Speelt de lidocaïne een spelletje met mij?

Door Berna gepubliceerd op Monday 02 November 19:11

Ik ben een jaar of vierentwintig als ik doorlopend cystes in mijn neusholten krijg.  Bij mijn eerste bezoek was er nog niets aan de hand. Tijdens het leegzuigen van de cyste werd mijn neus verdoofd met lidocaïne en ik moest na het prikje een poosje in de wachtkamer gaan zitten, om na een kwartiertje de behandeling te ondergaan.  Bij de tweede keer van deze ingreep, dus ook eerst de verdoving viel ik bijna van mijn graatje toen ik weer in de wachtkamer zat om de verdoving in te laten werken. De arts werd gelijk geroepen en die constateerde dat ik wel een hele heftige reactie had. Ik had het benauwd, ik praatte met een dubbele tong, ik voelde me ontzettend misselijk. Het leegzuigen van de cyste was op dat moment niet mogelijk, zo beroerd voelde ik mij. Later ben ik geopereerd om ervoor te zorgen dat de cystes niet meer terug kwamen. De KNO arts had aan mijn huisarts laten weten dat ik een allergische reactie had gekregen op de polikliniek.

Een paar jaar later moest ik naar het ziekenhuis na een moeizame zwangerschap van mijn eerste kind. Ook al was het een klein kind, een knip was toch nodig. Waarschijnlijk had de arts mijn dossier niet gelezen en hij was bezig om lokale verdoving te geven voor de knip. Maar net toen hij hiermee bezig was viel ik weg. Ik had geen kracht meer om te persen en werd verder niet verdoofd. Toen mijn dochter geboren was legde ze haar bij mij neer en begonnen ondertussen te hechten, zonder verdere verdoving. Ik had haar wel weg kunnen gooien van de pijn en kneep haar zowat fijn. Gelukkig werd ze van mij weggehaald en ik werd verder gehecht. Ik heb nog nooit zoveel pijn gehad als toen. Geen best begin voor moeder een kind!

In 2007 had ik bursitis gekregen aan beide heupen tijdens het gebruik van cholesterol medicatie. Ik kon niet meer opstaan zoveel spierpijn had ik en werd doorgestuurd naar de orthopeed. De man wist blijkbaar gelijk wat het was en jaste  injecties in mijn heupen, waar achteraf bleek dat er in iedere injectie 15 ml lidocaïne zat. Ik voelde me bij het opstaan licht in mijn hoofd en had een vreemde smaak in mijn mond. Verder was ik misselijk. Ik ging naar huis met de bus en kwam daar hondsberoerd aan. Ik wist niet dat er lokale verdoving in die spuiten zaten. Ik werd alsmaar beroerder en belde mijn huisarts. Ik kreeg het advies om met een paracetamol in bed te kruipen. Dat deed ik, maar ik werd steeds kortademiger en ik hoorde mijn zoon naar boven komen. Ik riep of hij de huisarts wilde bellen omdat het niet goed met mij ging. Daarna werd het zwart om mij heen. Ik had een anafylactische shock. Toch klopt er iets niet wat de shock betreft, want ik hoorde wel alles. Ik hoorde mijn zoon roepen dat ik wakker moest worden, ik hoorde huisarts de trap op rennen, ik hoorde zijn stem zeggen dat ik niet verder weg moest zakken terwijl hij een tegenmiddel inspoot. Langzaam kon ik even mijn ogen open doen, mijn kleren gingen aan en ik ben zelfs met behulp van de ambulance broeders de trap afgelopen. Maar de vreselijke beroerdheid bleef. De zwakte ook. Ik praatte met een dubbele tong. Het leek of ik straalbezopen was. In het ziekenhuis had ik het o zo koud. Ik ben er 7 uur gebleven en kreeg een paar keer een tegenmiddel per injectie. Om 2 uur s nachts mocht ik naar huis.

Ik ben nog teruggegaan naar de orthopeed om met hem te praten dat hij niet zo maar lukraak medicijnen in moet spuiten zonder iets te vragen. Ik had wel dood kunnen zijn.

Toen het hele vreemde. Ik kreeg een dag opname om te onderzoeken of ik inderdaad allergisch voor lidocaïne ben in 2008. Ik voelde me in het ziekenhuis heel beroerd maar raakte niet in een shock. Zo aan het eind van de dag kwam de arts opgewekt vertellen dat ik niet allergisch ben, want ik had een placebo gekregen en lidocaïne. Beide momenten gaf ik hetzelfde aan, dat ik mij beroerd voelde. Met andere woorden, ik bleek dus niet allergisch te zijn. De arts zei het een beetje minachtend en ik voelde me zo verontwaardigd. Ik verzin het toch niet dat ik zo heftig reageer op die stof?  Ik wilde het gewoon nooit meer hebben. Ik zou nog een eind gesprek krijgen en door schaamte ben ik het ziekenhuis uitgelopen en ben naar huis gegaan. Een stomme actie, zo achteraf.  Een actie door niet begrepen voelen.

Anno 2015, hevige pijn in mijn schouder, door langdurige ontsteking van pezen en spieren en daardoor kalkafzetting wat de pijn geeft. Ik moet eraan geholpen worden door middel van lokale verdoving. Daar duikt het probleem weer op. De arts las dat ik allergisch voor lidocaïne ben en wil nu nagaan wat er precies getest is bij die dag opname.  Ik had geen idee meer in welk ziekenhuis ik was geweest en ben er vanochtend eindelijk achter gekomen na heel veel rondbellen. Oké, we zijn nu drie weken verder, de arts weet straks dat ik dus niet allergisch ben, maar hoe nu verder?

Waarom reageer ik zo sterk op lokale verdoving gaf de test bij de dag opname negatief aan? Wat is er dan aan de hand? Wordt het mijn dood als ik het nog een keer krijg? Moet ik haar de stof laten injecteren die op lidocaïne lijkt? Zullen ze mij geen vreselijke aansteller vinden? Waarom heeft dit alles zo’n impact op mij?

Ik wilde dit even kwijt.

Kun je allergisch op een stof zijn, terwijl je er niet allergisch voor bent?

Heb ik te weinig vertrouwen in de medische wetenschap?

Goh, ik kan weer schrijven, dat is lang geleden. Waar het hart van vol is, zullen we maar denken.

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik vind dat er heel vreemd gereageerd wordt op jouw probleem. Het lijkt mij dat er eerst heel grondig uit moet worden gezocht wat er precies aan de hand is voor ze het je weer toedienen. Want dat er iets mis is is wel duidelik
Heel vreemd verhaall. Jij reageert ergens heel sterk op, daar is bewijs van te vinden in je dossier.
Vraag ik me af: weten ze wel zeker dat je een placebo hebt gekregen? En zo ja, moeten ze dan niet verder op onderzoek gaan? Want alleen met de vrolijke tekst: U bent niet allergisch, mevrouw! Is er nog niets opgelost. Zelfs als het 'tussen je oren zit' - wat me sterk lijkt,maar het is mogelijk - dan nog moeten ze dat probleem zien op te lossen voor je weer dat spul krijgt,
Vreemd dat ze je vrolijk vertellen dat je niet allergisch bent. Dan wil je toch wel weten waarom je wél in shock raakte na die injecties in je heupen. Heb je te weinig vertrouwen in de medische wetenschap? Daar heb je toch wel redenen voor lijkt me als ik je verhaal zo lees. Sterkte met alles en hou ze in de gaten als er weer een zomaar met een spuit op je af komt.
Sterkte, soms kan je heftig reageren op een medicijn in combinatie met verschillende factoren erom heen, Een aansteller ben je niet en je angst kan ik me voorstellen om geinjecteerd te worden met een stof waar je nare ervaring mee hebt, Ik ben met medicijnen altijd er pestimistisch trouwens dus zal mij niet helemaal uitlaten over medicijnen en bjwerkingen. Kan het ook nog een bijwerking zijn geweest ? Fijn dat je zo weer van je afschrijft!
Het ligt in ieder geval niet aan jou. Maar ze moeten naar jou, de patient, luisteren. Jij weet wat je voelt en dan moeten ze niet lukraak van alles injecteren maar eerst eens rustig alles gaan onderzoeken en in de gaten houden hoe het met jou gaat.