trakteerde ons enkel op het scherm met de uitslag. Onderin zat een opmerkelijke maar niet verontrustende waarde waar ze eerst nog even iets meer van wilde weten, legde ze geduldig uit, “maar voor de rest lijkt alles toch echt in orde.”

 “Kunt u haar niet opnemen en alle proeven hier in één keer doen om te ontdekken wat er precies aan de hand is?” riep Hetty ineens met overslaande stem.

 “Nee, we moeten in verband met deze bezinking eerst nog eens bloedprikken. Deze waarde wijkt niet veel af en lijkt niet alarmerend, dus...”

“Kan dat bloedprikken er dan wel nu meteen achteraan?” smeekte ik, maar de jonge vrouw aan de overkant van het kille nephouten MDF-bureau schudde haar hoofd.
“Nee, want die waarden wil ik van een nuchtere maag.”

“U ziet toch wel dat ze niet meer kan?” werd Hetty pissig.

“Ja, maar we zijn hier géén verzorgingshuis, mevrouw, u moet begrijpen dat…”

Toen stortte ik in. Was ik maar op straat in elkaar gezakt, dan had ik nu op de spoedeisende hulp gelegen, dacht ik, terwijl Hetty links van mij woedend opspeelde alsof háár leven ervan afhing.

“Wat moet er in Godsnaam gebeuren voordat jullie iemand hier opnemen?” vroeg mijn vriendin wanhopig. Het deskundige internistige ding aan de overkant haalde vastberaden haar schouders op alsof zij hoogstpersoonlijk zelf over de verdeling van de bedden ging, maar Hetty kreeg het uiteindelijk wel voor elkaar dat de vrouw me eindelijk eens bekeek. Rillend van de kou kon ik niet meer rechtop zitten in de ijzeren rolstoel die we bij ingang hadden meegenomen, maar ook dat verlies aan decorum deed me weinig. In de afgelopen maanden was er van mijn natuurlijke elan sowieso al niets meer over. Kwam het door een in Spanje opgelopen bacterie? De ziekte van Lime? Sjogren? Tietse?

De realiteit

Van de uren daarna weet ik weinig meer, slapend weggestopt onder een dubbele lading beddengoed op de hoogste verdieping van Rijnstate terwijl Hetty bij mij thuis een pyjama en wat ondergoed haalde. Diagnose: Algehele malheur.

Prikken. Links, want rechts mag niet vanwege de borstamputatie. Nog eens een infuus, een derde slang, bloeddruk, urine, het gedoe ging redelijk aan me voorbij. Al had men mij zonder narcose de buik opengesneden, dan nog had ik er weinig van gemerkt (denk ik nu). De volgende dag lag ik aan een paal met drie infusen plus een indrukwekkende tikkende pomp die om de minuut ruiste. Er stond een vreemde code op en eindelijk begon ik weer op aarde terug te keren toen men mij naar een verdieping lager bracht. Naar een leuke kamer met drie vrolijke patiënten, met of zonder kanker. Na het weekend moest ik enkel nog even door de scan. Alleen met mijn hoofd.

Het onschuldige verleden

Dat was drie weken geleden. Na dat wervelende weekend waarin ik weer helemaal de oude werd, dacht men mij dinsdag naar huis te kunnen sturen met pillen die de hypofyse op gang hielden. Om de een of andere reden werkte de schildklier, de bijnieren en/of de schors, plus dat kleine hormonenfrummeltje in mijn hoofd niet meer. Alle stoffen die nodig zijn om gewoon te functioneren bleken in al die maanden langzaam maar zeker uit mijn systeem te zijn verdwenen. De pijn in mijn ribben, rug en been bleef ondanks de morfine echter wel telkens terugkeren.

Morgen meer…

Reacties (24) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
jezus meid .. ! wat heftig!! en zooo herkenbaar allemaal.. ben zo al twee jaar aan het tobben.. met vergelijkbare klachten.. (afvallen, misselijk, gruwelijk koud hebben, pijn in mn hele lijf, gewrichten spieren, kotsen, geen eetlust met periodes, huidaandoeningen die lijken te wijzen op autoimmuunziekte, te hoge groeihormonen in mn bloed, op en neer gaande schildklierwaarden, hartritmestoorniseen etc etc etc) mr zogenaamd kunnen ze geen diagnose stellen.. Ik vind het vreemd dat ze dit bij jou niet eerder ontdekt hebben.. hoezo kunnen je bloedwaarden goed zijn als je schildklier niet goed functioneerd? Ben zeer benieuwd naar de rest van je verhaal.. heel benieuwd zelfs.. Vanuit Bels een hele dikke kus voor jou ... sterkte meis xxxx
Na wat maanden in de lappenmand gezeten en gelegen te hebben ( heb er ook een scootmobiel, rolstoel, krukken en een orthopeed aan overgehouden en o ja niet vergeten een k*ttenkijker, zo een die ik nimmer binnen zou laten maar het moest even, zat een gezwel van 7 centimeter op een eierstok, dus allebei maar eruit) had ik erg veel moeite en lafheid om bij jou te komen lezen. Ik durfde het niet aan, zag je nergens en was bang voor wat ik zou lezen. Wil niet zeggen dat ik nou in een hoerastemming ben na jouw verslagen, maar ze komen mij zo bekend voor en ik kan mij voorstellen dat je onverschilligheid de overhand gaat nemen. Laat het niet toe lieverd. Het zou weleens een winnaar kunnen worden. Blijf wie je bent, gelukkig is je humor niet aangetast, ben blij dat ik via andere plazilliaantjes even toch het lef had om achter de pc te zitten en je op te zoeken. Ik was bang voor weer een kutbericht, maar gelukkig lees ik de humor weer in je geestelijke gesteldheid. Ikzelf zit pas 2 dagen achter mijn leppie, ben er bijna een paar maanden niet op geweest omdat de zin en kracht mij ontbrak en geestelijk was ik ( nooit geweest eigenlijk hoor) ook niet helemaal jofel. Doe rustig aan, blijf proberen te eten, wat mijn eigen huisarts zei, die ook het slachtoffer is geworden van deze kloteziekte, "ik dwing mezelf om te eten, al smaakt niets mij meer, kots ik alles uit, maar geniet ik er wel twee keer van." Ja, inderdaad, een goede instelling. Ik ben er ook maar mee begonnen. Hou je taai en geloof mij, we missen je ontzettend. Knuf van de kneusxxxx
wat een ellende, veel sterkte
heel veel sterkte,al zijn deze woorden eigenlijk te weinig
Wat een ellende heb jij moeten doormaken. Ik hoop dat alles weer goed komt met je.
Goed te zien dat je weer terug op plazilla bent.
ach lief mens ..wat een ellende.. r gaat een kaarsje aan voor je .. dikke knuff
Pfff... jij hebt een heftige tijd achter de rug, ik hoop dat het een goed teken is dat je nu weer schrijft? Veel sterkte...... Beterschap