Propaganda

Door Soekys gepubliceerd op Monday 07 September 19:10

De jongens 8 en 11 zaten naar Captain man te kijken. De piepers stonden op met een heerlijke bal gehakt. Mayo erbij.. lekker Hollands. Maar Indisch vinden we ook lekker. Of Duitse curryworst. Amerikaanse burgers. Halal heeft geen plek op de agenda. Maar een Turkse pizza. Gevuld met vlees. Oh heerlijk. Qua eten discrimineer ik nooit. Dat zou jammer zijn. Als mens.... soms denk ik.. Wie ergert zich niet aan een groep Nederlandse mensen die in een kring staan om in een andere taal hele gesprekken te voeren. Als je je kindje van de peuterspeelzaal haalt. Waar hun kinderen gratis dagdelen erbij krijgen om een taalachterstand. Je kent de moeders inmiddels ook individueel en weet dat ze allemaal vloeient Nederlands spreken. Nou ja.. dat was zo bij mijn peuterspeelzaal. En toevallig waren dit Syrische mensen. Daar hebben we er veel van in de buurt. Daarom ken ik ze ook. 

Kids en ouders zijn actief zoals ik ze ken. Voetbal. Ik ken een Syrische meid van 8 die schopt je op het veld haast doormidden. Gewoon bij de knapen in. En de moeder en de vader brengen en halen haar en haar broertje. Altijd verzorgd. Altijd vriendelijk. 

Mijn jongens zijn nu 8 en 11. Kijken jullie op school nog jeugdjournaal vroeg ik? En doen jullie nog nieuwsbegrip? Vandaag zag ik zoveel op mijn tijdlijn voorbij komen. Het valt me al enige tijd op dat we wel nieuws krijgen over stromen vluchtelingen maar dat het nieuws over de burgeroorlog al jaren uitblijft. Tenzij er met chemische wapens gegooid wordt. Dan blijkt Twitter toch een ander beeld te geven dan ons nieuws. 

Facebook rept vandaag over de 4000 IS strijders die tussen de vluchtelingen zitten. Wat eng reageert iemand... ja propaganda is eng. Heel eng. Dat heb ik altijd al eng gevonden. Maar dat is ook het aangespoelde dode jongetje van drie. Wiens familie bleek al enige tijd veilig in Turkije te wonen. Het jongetje van drie werd eerst gebruikt voor de groep die begrip wil maken voor de stroom vluchtelingen. Binnen een dag werd hij gebruikt om aan te tonen dat het gelukszoekers waren. Het ergste was dat hij door zijn eigen vader ook gebruikt werd. Het is een drievoudige tragedie.

Mijn jongens zijn 8 en 11. Ik wil het met jullie hebben over de tweede wereldoorlog. En propaganda. Propaganda is een bepaalde vorm van communicatie waarbij de publieke opinie beïnvloed wordt om aanhangers te winnen voor bepaalde opvattingen of standpunten. Propaganda kenmerkt zich vaak door het systematisch geven van eenzijdige informatie, die al dan niet (deels) onwaar is, waarbij selectief bepaalde feiten worden benadrukt en andere bewust achterwege worden gelaten. De initiatiefnemer is meestal niet-commercieel en komt grotendeels voort uit maatschappelijke, kerkelijke of politieke stelsels.

Ik wil dat jullie niet alles geloven uit het jeugdjournaal. Of uit dit is het nieuws. Amerikaanse tandarsten schieten nog wel leeuwen dood. Dat nieuws is waar. Maar al het nieuws over vluchtelingen. Oorlog. IS. Daarvan wil ik dat jullie er een vraagteken achter zetten. Tenzij de bron van het nieuws heel duidelijk is. We wisten het niet... zeiden de Duitsers... Arme zielen tegenover gelukszoekers roepen Nederlanders. Ik denk dat het voor ons simpele zielen helemaal niet te doen is hier een mening over te vormen. Dus trots en meningloos bedank ik voor alle koekjes. De mierzoete. De zoute. Mijn omgeving... die kan ik misschien beoordelen. En daar ken ik nu alleen nog maar de Syrische meisjes van 8 die je op het voetbalveld doormidden schoppen. Die zijn cool. En de moeders die altijd in een kringetje andere ouders daarmee buitensloten. Die vond ik minder cool. Daar had ik een oordeel over. Totdat ik zelf in het buitenland met familie en vrienden gewoon Nederlands praat. Terwijl mijn Engels vloeient is. Mijn Duits redelijk en mijn Italiaans een beetje. 

Ik denk dat het beter is dat de meningen die ik de komende tijd vorm over mezelf gaan. En mijn eigen gezin... de jongens van 8 en 11 die niet meer achter de kudde aan sjouwen. Maar die vraagtekens zetten bij het nieuws. 

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed en eerlijk atikel.
Ik zeg ook aan het einde.. ik maak me hier zelf schuldig aan... dus erger ik me onterecht. Ik wil alleen niet een moraal ridder zijn die roept dat ik me nooit schuldig maak aan dit soort menselijke gedachten. Waar ik niet trots op ben... dus als het al een veroordeling was... dan was die tegen mezelf. En dan was het dat ik menselijk ben en me hier ook schuldig aan maak. Dus ook beïnvloedbaar ben door media.
Ik citeer even uit de eerste alinea van jouw artikel:
'Wie ergert zich niet aan een groep Nederlandse mensen die in een kring staan om in een andere taal hele gesprekken te voeren.'

Ik heb mij nooit geërgerd en dat doe ik nog steeds niet, als ik hier op Curaçao een paar Nederlanders die elkaar tegenkomen, Nederlands hoor praten, evenmin als ik mij erger aan mijn Chinese medeburgers die onderling Chinees spreekt (Hoewel laatstgenoemde groep binnen een jaar uitstekend Papiamento spreekt, wat ik van eerstgenoemde groep lang niet altijd niet kan zeggen).
Het lijkt mij voor de hand liggend dat 2 of meer mensen met dezelfde moedertaal, onderling die taal ook spreken, ongeacht het feit dat zij jouw taal ook beheersen.

Stoort het jou misschien dat je hun gesprek niet kunt volgen?
Wat let je om in zo'n geval te zeggen: 'ik ben een nieuwsgierig mens, dus ik wil graag weten waar jullie over praten'.

Of houdt mogelijkerwijs jouw ergernis verband met het door jou aangegeven feit dat 'hun kinderen gratis dagdelen erbij krijgen' om hun gebrek aan kennis van de Nederlandse taal bij te spijkeren.

Hier krijgen Nederlandstalige kinderen op openbare scholen extra lessen Papiamento; ik vind het prima dat dat eveneens gratis is en ik vind niet dat hun ouders een tegenprestatie moeten leveren, door ook mijn taal te leren.

Een niet onaanzienlijk deel van de hier wonende Nederlanders, wenst daar geen gebruik van te maken: voor hen zijn er 5 scholen met volledig Nederlands onderwijs. Ook dat vind ik prima: ik heb er geen last dat sommige van die kinderen geen woord Papiamento spreken, terwijl ze hier geboren zijn.
Sorry hoor, maar als ik tussen drie laten we zeggen Turkse vrouwen in zou zitten en zij praten Turks, terwijl ik weet dat ze Nederlands kunnen en vrij behoorlijk ... dan is dat heel irritant en dan helpt vragen waar ze het over hebben echt niet hoor. Wij passen ons zo goed mogelijk aan, zeker als het om het spreken van een taal gaat, mogen we dan zelfs dat niet terugverlangen? Ik erger me er rot aan als het gebeurd.
tegen Candice
2
Voor mij hangt het van de situatie af:
Als ik in een gezelschap zit, waar 1 of een paar Nederlanders het gesprek niet kunnen volgen, schakel ik over op Nederlands en betrek hem/haar/hen in het gesprek; ja zelfs op Curaçao of Aruba.

Als ik in een openbare ruimte, waar dan ook ter wereld, met een paar Antillianen ben, spreek ik gewoon mijn eigen taal.

Wbt Nederlanders die zich zo goed mogelijk aanpassen, zeker als het om het spreken van een taal gaat:
Die heb ik hier in alle gradaties ontmoet:
Een Nederlandse dame, die met een taalgidsje in haar hand, moedige pogingen deed zich aan de balie van het bevolkingsregister verstaanbaar te maken ( ze was hier pas 2 dagen); natuurlijk heb ik haar onmiddellijk bijgestaan en met haar registratie geholpen. En ook eventjes haar locale werkgever telefonisch zijn vet gegeven, dat had hij voor haar moeten doen.

Maar ik ken ook mensen die hier zijn geboren en nog steeds onze taal niet spreken, die zoeken het wat mij betreft zelf maar uit.
Ja dat laatste maken wij hier in hele wijken mee. Dat je in een Nederlandse wijk niet eens in je eigen taal de weg kan vragen.
tegen Candice
1
Gelukkig hoef ik hier in de compounds, waar uitsluitend Nederlanders wonen, nooit de weg te vragen, in welke taal dan ook:
Er staat n.l. een bewaker bij de poort, die geen locals door laat, tenzij ze er als huis- of tuinpersoneel werken.
Mijn zoon en schoondochter dachten vorige week even op bezoek te gaan, bij een oude studievriend uit NL die bij zijn ouders logeerde. Die mensen wonen dus in zo'n Nederlandse compound.
Mijn zoon stopt netjes voor het hek, de bewaker komt uit zijn hokje en begint langs hem heen tegen mijn schoondochter te praten (zij is een 'zoreille', een blanke Française van de Franse eilanden):
'Mevrouw, bij wie gaat u op bezoek, dan bel ik hen even of ik u kan doorlaten. Uw chauffeur kan u dan bij hun voordeur afzetten, maar moet daarna direct weer terugrijden en buiten het hek op u wachten'.

Wij maken ons niet kwaad, maar lachen er om.
Mijn zoon wil nu, speciaal voor zulke gelegenheden een pet kopen. :)