Shariaatje spelen

Door Gildor Inglorious gepubliceerd op Wednesday 14 October 19:43

Een herplaatsing van een ouder verhaal. De actualiteit lijkt erom te vragen. In eerste instantie geschreven voor de schrijfopdrachten hier, maar nu er een ‘tsunami’ aan vluchtelingen uit moslimgebieden op ‘ons’ afkomt en discussies en standpunten zich dagelijks verharden, doe ik het toch maar. Een worst-case scenario presenteren. Een toekomstdroom of toch een nachtmerrie? Onafwendbaar of toch nog te voorkomen? 

Noem het maar een schets van een samenleving waarover ik alleen maar kan zeggen: “Over my dead and rotting corpse!”

 

Shariaatje spelen

23dc6c271436a31d18f8f52a383f9901_medium.

Ze is volledig in mijn macht. Eindelijk begint ze het te snappen. Ze probeert zich te verzetten en het onvermijdelijke uit te stellen. Haar voeten slepen over de grond, ze laat zich hangen in een poging zichzelf zwaar te maken. Alles tevergeefs. Mijn handlangers zijn te sterk. Haar voeten trekken diepe sporen in de rulle grond. Ik ruik haar penetrante lucht van angstzweet en ik vermoed dat ze in haar broekje gepiest heeft. De zwarte kap over haar gezicht dempt het piepende gejammer en gesnik.

5e4034c3ac12afb2912b3bd427504804_medium.

Als ze tot haar nek ingegraven is, trek ik met een resoluut gebaar de kap van haar hoofd. Ze gilt en knijpt de ogen dicht tegen het plotselinge felle licht. Haar mooie gezicht is rood gezwollen van de tranen, haar lippen trillen oncontroleerbaar. Uit haar neus komt een klein straaltje snot. Langzaam opent ze haar ogen. Ik zit gehurkt, vlak voor haar. Ze schrikt van mijn aanblik en gilt een korte schreeuw. Ik proef ontzetting en doodsangst. Ik geef toe, mijn Guy Fawkes-masker moet wel heel vervreemdend en angstaanjagend zijn. Het is die glimlach die het hem doet. Hoewel ze weet dat haar handen en voeten gebonden zijn, probeert ze zich toch hysterisch uit de grond los te wurmen. Al snel geeft ze het op. Ik blijf voor haar zitten en haar strak aankijken. Ik zie hoe haar ogen steeds groter worden. Ze concentreert haar blik op de spleten in mijn masker waar ze een glimp van mijn ogen kan opvangen. Haar gelaat wordt smekend. Ze is klaar voor de volgende fase.

ea2ad94cd5da6793c01ef4b17fb42e7a_medium.

Ik laat haar de kiezelsteen van ongeveer vijf centimeter doorsnede zien die ik in mijn rechterhand houd. Langzaam sta ik op terwijl ik de steen telkens omhoog laat springen en weer opvang. Haar ogen volgen het nauwgezet. Ik doe drie stappen achteruit en dan ineens smijt ik de steen met volle kracht tegen haar voorhoofd. Ze gilt het uit. Haar gehuil wordt intens en een klein straaltje bloed sijpelt uit de grote bult die mijn steen veroorzaakte. Op een teken van mij doen mijn twee handlangers hetzelfde en ook ik gooi nog een tweede steen. Twee bloeduitstortingen op haar wangen en een gesprongen lip laten zien dat wij doel getroffen hebben. Waarschijnlijk zitten haar boventanden nu een beetje los.

ca3cd1ba86d54e9187c12681d841191b_medium.

Ik pak een grote kei die mijn hand geheel vult en ga tergend langzaam weer voor haar zitten. Ik zeg niets, maar fixeer haar met mijn uitdrukkingsloze blik. Mijn linkerhand streelt haar gelaat. Ze probeert het te ontwijken, ik zie een mengeling van angst en diepe weerzin. Haar angstige ogen lijken vastgenageld op mijn kei. Ze weet het. Als deze kei haar treft, zal het haar tanden en kiezen verbrijzelen en botten breken. De pijn zal ondraaglijk zijn. Haar hele gelaat trilt, ik zie haar elke seconde tellen. Ze weet wat gaat komen.
   “Fatma, Fatma, Fatma”, zucht ik hoofdschuddend. “Meisje, waarom heb je ons hiertoe gedwongen?” Ze barst uit in jammeren en kijkt me smekend aan, in een laatste poging om iets van menselijkheid in me wakker te maken.
  “Maar ik ben onschuldig!”, kermt ze.
  “Onschuldig?”, roep ik verontwaardigd. “Je bent schuldig aan overspel! Dat hebben we toch duidelijk vastgesteld?” Ik blijf haar strelen. Ze laat het snikkend toe.
  “Nee, geen overspel!”, huilt ze. “Ze probeerden me te verkrachten. Waarom geloven jullie me niet?”
  “Vier mannelijke getuigen beweren toch iets heel anders”, zeg ik met een droevige stem. “Je hebt ze verleid. Het is je eigen schuld. Dit is de consequentie. Dit is toch wat je wilt?”
   “Nee!”, schreeuwt ze uit. “Dit is onrechtvaardig, dit mag niet. Ik ben onschuldig! Dit wil ik niet!”

d2b185e275b7f31f10f2a2b9ca310e80_medium.

   “Fatma, lieve Fatma”, zeg ik met spijt in mijn stem. “Jij zegt dat je dit niet wilt. Echt?” Ik laat een pauze vallen waarin ze me huilend aanstaart. “Waarom dan jouw Twitter-berichten? Waarom dan je statusupdates op Facebook waarin je zegt dat je niet kan wáchten tot de Sharia in Nederland is ingevoerd? Wat jou nu overkomt, dat is exact wat jij altijd hebt gepropageerd. Dit is conform jóuw Sharia. Dit zijn de gevolgen van jouw woorden, van jouw geloof. Aanvaard de consequenties!”
Ik sta op en doe snel drie stappen achteruit. Met grote kracht gooi ik de kei naar haar. Haar angstkreet, haar “Nee, niet doen!” is oorverdovend. De kei komt vlak voor haar neer. Het zand lijkt te exploderen en bedekt haar gezicht. Ze hoest en huilt tegelijk. Als ze het zand uit haar ogen heeft getraand, hoor ik haar fluisterende smeekbede, tussen haar gepiep en gesnotter.
   “Alsjeblieft, doe het niet. Genade! Laat me leven. Dit is niet wat ik wil.”

4638345b854d14d73c9074dc8d541335_medium.

Ik loop naar haar toe. Nu blijft ik staan en toren ik boven haar uit. Ze moet haar hoofd diep in haar nek leggen om me te zien. Volledig onderworpen. Ik zucht diep.
   “Je zegt dat je onschuldig bent. Toch kon je dat niet bewijzen. Voelt dat niet heel onrechtvaardig? Heel frustrerend?” Ze knikt, met haar ogen dicht. Haar bloed vermengt zich met haar snot en zand. In stilte huilt ze.
   “Wij passen jouw Sharia toe en tóch vraag je nu om genade. Is dat niet heel inconsequent van je?” Weer knikt ze. 
   “Dus, als je zelf onderworpen wordt aan jouw Sharia, dan wil je het eigenlijk toch liever niet?”
   “Nee”, fluistert ze. Ik heb haar waar ik haar hebben wil. Ik ga weer zitten en met een vochtige doek veeg ik de viezigheid zachtjes van haar gezicht. Ze trilt bij elke aanraking.
   “Fatma, je krijgt van mij één kans”, zeg ik. Ze kijkt me hoopvol aan. “Eén kans maar! Volgende week, als je wonden geheeld zijn, ga jij in het openbaar, op tv, vertellen dat je het bij het verkeerde eind had. Je gaat vertellen dat jij misleid bent en dat je spijt hebt van jouw propaganda. Je enige kans! Ben je daartoe bereid?” Ze barst weer uit in snikken, maar ik zie duidelijk dat ze knikt.
Ik sta op en wenk mijn handlangers.
   “Graaf haar uit, verpleeg haar wonden en laat haar douchen. Fatma verdient een tweede kans.”
Ze huilt hartverscheurend. Niet meer van doodsangst, maar gewoon van pijn en opluchting. Als ze uitgegraven is, snijd ik haar boeien door. Mijn handlangers dragen haar weg. Slepen is niet meer nodig. Ze klampt zich aan hen vast. Als ik haar toefluister dat ik trots op haar ben, reageert ze alsof ik haar een klap in haar gezicht geef.

90b0eceadead881eebd61b6bb0a4cefe_medium.

Ik ga zitten tegenover commandant de Reuver, de bevelhebber van ons heropvoedingskamp. Slechts één bureaulamp brengt licht in de sobere, sinistere bedomptheid van zijn werkkamer. Boven zijn bureau hangt het portret van de Grote Leider. De Reuvers gezicht is lang en verbeten en wordt ontsierd door een groot litteken, een restant van een vreselijke wond. Zijn mond staat in de eeuwige woeste grimas, die zo bij hem past. Ik ken zijn verhaal. Hij was getuige van de grote terroristische aanslag op Amsterdam Centraal, waar hij zijn gezin verloor. De daad die alles in ons land veranderde en waardoor wij aan de macht kwamen. Wij hadden er al jaren voor gewaarschuwd, maar de media wilde niet naar ons luisteren. We werden belachelijk gemaakt, gedemoniseerd, toen we riepen dat ons land niet ongestraft duizenden vluchtelingen kon opnemen, zelfs niet uit menselijkheid, die ons ook niet vreemd was. Ik wilde nog wel geloven in de goedheid van de meesten van dat volk. Eigenlijk doe ik het nog steeds. Het is dat rottige geloof van ze dat telkens roet in het eten gooit.
Maar de Reuver is anders. Hij is een gevaarlijk en uiterst ambitieus man. Ik moet op mijn tellen passen bij hem. Hij is een man met een missie en aarzelt niet om over lijken te gaan.
   “Ik hoor dat je succesvol was vandaag, Richard”, zegt hij zacht. Zijn blik is ijskoud.
   “Fatma is rijp voor fase twee”, zeg ik. De Reuver trekt zijn wenkbrauwen op.
   “Ik moet het toegeven, jouw idee van Shariaatje spelen, het werkt boven verwachting.” Mijn nekharen staan recht overeind. Ik voel dat hij me als een bedreiging ziet. 
   “We hebben een goed team. Ik kan prima samenwerken met ze”, zeg ik weifelend.
   “Maar jij bent de man van de briljante ideeën.” Ik tuit mijn lippen in bescheidenheid. De Reuver lacht spottend en kijkt me strak aan. “Jij en ik hebben een klein meningsverschil, dat weet je. Ik zou dat tuig het liefst zo naar hun land van herkomst willen trappen. En de kogel voor iedereen die weigert. Jij denkt dat ze nog te rehabiliteren zijn? Zeg nou zelf, als die moslimatrutten in hun tienertijd gewoon de benen zouden spreiden, zoals onze meisjes, dan zouden hun opgefokte soortgenootjes zich niet aan onze vrouwen hoeven te vergrijpen. En de aantrekkingskracht van dat fanatieke plagiaatgeloofje in dat omhooggevallen Arabische maangodje van hun, die zou dan heel wat minder zijn.” Ik herken mijn eigen borrelpraat, wat ik natuurlijk nooit kan toegeven, nu hij het als een eigen uitspraak brengt.

919e1649e75d65494db0fdf5528fc266_medium.

   “Omhooggevallen Arabische maangodje”, mijmer ik. “Prachtig! Die moet ik onthouden.” De Reuver lacht me toegeeflijk toe. “Of ze echt gerehabiliteerd worden, we moeten de effecten op lange termijn nog maar eens bezien”, vervolg ik.
   “Keep your friends close, but your enemies closer?”, vraagt hij. Ik knik en lach hem toe. Het ijs lijkt gebroken.
   “Richard, ik word over twee maanden overgeplaatst”, zegt hij. Hij laat een veelbetekenende en lange stilte vallen. Ik hoor alleen het tikken van de klok aan de wand. “Ik mag een soortgelijk heropvoedingskamp gaan leiden, nu voor de politiek correcte linkse elite.” Ik zet grote ogen op, ga verzitten en kijk hem vol gespeeld ontzag aan.
   “Zo, dat is een aardige klus! Dat lijkt me echt een hele moeilijke.”
   “Oh, vind je dat echt?”, vraagt de Reuver koeltjes. Hij kijkt me schuins aan. Als een kat die met een muis speelt, houdt hij me in de gaten. “Ik had verwacht dat jij daar wel ideeën over zou hebben?” Ik weet dat ik nu moet uitkijken. Hij vraagt naar een plan, maar ik wil niet té slim overkomen. Hij is mijn meerdere en beschikt over leven en dood. Desnoods ook over het mijne.
   “Die rooie rakkers moeten in elk geval hun naïeve vertrouwen in het goede van dit soort lui afleren”, begin ik. “Wat dacht u van het in scène zetten van verkrachtingen, berovingen of het in elkaar slaan van familie en bekenden, door moslims?” De Reuver kijkt me lang aan en zwijgt daarbij. Zijn mond vervormt zich tot een spottende grijns.
   “Aardig”, zegt hij tenslotte, “Of lijkt het je niet beter om dat in de vorm van nieuwsberichten te doen? Filmpjes op Youtube? Makkelijker te manipuleren en met een beetje trucage veel aangrijpender te maken? Dat zal hun naïeve wereldbeeld toch aan het wankelen moeten brengen?” Zijn lach maakt me duidelijk dat hij toegehapt heeft.
   “Briljant!”, zeg ik knikkend. “Veel beter! Ik zie het nu al voor me!” De Reuver geeft me een schouderklop.
  “Jij gaat het nog ver schoppen binnen onze partij”, zegt hij. Zijn blik is gespannen en indringend. Ik houd mijn adem in en richt mijn ogen op onze vlag, dat aan de muur hangt, naast het portret van onze premier.
  “Ik ben tevreden met wat ik nu doe. Ik doe mijn plicht, voor mijn land.” Ik zorg er voor dat ik de vlag met een vleug aanbidding en ontzag aankijk. Ik zie hem ontspannen.
  “Richard, ik kan goede mannen gebruiken in mijn nieuwe kamp. Iets voor jou? Onder mijn leiding kunnen we samen grootse dingen verrichten.”
  “Ik zou het een eer vinden, commandant.”

a27c99b78048844edfda5fc5c1edab04_medium.

Ik zit naast haar, ditmaal zonder masker. Ze herkent me niet als de beul van de steniging, tenminste, dat denk ik. Fatma’s gezicht is gehavend, maar weer schoon. Haar lip is gehecht. Ze ruikt naar zeep en shampoo. Ze zit muisstil te kijken naar de beelden die wij haar nu al drie uur op het grote scherm laten zien. Beelden van bomaanslagen. Uiteengerukte lijken, bloedende lichaamsdelen die her en der verspreid liggen tussen het as en het puin. Beelden van huilende moeders die gehavende kinderlijkjes in de armen houden. Schreeuwende kinderen, tussen de verminkte lijken van hun ouders. Met tussendoor beelden van de koran en terroristische strijders. Wat zij niet weet is dat wij overal, een halve seconde slechts, beelden van haar familieleden tussen de slachtoffers hebben gemonteerd. Ze heeft het niet bewust door, maar ik weet wanneer de beelden komen. Ik zie haar reacties en weet dat ze het in haar onderbewustzijn registreert. Een beeld van genitale verminking, waar het gezicht heel even verandert in dat van haar jonge zusje, ik zie hoe heftig ze daarop reageert.
Toen ik naast haar kwam zitten, schoof ze bij me weg. Nu kruipt ze steeds dichterbij alsof ze steun zoekt bij de verwerking van de afschuwelijke beelden. Ze laat het toe dat mijn hand op haar schouder rust. Ze legt er zelfs heel even haar wang op.
Als de beelden ophouden zie ik haar in stilte snikken. Dan kijkt ze me aan, bijna smekend.

0fa8066590c65280fc145e349f082b05_medium.

   “Ben ik dan echt mijn hele leven misleid?”, vraagt ze fluisterend. Ik geef haar een bemoedigend schouderklopje en vertel haar dat het er nu op aankomt om bewust te kiezen voor het goede en vanaf dit moment het juiste te doen. Dat alle mensen, hoeveel fouten ze ook hebben gemaakt, te rehabiliteren zijn. De Reuver heeft het mis. Hij kiest voor de haat, ik weiger dat te doen. Ik blijf het goede in ze zien. Ze zijn niet echt verdorven, slechts dwalend en misleid, maar met een goede coach kunnen ze de weg terugvinden. En dat is mijn werk. Ik ben er goed in. Ik zeg haar dat ik trots op haar ben. Dit keer bedankt ze me. Ik zie haar tranen. En als ze die van mij ziet, is zij het die mijn hand streelt.

 

203a2ad3be22fe95714c962704f4dcad_medium.

Nawoord

Dat dit een beeld is van een samenleving waarin ik nog geen seconde wil leven, iedereen die me kent, zal snappen dat ik het zo voel. Persoonlijk zie ik echt wel de bedreigingen van het wahabisme, het salafisme en de radicale interpretatie van de islam. Geloofsinterpretaties die niet verder van mijn denkwereld af zouden kunnen staan en die wat mij betreft met hand en tand bestreden moeten worden. En ik snap ook wel dat de poorten openzetten voor vluchtelingen uit gebieden waar deze vormen van geloof overheersend zijn, voor maatschappelijke en sociale problemen kan zorgen. Toch kies ik er wel voor, puur uit medemenselijkheid. Noem het maar de christelijke naastenliefde van een niet-christen. In mijn ogen is onze democratie en onze rechtstaat voldoende sterk om alle aanvallen van buitenaf en binnenuit te weerstaan. Door te beseffen dat democratie iets is waar we bereid voor moeten zijn te knokken, door balans te zoeken tussen gevoel en rede en door de waarheid te accepteren dat er maar één staatsvorm is die vrijheid van religie waarborgt: de seculiere rechtstaat. Er is geen andere oplossing.

Nooit zal ik de fout maken om alle katholieken, Lutheranen, gereformeerden, Quakers, born again christians en Jehovah’s Getuigen op één hoop te gooien en ze het labeltje ‘christen’ geven, alsof ze niet zoveel verschillende geloofsnuances laten zien. Dat kan ik dus ook niet doen met moslims. Tenminste, als ik me niet schuldig wil maken aan intellectuele luiheid en gemakzucht.

88bd552b8c8ab22e3161e9d7e5026751_medium.

Ik ga hier de komende tijd mee verder. Binnen de islamitische wereld zijn er genoeg tegenbewegingen. Genoeg moslims die het zat zijn dat de radicalen hun geloof hebben gekaapt en alle beeldvorming bepalen. Voorvechters en opinieleiders van die bewegingen krijgen dagelijks te maken met haatmail en doodsbedreigingen. Die bewegingen zijn onze natuurlijke bondgenoten en verdienen onze steun. Ik ben voor strijd tegen de Bin Ladens, de ISIS’en en de De Reuvers van deze wereld. Desnoods gewapend.

a6813e11b5af6d3fd504e1a40e8924c0_medium.

Tot besluit

Bijpassende muziek? 
'Ze zijn terug' van de Jazzpolitie
'Kristallnaach' van BAP (Keuls dialect)

 

Reacties (32) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Nieuwe reacties weergeven
Herinner mij hem wel, ga hem opslaan en binnenkort nog eens goed doorlezen, het is te boeiend en te serieus om zomaar even een reactie onder te zetten.
Kom gerust nog een keertje terug! ☺
Op zich een prima doordacht en geschreven verhaal. Er zijn wel degelijk oplossingen alleen lijkt het me niet verstandig daar op internet mijn mening over te geven.
Ja, nou maak je me juist benieuwd! ☺☺
Ik kende dat oude stuk niet, maar het is indrukwekkend.
Bij wijze van variatie op een slogan van War child: hoe krijg je een fanatiek geloof uit een mens, zonder hem/haar te martelen en/of te doden?

Om te beginnen moet je alle radikalinski's die deze onmenselijke cultuur propageren de mond snoeren en ze niet onder de vlag van godsdienstvrijheid hun aanhangers laten ophitsen. Elke imam die de Sharia en de Jihad preekt gewoon opsluiten.
Alle scholen waar deze mensenverachtende doctrine aangeleerd wordt sluiten. Ouders die hun kinderen zo opvoeden uit de ouderlijke macht ontzetten. Maar probeer dat onder de geldende (supranationale) wetgeving maar eens te doen.
Ik zie eigenlijk geen legale uitweg.
Thank you! ☺

Ik vind dat best moeilijk: waar liggen de grenzen van godsdienstvrijheid en waartegen mag je optreden en welke gedragingen zul je als staat moeten 'dulden' om geen strijd op te leveren met supranationale wetgeving?

Zelf zou ik voorstander zijn van het weren van haatpredikers en sowieso imams uit de landen van herkomst. Wat voor voeling hebben zij met onze samenleving, waar hun 'flock' deel van uitmaakt?

Voor mij ligt het grootste probleem in onze 'alliantie' met het land dat verantwoordelijk is voor het meeste radicale gedachtengoed en ook de geldelijke investering in hun vorm van islam: Saoedi-Arabië.
Dat laatste klopt als een zwerende vinger. Zolang wij in de EU hun olie nodig hebben is iedereen doodsbenauwd om ze op hun nummer te zetten. Toen de Saudi's de laatste keer boos op ons waren (ik ben vergeten waarom dat ook weer was, Wilders soms?) haastte iedereen zich om de 'goede banden' te herstellen om een handelsboycot af te wenden.

Hoe hoog is de prijs die wij bereid zijn te betalen voor mensenrechten?
Koffie zou Doortje zeggen. Blijft een super verhaal, bijft ook altijd even goed en brandend actueel.
Waar zouden we zijn zonder Doortjes koffie? Helaas moeten we het tegenwoordig zelf zetten, maar het smaakt echt minder goed. ☺☺

Ik hoop dat dit nooit actueel wordt.
Briljant, herinner me deze nog wel en mijnik reactie van toen weet ik niet meer. Maar ik twijfel er niet aan dat ik het toen ook een briljant stuk vond.

En je hebt ook gelijk, we mogen ze ook niet over één kam scheren. Dat doen we ook niet met homo's, lesbo's, travo's en/of mensjes als mij. Daar zeggen we ook niet van dat het allemaal .... van alles en nog wat walgelijks zijn.
Ik ben er nog mee bezig, maar ik kwam een moslima tegen op Joetjoep, die zelf heel kritisch is op de islam en vooral op moslims, maar nog wel gelooft. Juist door haar kritiek is ze dieper gaan geloven. Daarmee is zij intern een rolmodel, wat Hirsi Ali als ongelovige nooit meer kan worden.

Zij heeft haar pijlen vooral op de islamitische cultuur gericht en vooral de strictheid. Ze gaf een mooi, aansprekend voorbeeld: een jonge Egyptische meid die op dat plein in Caïro weken demonstreerde tegen Mubarak, met gevaar voor eigen leven, maar het niet durfde om aan haar ouders te vertellen dat ze verliefd was op een Joodse jongen.

Ik moet het nog allemaal uitwerken.
Oh daar kijk ik echt naar uit.
Het is die dame in dat rode shirt. Ik heb een aantal interviews met haar gezien en ze veegt de vloer aan met radicalen. Heerlijk om te zien. ☻☻
Dat zal zonder meer en dat mogen meer mensen gaan doen met alle soorten van radicalen.
Radicalisme moet gewoon uitgeband worden.

Te beginnen met radicale kippen. -))