De grote ramp

Door Ruud-de-Vries gepubliceerd op Monday 13 July 22:52

Het was een prachtige zondagmiddag. Lekker rustig genieten van het welverdiende weekend en de altijd dikke zaterdagkrant boordevol met informatie.

Ik nam net een slok van mijn verse koffie toen er een verschrikkelijke schreeuw door het huis klonk. Van schrik morste ik de hete koffie over mijn kleren. Mijn goede humeur was in een klap geheel verdwenen.

De verschrikkelijke schreeuw werd gevolgd door een hoop herrie op de trap. Met grote snelheid kwam mijn zoon naar beneden gerend, geen rekening houdend met het gestamp op de treden. Mijn humeur daalde nu tot een absoluut dieptepunt. Hij kwam de huiskamer binnen en rende gelijk door naar de meterkast. Voordat ik maar iets kon zeggen schreeuwde hij het uit.

                              “ Er is geen internet verbinding meer”

Zo snel als hij kon drukte hij op de resetknop in de hoop dat de router weer tot leven kwam. Helaas voor mijn zoon was het resultaat niet wat hij voor ogen had. Het internet was dood en bleef dood. Ik kon een glimlach niet onderdrukken. Een puber zonder internet gaat niet samen in deze tijd. Met mijn meest onschuldige blik vroeg ik aan mijn zoon of hij op het internet bezig was toen onze router het loodje legde.

Het bleek dat hij net online aan het gamen was. Samen met zijn vrienden was hij verwikkeld in een veldslag. De tweede wereld oorlog is online nog niet voorbij. Daar gaat hij namelijk nog gewoon door. Samen met je online vrienden vecht je voor de goede zaak tegen andere groepen online vrienden die ook voor de goede zaak bezig zijn. Net de echte wereld.

“ Je kan ook een boek gaan lezen” probeerde ik. Het gezicht van mijn zoon verraadde zijn gedachte onmiddellijk. Ik had als vader alweer een onmogelijke domme opmerking gemaakt. Aangemoedigd door zijn verbijsterende blik ging ik verder. “ Als je geen boek wilt lezen kunnen we ook samen iets leuks gaan doen.” “Wat dacht je van een spelletje mens erger je niet?” Als blikken konden doden had ik dit verhaal nu niet meer kunnen schrijven.

“Aan jou heb ik ook niets” was zijn sombere conclusie. “Vaders komen nu eenmaal uit een geheel andere tijd” was mijn reactie. “Vaders kunnen zich ook zonder internet amuseren” ging ik verder.

Ondertussen had ik tijdens het praten een blik in de meterkast geworpen. Mijn korte waarneming deed me besluiten om het vuurtje wat op te stoken. “ Vaders raken nooit in paniek als iets het niet meer doet” zei ik plagerig. “ Vader kunnen namelijk denken. Daar hebben we geen computer voor nodig”. Ik zag de puber zuchten. Hij was de wanhoop nabij, en dan deed zijn vader raar. Hij had het duidelijk zwaar.

“ Vaders”zo ging ik verder “Vaders kunnen in de meterkast gelijk zien dat er een groep uit ligt”. “Dus als je een paar van je apparaten uitzet en de groep weer bij zet heb je kans dat de router het weer gaat doen”

Mijn puberzoon keek mij aan alsof hij het water zag branden en rende naar boven om even later weer met donderend lawaai naar beneden te rennen.  “ Alles is uit” hijgde hij.

Ik zette de groep weer. De router ging weer aan. We hadden weer internet.

“Dank je wel lieve vader” zei ik mijn zoon voor. “Wat jij zegt” riep hij op weg naar zijn kamer.

De zondagsrust was weer terug. Ik zat nog wel met een enorme koffie vlek. Maar ach, wie let daar nu op.

 

Reacties (23) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Krijg als ik dit artikel lees nu al zin in de pubertijd van mijn kids! :-)
Sterkte tegen die tijd;-)
tegen MrcRts
1
Gaat sneller dan je denkt! Kinderen opvoeden is een van de grootste uitdagingen in het leven.
Je krijgt je beloning op termijn: het mooiste is wanneer je ze als evenwichtige, liefdevolle mensen (met het juiste evenwicht tussen assertiviteit en empathie) in de maatschappij hebt "afgeleverd".
De kers op de taart is wanneer je hen tegen elkaar hoort zeggen hoe fijn hun jeugd was (ik hoorde b.v. mijn zoon tegen mijn dochter zeggen: Pa en Ma hebben ons geleerd om zelf te denken en niet achter de kudde aan te lopen).

Is de nieuwe baby er al?
Leuk verhaal.
Ik ben ook hevig ontstemd als internet er uit ligt:
Mijn dochter woont 8000 km bij ons vandaan, ons contact verloopt grotendeels per mail en naar haar telefoneren is duur (doen we alleen met verjaardagen, moeder- en vaderdag etc).
Ik begrijp het;-)
Ach ja pubers..........
hel leuk verhaal en met humor geschreven♥
Cool verhaal en heel herkenbaar.
heerlijk lekker je zoon op stang jagen.
Ik heb er stiekem wel even van genoten.
Gelijk heb je. Dat zou ik ook gedaan hebben, ja.
Ach ja, op die leeftijd is het lichaam verder ontwikkeld dan het brein. Komt allemaal goed.
Daar ga ik wel van uit;-)