Strijd

Door Leny gepubliceerd op Wednesday 29 July 10:35

 

  • huilende-wolven.large.jpg
     

Het enige dat ik mij nog herinner van die middag in het bos is het geluid van de zachte wind die door de bladeren werden verdeeld over en in het bos waar ik gewapend met mijn jachtgeweer de strijd wilde aangaan tegen de wolf die nou al 12 kippen van ons had opgevreten.

Ik was het nu wel zat. Niets hielp, geen licht in de nachten,  geen vuur in de nacht zodat het knappen van het  hout hem zou laten schrikken, helemaal niets van dit alles.

Het had mij zware oogleden en boze woorden van mijn vrouw opgeleverd en dat was ik even zat. Dus nu liep ik gewapend op pad de moordenaar te zoeken die onze voedselvoorziening aardig aan het inkrimpen was. Wij konden ons dit echt niet permitteren.

Wat weet ik nog meer? O ja, het geren als ik hem zie, hij ziet mij ook en gromt , draait zich om en versnelt zijn pas tot een ren. Ik laad mijn geweer door en zet aan tot schieten als ik zie dat hij alweer verdwenen is. Ik erachter aan. Voel de vochtige struiken tegen mijn laarzen kletteren, bemerk de natte bladeren op mijn gezicht. Maar niets kan mij stoppen om deze moordenaar zelf te vermoorden, mijn woede wordt steeds groter, hels en intenser als ik denk aan het slachtveld wat we elke dag aantreffen in de kippenren. Gek word ik van dat dier,hoe mooi ook, hij moet er wegblijven, straks komen er meer en dan zijn wij de klos als mens want dan zijn de kippen op en dan komt de roedel misschien

Voordat dit gebeurt moet eerst deze eenling van de wereld af, voordat hij als meerling voor onze deur staat. En niemand wil een wolf voor zijn deur. Ik rende zijn sporen achterna en bemerkt ineens dat het doodstil was, ik hoorde niets, draaide mij om en zag vaag de bladeren van een dichtbegroeide tak bewegen. Zou hij daar achter zitten om mij op te wachten? Ik pakte mijn wapen op mijn schouder en legde aan op de struik, hoewel ik niets zag moest ik schieten, want hoe dan ook, als hij erachter lag raakte ik hem ook zo wel.

Terwijl dit alles door mijn gedachten  heen schoot, hoorde ik ineens achter mij een kort gegrom. Snel draaide ik mij om, maar niet te snel. Ik voelde een zwaar lichaam dat bovenop mij viel en mij tegen de natte grond duwde, een zware poot in mijn gezicht, de nagels haalde het vel van mijn kin af en boven mij zag ik een paar grijze felle ogen en die tanden, die grote tanden die klaar waren om te bijten in mijn keel.

Hij was te slim, ik was te dom om zijn slimheid niet in te zien. De wolf lag boven op mij en ik kon niet meer bij mijn geweer dat door de val weggerold was. Al wat ik kon doen is met mijn blote handen hem op zijn neus meppen zo hard als ik kon. Meppen, meppen en nog eens meppen, tot bloedens toe, maar het pleit was al beslecht. Mijn handen waren al gevoelloos van het bloedverlies en ik voelde zijn tanden door mijn kleding heen bijten. Wat schoot er door mij heen? Angst, verlies en vernedering en het feit dat geen mens mij hier van kon redden.

Een luide schreeuw is alles wat ik als laatste hoorde.

Het was mijn eigen schreeuw , boven het gehuil van de wolf uit.

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Jij schrijft echt geweldig goed. x
Dat is even een spannend verhaal, jammer dat (je) dit moest afleggen tegen de wolf.
Tank joe Motorfietsgerrit..
Moet ik ineens aan Drs. P denken. Desalniettemin Leny, boeiende tekst. Aangrijpend.