Een brief aan mijn vader

Door Weeps with the Wind gepubliceerd op Friday 24 July 19:40

Hey lieve paps,

 

Het is alweer 58 dagen geleden dat je ons verlaten hebt en naar een wereld bent verhuist waar ik je in levende lijve niet meer zien kan. Ik kan de brieven die ik jou in mijn leven geschreven heb niet meer tellen, het waren er veel, heel veel, maar dit zou de eerste brief zijn die voor de eerste keer en voor altijd onbeantwoord zal blijven. Je reageerde altijd op mijn brieven, waar wij ons ook op de aarde bevonden. Vaak ver van elkaar weg maar door het schrijven toch dicht bij elkaar.

 

 

58 Lange dagen waarin ik je enorm mis en er geen dag voorbij is gegaan dat ik niet aan je gedacht heb. In mijn gedachten heb ik nog hele gesprekken met je, gesprekken die ik nog graag met je had willen voeren en waar ik nu spijt van heb dat nooit gedaan te hebben. Ik weet niet of je ze horen kan maar ik ga daar wel een beetje vanuit om mij rust te geven. In verbeelding leg je dan een arm om mijn schouder en zie ik jou traantjes die je vaak genoeg heb laten vloeien omdat je mij het allerbeste wenste en altijd enorm met mij begaan was. Ik haal daar veel troost uit.
Weet je wat zo raar is pa? Dat het leven maar door draait en ik daar in meegezogen word omdat ik weinig keus heb. Ik begrijp het wel dat het door moet draaien, net als de natuur door moet draaien als er een boom of bloem sterft. Ik begrijp het als de beste, maar toch wou ik dat ik even de tijd terug kon draaien en dan alles til kon zetten zodat ik je nooit en te nimmer missen hoef.
Natuurlijk heb ik mij altijd beseft dat er een tijd komen zal dat ik zonder ouders verder zal moeten, en dacht er op voorbereid te zijn. Ik besef nu pas dat je je daar nooit op kan voorbereiden. Zelfs op mijn 43ste voel ik mij in ene half wees en heb ik het gevoel nu pas op volwassen voet verder te moeten gaan. Ik heb geen terugval basis meer. En daar, daar heb ik mij nooit op voor kunnen bereiden. Ik voel mij weer als een klein meisje die gevallen is en in dikke tranen is en er naar verlangt dat haar papa haar komt troosten en komt zeggen dat alles weer goed komt. Alleen, papa komt niet meer....

 

We hebben veel diepgaande gesprekken gehad samen. Waar jij de laatste tijd veel mee kampte, sinds je terug was in Nederland, was dat jij je eenzaam voelde. Ik begreep het wel, maar eigenlijk ook weer helemaal niet, en begrijp het nu pas wel omdat ik dat gevoel zelf niet kende tot nu..
Jij was zo geliefd door velen mensen lieve paps, en je ging met veel mensen om en daarin begreep ik jouw eenzaamheid niet. Maar nu pas begrijp ik je omdat je gewoon iemand miste in je leven waar jij alles mee delen kon. Jij hebt jouw liefde achter moeten laten in de Filipijnen omdat jij je laatste jaren bij je kinderen wou zijn en jij jou liefde niet mee kon nemen door wetjes en regels. Nu begrijp ik pas jouw eenzaamheid omdat ik mij nu net zo voel sinds jij er niet meer bent. Ik ben al jaren alleen maar had velen gesprekken met jou via media en skype, en besef nu pas hoe jij mijn eenzaamheid verdreven hebt al die jaren. Je was niet alleen mijn paps, je was ook mijn beste vriend die mij volledig begreep en altijd enorm veel begrip had. Jij was iemand waar ik altijd terecht kon, dag en nacht.

Ik voel mij meer dan eenzaam nu lieve paps.....

Een gevoel wat ik niemand uit leggen kan, maar jij als de beste zal begrijpen. Als de telefoon in de avond gaat denk ik nog steeds, ''Oh, dat is paps'', en de pijn en verdriet komt dan even zo hard binnen als ik meteen besef dat dat niet meer kan. Het is nog steeds zo onwerkelijk dat ik je stem nooit meer horen zal, dat ik je hier nooit meer zal zien zitten, dat je nooit meer op mijn raam klopt voor koffie op een zaterdag ochtend wat voor mij wel eens iets te vroeg was en ik na een zware week werken en nog maar net uit bed kwam met mijn haar op wester wind. Toch mis ik die momenten nu en wou dat ik het toen meer besefte dat er eens een tijd komen zal dat dat eens nooit meer gebeuren zou. Damn wat mis ik je!

 



Het is nu 8 dagen geleden dat ik je naar huis heb mogen halen en dat jou urn op mijn kast staat. Het is sinds die tijd dat ik iets meer rust voel, alsof je dichter bij me bent nu. Geregeld raak ik je even aan en kus de urn en zeg ik even, ''Hallo paps...'' Zelfs mijn konijn heb ik sinds die tijd verteld dat hij niet meer alleen is als ik werken ga want ''opa is bij je''. Je was gek op Lups, en Lups op jou.

Toch vraag ik mijzelf heel vaak af wat je nu aan doen bent. Ben je met je familie samen? Ben je weer bij je ouders? Bij je oudste zus die jullie hebben moeten verliezen in de oorlog? Kom je af en toe nog eens bij mij en ons kijken? Zit je samen met Jaap te schater lachen dankzij jullie prachtige humor? Ben je op reis? Ben je gelukkig nu? Soms wou ik dat je mij vertellen kon hoe het daar is.

Ik mis je lieve paps en hoop dat je weet dat ik echt enorm veel om je gaf.

 

Dikke knuf van mij en veel liefs en 4ELove XXX

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ben ff stil maar mooi neergeschreven
Mooi geschreven.
goed geschreven dame.
...weet even niets te zeggen.
Xxxxxxxxx
... Een gevoel wat ik niemand uit leggen kan ....

Toch wel, ik begrijp je ZO goed !! Ik ben 66 jaar en ik mis mijn vader nog elke dag. Wij waren net als jullie soulmates, en onze band was ook zo speciaal. Net als jouw papa deed, stond die van mij te wenen toen ik 3 weken plat lag met rugpijn en NIETS meer kon doen. Ik hield me sterk voor hem, maar zijn tranen en ogen zie ik nog steeds voor me (al is hij reeds bijna 24 jaar gestorven).

Ik had nog zo graag gehad dat hij langer mocht genieten van mijn kinderen. Zijn kleinkinderen waren zijn oogappels!

Lieverd, ik wens je veel moed. Haal de mooie herinneringen naar boven en laat dit je troost bieden !!

xxxx
Wat een mooie nagedachtenis aan jouw vader. Ja, wat een gemis:-)