TERUG VAN VAKANTIE.

Door Binjamin Heyl gepubliceerd op Monday 31 August 18:00

Moe en voldaan kwam ik thuis aan. Koffer uitpakken, douchen, sigaartje roken en de post doornemen. De volgende morgen na ontbijt binnengekomen mails doorbladeren of er nieuws was wat ik zeker door moest lezen.

Ik was nog in vakantiestemming dus het ging snel en ik vrees dat ik best wel eens zeer belangrijk niets over het hoofd heb gezien. Ik las 300 kogels, 5 helden, en 0 doden. De dag bleek somber te beginnen doch ik las verder op over de Hollandse wervelwind, Dafne Schippers en mijn dag kon niet meer stuk. Ik voelde me weer helemaal op Hollandse bodem staan en dankte zo maar iemand, wie ben ik dat ik Nederlander mag zijn.  Een moment dacht ik, zal ik ooit nog vakantie houden buiten mijn geliefd vaderland. 

Een bericht wat me aangreep was: Nu iets meer loon, straks veel minder pensioen. Ik dacht: nou, en? Ik ben met pensioen en lever elk jaar in.Wanneer ik iets te vertellen zou hebben in dit land zou ik het wel weten. Iedereen die gezond is moet gewoon werken, 70, 80, of 90, niks op de lauweren rusten. Arbeid adelt. Het is toch te gek voor woorden dat mensen die nog kunnen werken, hoe een klein beetje ook, zich kunnen verschuilen achter een geranium en een beetje lopen te profiteren van al die hardwerkende Nederlanders. Ik voel me dan ook een ware profiteur die daar een beetje in Spanje leuk loopt te doen op kosten van die hardwerkende Nederlanders. Maar een mooi bericht maakte alles weer goed: Amalia, blijkt een gewoon schoolkind te zijn omdat ons konigspaar tot ontdekking is gekomen dat ook koningskinderen gewone kinderen blijken te zijn. De tranen sprongen in mijn ogen van vreugde en mijn liefste bracht mij een oranjebitter, die ik alleen bij zeer bizondere dagen drink. Deze ontdeking van ons koningspaar was voor mij reden om samen met mijn  liefste een oranjebitter tot ons te nemen. 

Tot mijn verbijstering las ik dat er een onderzoek komt naar wel of geen gesjoemel met geld voor Holocaust slachtoffers. Daar ik een man van de middenweg ben belde ik een antisemitische vriend op en die schold me de huid vol: "Jullie joden..." Verolgens belde ik een vriendin op die het joodse volk beschouwt als het meest heilige volk op deze aarbol en zij troostte mij met: "Jullie joden..." Mijn conclusie joden zijn geen betere, noch slechtere mensen dan niet-joden. Mijn niet-joodse liefste kuste me op mijn hoofd en zei: "Dat weet je toch allang lieveling."

We lachten ons suf toen we lazen dat er nog veel te doen was om zwarte Piet. Mijn Joyce is al jaren witte Piet en daarna is zijn weer gewoon zwarte Joyce. Ons voorstel om zware Piet af te schaffen en te komen tot gekleurde Pieten werd afgeschoten omdat dit te hard zou zijn voor tere kinderzieltjes. Het zou een trauma kunnen veroorzaken dat tot ontwikkelingsstoornissen zou kunnen leiden. Bij blanke kinderen wel te verstaan. Het zou zowel bij ouders, leraren, peadagogen en kinderen tot een enorme identiteitscrisis kunnen leiden.  Terwijl wij ons suf lachten bladerden we de kranten door zonder goed op te letten en belandden plots bij het volgende bericht: Wensgeneeskunde bedreigt regulere geneeskunde. Ik werd witheet als mijn liefste niet haar rimpels mag laten opspuiten met bitox, of zoiets, en ik gedwongen word daardoor een jonge maagdelijke buitenvrouw te nemen is er iets goeds mis met onze gezondheidszorg. Ik wens een lekker rimpeloos wijfje en geen rimpelgeval. Ik wond me zo op dat ik geen viagra pil nodig had om aan de slag te gaan. Mijn liefste genoot van mijn mannelijke kracht en vroeg zich af of nu eindelijk eens alle viagra pillen de vuinisbak in gesmeten konden worden. 

Elke maandagochtend hebben we onze koffie ochtend op de flat. Er komen zo'n vijftien man op af en wordt er gezellig gekletst, over allerlei en nog wat. Soms, kan ik als oud-verpleegkundige mijn ziekteleer ophalen, maar ben dan vrij snel vertrokken met een goede smoes.

Tijdens onze vakantie hadden we ook een plaatsje bezoch met botanische tuinen en die verkochten grote cactus zaden voor 0,25 per stuk. Wij besloten er zestig te kopen en de aanmwezigen op dekoffie club er ieder drie tegeven. Wat in goede aarde viel.

Tijdens het gesprek kwamen we over vluchtelingen te spreken. En het bleek een groot probleem. Wie, of wat kan zich beschouwen als een echte vluchteling? Het bleek dat onverwacht vele vluchtelingen homo bleken te zijn en met vier vrouwen getrouwd en wel 20 kinderen te hebben die allemaal naar Nederland wilden.  Dan waren daar opvallend veel moslims die christen wilden worden. En er bleken ook geen economische vluchtelingen meer te bestaan, allemaal waren ze op vlucht geslagen vanwege oorlog, onderdrukking vanwege geloofsovertuiging, of seksuele geaardheid. Ook veel moslims beweerden dat zij gedwongen moslim waren maar eigenlijk ongelovigen waren, echte socialisten of liberalen. Hoe moet je nu ontdekken wat wel en wat niet waar is, vroeg ik me af. Hoe valt een en ander te bewijzen? 

Een man met vier vrouwen en weet ik hoeveel kinderen valt natuurlijk snel door de mand, maar wat met een moslim die het onze vader uit zijn hoofd kent? En wat zeg je tegen een jonge moslima die naar een leven in het klooster verlangt? En een moslim die de Internationale uit zijn hoofd hard op kan zingen? En hoe onderzoek je wie politiek vluchteling en wie economisch vluchteling wanneer beiden totaal niets hebben, alleen hun kleren die ze aan hebben?

Wij konden ook geen oplossing bedenken. De enkeling die gebed adviseerde werd weggehoond. Zij die zeiden dat we een en ander het beste kunnen over laten aan politci kregen de wind van voren.  Toen iemand zei: zouden wij misschien een heel klein beetje iets kunnen doen, werd er hard gelachen.

Het werd dood stil toen iemand opperde: De buitengrenzen afschermen met een muur van 25 meter hoog en om de kilomer een mitrailleur die doorlopend kogels afvuurt. Dat bleek toch wel een erg dure grap te zijn. Een ander voorstel haalde het met nipte meerderheid. Een gracht van 150 meter breedte en daarin uitgehongerde krokodillen loslaten. De nipte meerderheid verloor het omdat het hier dieren mishandeling betrof.  

Wij besloten tot een commissie die een brief zou gaan opstellen om daarmee Nederlandse en Europese politici op hun verantwoording te wijzen. Met deze brief wilden we proberen een miljoen handtekeningen te verzamelen en te zijner tjd aan belangrijke politieke leiders te overhandigen, alsook aan de paus en andere belangrijke personen.

De koffie ochtend was voorbij en ik voelde me weer helemaal terug, terug van vakantie.   

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
mooi
Tijdens onze vakantie hadden we ook een plaatsje bezoch met botanische tuinen en die verkochten grote cactus zaden voor 0,25 per stuk. Wij besloten er zestig te kopen en de aanmwezigen op dekoffie club er ieder drie tegeven. Wat in goede aarde viel.
dat ook... vooral dat laatste zinnetje maakt t af :)