Dat doet echt de deur dicht

Door Willemijntje gepubliceerd op Monday 14 September 23:54

Verschrikt kijk ik in Merel ’s ogen, de anders zo zachte, reebruine kijkers van mijn vriendin lijken bijna zwart en het gif spuit eruit. ‘Ik haat hem, ik haat hem, ik haat hem en haar haat ik nog veel meer’. Ze spuugt de woorden uit terwijl ze, met een tot een lelijke grimas vertrokken gezicht, als een waanzinnige in haar koffiemok roert.

Ik laat het heel even bezinken en probeer haar vervolgens met een voorzichtig ‘Merel, lieverd, loop je nu niet te hard van stapel?’ bij zinnen te brengen. De venijnige blik die ze me toewerpt slaat me koud om het hart.

 ‘Oh, zit het zo, je gaat het opnemen voor die kloothommel!’ onderbreekt ze me voor ik verder kan spreken en zonder me nog een blik waardig te keuren schuift ze met een heftige beweging de koffiemok van zich af, smijt haar mobieltje in haar tas, graait haar jasje van de stoel en beent woest richting de achterdeur.

Verbaast over deze onverwacht heftige reactie kijk ik haar met open mond na. Pas als ze zich bij de achterdeur omdraait en me toebijt dat ik  – als mevrouwtje degelijke huistrut, via het geroddel van de caissière van de plaatselijke supermarkt, waarschijnlijk al veel langer wist dat er wat speelden en er wellicht zelfs een schepje wetenswaardige roddels bovenop heb gedaan om interessant over te komen -  schiet ik als een speer verontwaardigd uit mijn stoel, maar voor ik haar bij haar arm kan pakken smijt ze de deur met een harde klap voor mijn neus dicht.

Beduusd loop ik terug naar de huiskamer en laat me weer op mijn stoel zakken. Niet begrijpend neem ik een slok van mijn koffie, die ik vervolgens kokhalzend weer in de beker terugspuug omdat de koffie inmiddels bijna koud is geworden.

Merel is al meer dan tien jaar gehuwd met Mark, het is een relatie waar regelmatig de vonken vanaf vliegen. Het is dan ook niet de eerste keer dat Merel haar ongenoegen over haar echtgenoot bij me komt spuien. Ik luister, knik, vraag wat en schenk koffie. Tot nu toe was dat voldoende om haar weer rustig huiswaarts te laten keren. De boel werd daar altijd weer bijgelegd en het stel was maandenlang weer dolverliefd op elkaar. Klaarblijkelijk is dat hun manier om de spanning erin te houden.

Met gemengde gevoelens loop ik richting keuken, giet de koude koffie in de afvoer van de gootsteen en zet de mokken in de vaatwasser, die ik vervolgens met een ferme klap dichtsla.

Dit keer ga je te ver, lieve Mereltje, die loze beschuldigingen in combinatie met het dichtslaan van de deur in mijn gezicht, gaan mij echt te ver, veel te ver! Hier ben ik niet van gediend!

Wanneer de bel gaat loop ik in gedachten naar de voordeur. Zodra ik de deur uit het slot heb, wordt deze wild verder opengeworpen door Mark. Terwijl ik met deur en al tegen de wand van het smalle gangetje gedrukt wordt, loopt hij al schreeuwend mijn huis binnen. ‘Waar is Merel? Is Merel hier?’

Ik tel tot tien en volg hem richting huiskamer, waar hij woest om zich heenkijkt.

‘Ze was hier tot een kwartiertje geleden, maar ik heb geen idee waar ze nu is’. Antwoord ik zo rustig mogelijk.

Met tot spleetjes geknepen ogen gaat hij voor me staan en kijk me aan. ‘Ouwe heks, je zal wel flink op haar ingepraat hebben en geen spaan van me heel gelaten hebben, als dit een breuk in onze relatie…’.

Er knapt iets in me en met een kracht, waarvan ik dacht, dat ik die niet in me had, werk ik hem mijn huis uit. ‘Opdonderen jij! Zoek het lekker uit samen, ik heb het wel gehad met jullie!’

Op het tuinpad kijkt hij me verbaasd aan en wil nog wat zeggen. ‘Ben je doof, wegwezen heb ik gezegd!’ snauw ik hem toe, terwijl ik de deur met een klap dichtgooi.

In de keuken drink ik trillend van emotie een glas water en haal een paar keer diep adem – zijn ze nou allebei helemaal gek geworden!

In de huiskamer begint de telefoon te rinkelen, ik negeer het, het toestel schakelt naar het antwoordapparaat. Mijn mobieltje begint zich ook te roeren, ik gooi ‘m onder een kussen op de bank. Wanneer ik voorzichtig mijn twee oude en dove hondjes wakker maak, die lekker liggen te dutten in hun mandje in mijn werkkamer, begint ook daar mijn computer geluidjes te produceren om me erop attent te maken, dat er berichtjes binnenkomen, ik kijk er niet naar.

Twee slaperige hondenkoppies zijn ineens klaarwakker als ze de riempjes in mijn hand zien. ‘Kom we gaan een beetje vroeger dan normaal even lekker een rondje buitenwal lopen’. Stram maar enthousiast komen ze overeind, dat is niet tegen dovemansoren gezegd.

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
leuk geschreven.
Tja en wat er nu precies aan de hand is? En dan die twee hondjes, dat vind ik een leuke aanvulling. Ik heb zo mijn ervaringen met dove dieren dus dat komt me bekend voor.
Kan van alles wezen, sommige stellen vliegen elkaar om het minste of geringste in de haren. Die hondjes zijn niet verzonnen, die twee oude dibbesjes liggen ook nu weer aan mijn voeten.
Dat idee had ik al. Het verbaast me soms nog steeds dat er zo goed met een doof dier gecommuniceerd kan worden. We hebben een kat gehad die altijd al doof was, die snapte alle gebarentaal donders goed. Onze Tess ook trouwens en we hebben honden gehad die op latere leeftijd doof werden. Je wordt er heel handig in om ze te laten snappen wat je wilt.
Arme jij. Bliksemafleider zijn voor andermans huwelijksproblemen is geen sinecure. Net zoiets als twee vechtende dronkelappen uit elkaar willen houden, op het laatst krijg jij klappen van beiden.
En heel gelukkig voor mij, is dit weer een fictief verhaal. De rol die ik 'IK' toebedeeld heb zou ik nooit kunnen vervullen.
Hahaha. Wat ik zei geldt ook voor fictieve verhalen.
Ik heb soortgelijke dingen geregeld meegemaakt.... in real life dan.
Versie 1) Hij behandelt haar als een voetveeg en zij vind uiteindelijk een luisterend oor (en méér dan dat!) bij iemand anders.
Versie 2) Hij vindt haar na 30 jaar maar oud en saai en trekt in bij zijn 20 jaar jongere secretaresse o.i.d..
Beide stellen zijn jaren uit elkaar geweest, maar de nieuwe relaties liepen ook stuk. Nu ze gemerkt hebben dat alleen zijn ook niet alles is als je ouder wordt zijn beide stellen weer bij elkaar, De scherpe kantjes zijn er af.
Allebei duidelijke gevallen van midlife crisis.

Natuurlijk kwamen ze toen bij mij met hun grieven. Ik heb wijselijk nooit partij gekozen, en dat was maar goed ook. Ik heb ze laten uitrazen en alleen over en weer uitgelegd hoe het heeft kunnen gebeuren. Destijds wilden ze mij niet geloven, maar inmiddels zijn ze er ook achter dat het vooral een kwestie van ego's en hormonen was.