WAT IS DAT NU EIGENLIJK OECUMENE?

Door Binjamin Heyl gepubliceerd op Wednesday 12 August 00:08

Met alle respect, maar wanneer ik christenen hoor spreken over oecumene hoor spreken, denk ik toch, waar hebben ze het nu precies over. Ik begreep een Zijn net als Christius met de Vader. Elke Jood die gelooft in God zal dat volledig beamen. Waarom zou je niet een willen zijn met de Vader. Maar ik begreep dat Christus tot voorbeeld is omdat hij de zoon van God is. Hoezo, de zoon van God? Wij zijn toch allemaal kinderen van de Vader. Jullie bidden toch drie maal daags het Onze Vader? Jawel, het Onze Vader onderwees Jezus van Nazareth, dus we zijn toch allemaal Zijn kinderen, incluis de dames.  En daar staat toch dat de Vader de zonden vergeeft zonder een kruisoffer te eisen. Mijn vrienden en ik kennen elkaar al lang en niemand voelt zich beledigt of gekwetst om de eenvoudige reden dat niemand de behoefte heeft wie dan ook onderuit te halen. Zo kan ik oprecht zeggen dat ik niets, maar dan ook niet snap dat God iemand kan laten kruisigen tot vergeving van zonden en dat deze persoon enkele eeuwen later tot een Griekse godenzoon verheven werd. Mij dunkt dat van de kruisdood een heel zinnige theologien uit ontwikkeld kan worden, wat overigens ook gebeurt, dan niet verder te komen dat hij gestorven heeft voor onze zonden. Dan ligt er natuurlijk al een moeilijk punt hoe zit het dan met hen die als ongedoopten helemaal niets hebben met de kruisdood van Jezus van Nazareth, zoals joden en moslims en vele andere gelovigen. Bisschop Punt van Haarlem maakte mij eens duidelijk, wel via via, dat Joden zich reeds op de weg bevinden van verlossing door Christus bereidt.  Met andere woorden: Jullie hebben niks te willen, wij de Romana hebben bepaald dat jullie verlost zijn dankzij Christus. Punt uit. De heer Plaisier Scriba bij  de PKN vond het wel mooi wanneer Joden zich tot de Heere zullen bekeren, alleen niet onder druk, natuurlijk. Het zit maar diep dat bekeringsgedoe is er niet uit te krijgen bij menig christelijke voorganer. Op de bible belt na, denk ik dat verreweg de meeste gelovigen al dat bekeringsgedoe meer dan zat zijn. Hoe dan ook, een en ander bevordert niet de oecumne. 

Oecumene, wordt mij wel eens uitgelegd is, dat wij allen een zijn en dan wordt bedoeld: 'wij christenen.' Ik kan goed begrijpen dat na zoveel christelijke oorlogen van de ene christelijke groep tegen de andere en waarbij nogal wat afgezegend werd voor de strijd en wel zo hevig dat God niet  meer wist wie nu tegen hem waren en wie voor hem en maar de andere kant op keek tot de srijd gestreden was en hij van het overwinnigsgekrijs wakker werd en toen wist wie voor Hem streed en wie tegen Hem. Dat na eeuwen mensen bij zinnen kwamen dat dit onderlinge geknok toch echt niet Gods wil kon zijn kan ik me voorstellen dat men na eenheid begon te streven al was het alleen maar om geen koppen meer in elkaar te rammen. 

Ik maak nu een sprong richting heden. Achter ons liggen inmiddels de wederzijdse dooperkenningen waar weer niet alle kerken zich in kunnen vinden. Toch een beetje meer oecumene. Tegenwoordig heb je ook dominees en priesters die oecumenische huwelijken sluiten en ook al huwelijken tussen partners van hetzelfde geslacht en dat schijnt weer niet tot de oecumene bij te dragen. Maar juist tot verdeeldheid. Of juist wel leidt tot meer oecumene. Ligt er dus aan van welke club je bent. 

Blijf ik nog met de vraag zitten wat is nu oecumene? Voor sommigen is oecumene een kleurenpalet waar alle soorten van mensen met hun culturele achtergronden en ongeacht welke kerkelijke achtergrond, ongeacht sekse, seksuele geaardheid, wel dan niet gescheiden, wel dan geen  bruin kleurtje met elkaar een grote familie vormen. Ik vond deze visie zo grappig toen iemand me dat uitlegde, dat ik smakelijk begon te lachen. Dat was al in mijn studententijd zo, lachte ik. Oecumenische diensten waren de normaalste zaak van de wereld. Maar na een soort van een vrolijke, blije, kerkelijke lente zag je (ik was gelukkig geen student meer)  al dat er een gure wind begon op te steken.

Zo werd steeds duidelijker dat er een echt verschil was tussen avondmaal en eucharistie. Een dominee en een priester twee totaal  soort van ambstdragers waren. Dat laatste gaf nog een komische rel in het bisdom Den Bosch. Er was heel iets erg, oh nog veel erger dan erg gebeurd. Een vrouwelijke dominee had de brutaliteit om een zieke een hostie te geven die dat gewoon prima vond. Het totale bisschoppelijk paleis raakte  in shock. Was de hostie gewijd en zo ja door wie,of was het een stuk brood van die niet koosjere avondmaal? Het was een rechtzaak waard want hier waren dingen gebeurd daar moest God zich wel hevig over opwinden. De rechter was er gauw klaar mee. De zieke in kwestie koos bewust om een hostie aan te nemen van een vrouw en kon, gezien zijn geestestoestand, weten dat deze vrouw geen priester was maar een getrouwde dominee. Dus, wat was nu het probleem?  

We hadden dat al eerder toen prinses Juliana ter communnie ging. Kardinaal Simonis raakte de kluts kwijt en  Plaisier wist zich niet in welke bochten te wringen om een interne PKN rel te voorkomen. Kennelijk wordt in deze voorbeelden onder oecumene verstaan eenheidswordt. Als iets dode;ijk is voor een gemeenschap, of maatschappij, of volk is het wel eenheidsworst denken en eenheidsworst doen.  De geschiedenis laat toch zien waarmee een en ander gepaard gaat wanneer men tot eenheidsworst wenst te komen, Arme gemeenschap, arme maatschappij, arm volk waar naar eenheidswordt wordt gestreefd. 

Hoewel ik nog steeds stemmen hoor over onze joods-christelijke normen en waarden vraag ik me af over welke periode we dan  spreken van voor 1945, of na 1945, of is het een eeuwenoud iets, waar 1940-1945 tussen uit gesneden is? Zelf heb ik niks met joods-christelijke traditie daar beide religies nog al uit elkaar liggen zal ik maar zeggen en niet in staat zijn om samen te werken aan oecumene. Oecumene in de zin van de wereld bewoonbaar maken. In onze traditie spreken wij van de tikoen ha'olam, het heel maken van de wereld. Oecumene en tikoen ha olam  sluiten, lijkt mij, elkaar niet uit,  maar in. Door alle verschillen heen kan ik niet inzien dat synagoge en kerk niet gezamenlijk in actie kunnen komen, jawel samen met de moskee om te verkondigen en te getuigen dat het verboden is om mensen te offeren (economisch uitbuiten, slaven houden); het verboden is mishandelde dieren te offeren en het milieu te offeren op het altaar van het gouden kalf aan de afgod moloch. Door op deze wijze niet gezamenlijk te werken aan oecumene, kom ik  terug bij mijn openingsvraag. Wat is dat eigenlijk, oecumene? 

 

 

 

 

 

 

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
De kernvraag is willen we leven in de natuurwet? We leven dan als groepslid van het dorp. Als wereldburger zijn we onderdeel van één economie, de hof. De natuurwet is een.
Willen we blijven leven met de fantasie van de eerste oerwoudtovenaar. Een fantasie van goed en slecht,in vele vormen. Leven als een persoon? leven met een aantal economieën?
Dit is het kernpunt. De beslissing zullen we moeten nemen als wereldbevolking.
Opmerking.
Het Jodendom kent geen nieuw testament, Geen Jezus.
Allah heeft twee stromingen. God kan geen zoon krijgen. Jezus is net Als Mohammed een profeet.
De tweede stroming die zegt dat de verhalen van Jezus fantasie zijn

Kunnen we om te beginnen ons bewust worden van de kernvraag?
De tegenstelling tussen de natuurwet en de kennis van goed en kwaad.
Iedereen staat in het leven met zijn/haar eigen bagage en we kunnen van elkaar leren. We kunnen dicussieren of God, wel dan niet bestaat. Dat is goed wanneer we elkaar maar blijven respecteren en elkaar niet gaan minachten, laat staan veroordelen. De vraag wat is eigenlijk oecumene had ik voor me zelf al beantwoord: een wereld waar geen mensenoffers, dierenoffers en milieuoffers worden gebracht op het altaar van het gouden kalf aan moloch. Voor mij is mensen economisch uitbuiten, afgodendienst; dieren mishandelen om zo de prijs te drukken is voor mij evenzo afgodendienst en het milieu doorlopend aanvallen ook afgodendienst. Dus dat afgodendienst niet meer bestaat, lijkt mij onjuist.
ik ben benieuwd naar een reactie van Bokita, daar zij hier het christelijke geloof overtuigd uitdraagt ...
Geloof totaal niet in iets van een Opperwezen. En die zit ook niet in mij. Ik niet in Hem/Haar/Het en andersom dus ook niet. De enige mens waar ik in geloof ... is mezelf.
Dus ik kan die vraag sowieso niet voor je beantwoorden.
Zodra men begint in te zien dat God geen entiteit is die los staat van alles en iedereen, maar dat God in alles en iedereen aanwezig is en dat dus alles en iedereen in God aanwezig is, dan begint men te begrijpen dat alle die 'verschillen' in feite verschillende manifestaties van het God-concept zijn, dan begint men te begrijpen dat al die 'verschillen' op eenheid gebaseerd zijn. Dan begint men langzaam in te zien dat het veroordelen, discrimineren en het elimineren van 'verschillen' nutteloos, zinloos en bovenal onwenselijk is. Dan begint langzaam, op bewust niveau, een echte eenheid te ontstaan, een wereld-'oecumene'.
Het begrip god. Is God de natuurwet? Is God onze fantasie van kennis van goed en kwaad? Fantasie gedoe het is hetzelfde, maar het zijn twee verschillende begrippen die we één naam hebben gegeven.
Een wereld geloof beteken het erkennen van de natuurwet voor onze samenleving.
De god die U bedoelt is naar mijn mening de natuurwet. Terwijl in het algemeen met god de fantasie van de kennis van goed en kwaad bedoelt wordt.
We weten het verschil tussen een natuurwet en onze fantasie niet meer.
Alles wat je je kunt voorstellen en alles wat je je niet kunt voorstellen, is in mijn optiek een onderdeel van het 'God'-concept; let op, ik spreek dus niet over 'God' maar over een 'God-concept'. De 'natuurwet' die u telkens aanhaalt, wat u zich daarbij dan ook voorstelt, is derhalve ook een onderdeel van dat 'God'-concept.

Een definitie (consensus) van het 'God'-concept is niet te geven, maar als u dat 'de natuurwet' wilt noemen, staat u dat natuurlijk vrij om te doen. Het maakt niet uit wat ik, u of willekeurig wie, met 'God' (-concept) bedoelt. De beleving van dat God-concept is namelijk een puur persoonlijke, emotionele kwestie welke door elk individu anders wordt beleefd. Zo beleef ik de Newtoniaanse natuurwet in combinatie met multidimensionale karakteristieken van mijn bewustzijn als een scheppende kracht die ik naar mijn hand kan zetten, wat mij meester van mijn omstandigheden maakt.

Met respect, Jehova's interpretatie van Genesis, dorpen, vrije Amerikanen en weet ik wat al nog niet meer, spelen daarin geen enkele rol voor mij en staan wat mij betreft daarom buiten elke discussie.
Dat wij in een strijd leven om bezit en verering. Als ik heb goed begrijp zegt U: het is de wet van god.
Mijn idee het is de wet van onze fantasie. Dat we goede en kwade onzichtbare krachten fantaseren die we tot waarheid maken.
We kunnen ook de wet van het leven tot waarheid maken.
Neen, met respect, u begrijpt het verkeerd. God en een God-concept zijn twee totaal verschillende termen met totaal verschillende betekenissen. God is een entiteit die zaken kan bezitten, een concept daarentegen kan niets bezitten.

Alles is overigens een product van tot overtuigingen verworden 'fantasie', dat is immers de bron van schepping. Alle overtuigingen zijn waar en omdat overtuigingen aan veranderingen onderhevig zijn, zijn ze tevens niet-waar. Zelfs uw natuurwet is een fantasie die tegelijkertijd waar en niet-waar is. Het enige wat je (de mens als individu) kan doen, is leven naar je overtuigingen van het moment.

Wat 'we' (anderen dus) al dan niet doen, vind ik niet zo interessant. Zoals ik al eerder aangaf is de beleving van het God-concept een puur persoonlijke aangelegenheid.

Ik zou hele boeken vol kunnen schrijven dat 'de' wereld niet te veranderen is, dat 'de' mens in strijd leeft om bezit en verering, dat 'we' het 'verkeerd' doen enzovoort, maar wat is daarvan het nut? De kansel en een opgeheven vinger zijn geen instrumenten waar ik mee werk.

Het heeft meer effect om te beschrijven hoe je zelf, als individu, 'de wet van het leven' tot waarheid hebt gemaakt. Ook is het zinnig om die 'natuurwet' in heldere woorden op een begrijpelijke manier voor anderen te beschrijven en aan te geven hoe je deze in je eigen belevingswereld kunt implementeren en ervaren. Preken werkt averechts.