WoordenSpuger..

Door Calvin E Klemmer gepubliceerd op Friday 07 August 04:58

77286fd2f20ac8f8cdafc5096df14aaf_medium.

Vind je het fijn wanneer je een specifiek doel hebt en je plots stuit op iets wat je ogenblikkelijke aandacht trekt? Je geboeid raakt door deze opvallende verschijning? Een afwijking tussen de overheersend gestandaardiseerde hopen hooi? Saai verpakte informatieve kolder waar geen hond brood van lust? Waarvan je zal -en moet weten wat er staat? Al is het maar om je nieuwsgierigheid te stillen? Ook al weet je dat het tegen je ingenomen morele standaarden druist? Nou, dan zou ik maar vlug beginnen met lezen!

Een zin mag zelden beginnen met ‘ik.’ Vandaar ik vandaag begin met…..: Ik ben een jonge geest met de wijsheid van een veteraan. Schrijven vind ik prachtig om te doen. De Nederlandse taal grijpt me alsof het mijn eigen was. Van elk stuk tekst die ik in handen krijg, maak ik een sprookje. Maar iets realistisch uit mijn duim zuigen, gaat net zo makkelijk. Een laagdrempelige woordkeuze i.c.m. speelse zinnen maakt een passage krachtig. Met hierin weinig dure woorden die de middenmoot onnodig afschrikt. Hierbij gebruik ik afwisselend korte en lange zinnen. Dit leest praktisch als hoe je ademt. De informatie wordt zo kraakhelder omschreven en hapt lekker vlot weg. Nadenken is onnodig. Het geschreven geheel vloeit over je heen als een plons water over een lelie. Er is weinig nodig om tot verbeelding te komen met wat ik bedoel. Toelichting tussen de regels door en informatieve steekwoorden maken het af. De spelling houd ik kinderlijk eenvoudig. Diepgang van het verhaal is niet perse de rode lijn, maar zorgt wel voor een extase van spanning. Vanuit meerdere invalshoeken is het te behappen wat ik vermeld. Eenduidige verklaringen hoe dit komt, zijn er niet. Belangrijker is jezelf afvragen “waarom?” Misvattingen zijn snel gemaakt. Daarom is het advies wat ik verstrek permanent inhoudelijk met een vleugje humor desondanks bijna niemand lacht. Wat ook geen noodzaak is. Ik ben niet gaan schrijven om je lachspieren te vermaken. Ik ben een verteller die je meeneemt in een vicieuze cirkel die op een dag doorbreekt. Het onmogelijke maakt het ondenkbare mogelijk wanneer je de kunst van pen en papier beheerst. Al is de betekenis hiervan niks minder dan de inkt van je printer. Want zeg nou eerlijk: Wie schrijft er vandaag nog ellenlange verhalen met pen? Een fout is snel gemaakt. Opnieuw beginnen is wat rest. Het passeerde al eerder de revue. Nochtans wil ik het piekfijn hebben uitgelegd. Ik denk snel en ongebonden wanneer het op verzinsels en realisme aankomt. Uitverkoren tot het hanteren van een toetsenbord. De aanslagen per minuut is waarop ik wil worden beoordeeld tijdens sollicitatieprocedures bij multinationals die lariekoekbladen schrijven voor slechtzienden. Op welke gecamoufleerde wijze ik mijn stukken tekst ook vermom het lijkt alsof ze nooit passen. Zo uitgebreid en gedetailleerd waren mijn jaren op school nooit. Het verveelde me al binnen een minuut. Saaie niet door te slikken stof uit nieuwe boeken die oud leken. Niet weg te werken omdat je ogen dicht vielen nog voor de inleiding was doorspit. Het afbakenen van mijn schrijfruimte moet. Er kan geen tweede van mij zijn die zo denkt, doet, praat, snel is afgeleid, zit, ligt en daarna toch maar weer staat. De overwegend relevante, enigszins fundamenteel essentiële eigenschappen om meester der lettertekens te zijn, doet niet ter zake. Dus ongeacht de hoeveelheid synoniemen: Het gaat erom dat ik je grijp. Je bij de strot beetpak en zorgt dat je het blad niet loslaat. Onbegrip rijst bij de vraag of ik niet stiekem sjoemel. Of goede en slechte dagen beide vorm geven aan de onmisbare boodschap die ik overbreng. Beheersing van de taal staat bij mij als een paal boven water. Het één kan absoluut niet zonder het ander. Al ben ik van origine “geïmporteerd tuig” zoals een buurvrouw mij ooit vermakelijk noemde. De toedracht hiertoe was niks minder dan jaloezie voor mijn frivoliteit. Het levendig kunnen maken van wat dood is. In ieders ogen, mits deze een liefhebber is van het schrift, een lust voor het oog. Ik vermaak me zelden met bezigheden die nergens toe doen. Het invullen van onbenullige formulieren die zorgen dat je situatie beter in beeld komt, is volgens mij net zo onbenullig als het krijgen van complimenten voor een schrijfwijze die niemand interesseert. Slaapverwekkend geouwehoer, dus.

9182fab5ab1c895ebc4c37e61583142b_medium.

Ik typeer me door het opzetten van traditionele valkuilen waarin ik zelf val. Dit draait de ontwikkeling van mijn kunnen op een hoger pitje. Ik weet nu waarvoor ik moet oppassen. Voor mezelf. Het in praktijk brengen van wat ik weet, kan door foutieve handelingen in het verleden nu vlekkeloos geschiede. Scheid mij alsjeblieft van de rest van het grofvuil. Ogenschijnlijk vies en tegelijkertijd opzienbarend fris. Zonde van je tijd te denken dat een ander, net als mij, bij tijd en wijlen bereid is een stapje extra te doen. Zonder mijn digitale pen en papier ben ik nog minder effectief als een loverboy zonder vriendin. Als een paard zonder staart. Als vlieg zonder pootjes. Sinds het ontdekken van taal leid ik pardoes een bourgondisch leven. Onaangekondigde toevalligheden rollen mijn kant uit. Ik geniet van flessen peperdure wijn zoals Château Ausone van het brouwjaar 2014. Sinds het ontdekken van taal reis ik rijkelijk tussen fictie en wanhoop. Waarin een realistische droom mijn leven is en het wanhopige leven dat ik fysiek leid een fantasie. Mijn waandenkbeelden zijn hun onderschatte rol van betekenis beu. In een utopie van een heersende keizer die met ijzeren hand regeert, zal ik het beeld der vrijheid zijn. Volg mij en kom jezelf tegen. Schrijf een regel over je diepste verlangen in een boek. Maak een opvallende kaft. Pak een beitel en vervaardig de buitenzijde van je bundel uit hout. De kern van je zaak moet duidelijk zijn. Zonder dat de informatie tussen je bladzijdes wegglipt. Deze route heb ik reeds bewandeld. Hij ziet er somber uit. Het lijkt erop dat de boom dood is, maar de wurm in de appel leeft. Ik vertel je hoe blaadjes naar beneden vallen en de kale takken tijdens herfst ons alsnog zuurstof geeft. Zolang het nodig is, zal ik blijven. Aangestoken door jeugdige enthousiasme maak ik van een voddenlap een nieuwsdagblad. Actueler dan dit is onmogelijk. Toverspreuken uit de hoge hoed komen te laat en zijn achterhaald. De magie van de berichtgeving is weg. Het word te ingewikkeld gemaakt door complex jargon voor de kat ze kut. Niemand leest die troep.

Zonder ergens een contract te hebben, kan ik alsnog zeggen: "Ik ben schrijver, ja.." Ooit begonnen met het componeren van rapliedjes. Was beroerd met tekst en toch vond ik de manier van woorden op muziek plaatsen intrigerend. Hoe krijg je al die tekst ritmisch geordend? Natuurlijk, heerlijk om naar te luisteren. Een draak van een karwei zelf te doen. Zodoende ben ik tijdelijk muziekkant geweest en tot de verbazing van vele niet doorgebroken tot het grote publiek. Ander minder talentvolle woordenspugers helaas wel. Ik koesterde lang een gevoel van onrecht. Het gevoel van onmacht was echter vele malen groter. Doordrongen van het feit niemand te kunnen laten genieten van mijn ritmegevoel. Voor de kleine groep waarbij ik dit wel kon, leefde ik me heerlijk uit. In de begindagen van het rijmen schrijven, zat ik tot diep in de nacht te worstelen met eenvoudig spul. Vaak genoeg dommelde ik weg en schrok luttele minuten later wakker met het slijm half uit mijn mond hangend op een stuk kladblok. Zo zat ik dagelijks voor ongeveer een jaar lang. Intussen luisterde ik aandachtig naar alle goede, maar dan ook echt alleen de serieus uitmuntende woordenspugers en deed ze stuk voor stuk na. Op een dag werd ik wakker pakte letterlijk mijn pen, zette de muziek aan en schreef als nooit te voren. Ik had een stijl ontdekt die nergens nog in Nederland was te bekennen. Het was een eigentijdse stijl. Niet te vergelijken met wie dan ook, want het kwam vanuit mijn gevoel. En niemand voelt wat ik voel. Evenals niemand voelt wat jij voelt. Aangemoedigd door mijn moeder, Helga Turny (schrijfster van: Bibo de vondeling),

aaae696fe7b2959861801e60acd969a9_medium.

belandde ik af toe in een vreemd verhaal zonder woorden met dezelfde klank. Ik kan je vertellen; ik vond het verschrikkelijk. "Hoe schrijf je zonder te rijmen?" Maar zoals een echte moeder betaamd, bespioneerde ze mijn voortgang en bleef me aanmoedigen minder te rijmen. Tegenwoordig maak ik allang geen muziek meer. Al mijn vroegere connecties zijn hun eigen weg gegaan. De geur van de binnenkant van een opneemruimte in een studio is me altijd bijgebleven. Soms mis ik het wel. Een ontzettend leuke tijd met tal van optredens door het land. Heb veel mensen ontmoet. Waaronder ook een paar BN’ers waarmee ik niet eens op de foto mocht. Echt bizar.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je schrijft inderdaad als een rapper. :)