Witte roos

Door EdwardHeijn gepubliceerd op Monday 06 July 00:23

tjah... op dit moment is het al weer bijna 10 jaar geleden dat mijn vader overleed, en die dag steunde wij allemaal mijn moeder, een sterke vrouw, dat is zij op zeker, maar dan ook echt door iedereen werd zij gesteund, we hebben eigenlijk nog met pa en ma hun 45 jarig huwelijkfeest gevierd, want zeker een man als pa, die zorge altijd dat zowel zijn kinderen als zijn kleinkinderen niets te kort kwamen, en wel bij leven, want laten we wel wezen, als ze er beide niet meer zijn, wil ik niet het idee krijgen dat ze hebben gespaart om het ons te vergemakkelijken als ze er niet meer zouden zijn, en daar blijf ik bij, en zal at ook altijd doen, waar ze zelf al die haren voor hebben gewerkt, moeten ze dan ook zelf van kunnen genieten, maar even terug naar die bewuste toch al moeilijke dag eind 2005, wij wilden dat alles nog geregeld was, zodat we 2006 konden vieren, en wel het hele jaar, dus een afsluiting van 2005, was eigenlijk minder leuk dan we onszelf hadden gewenst, maar 2006, we misten wat, Pa, daar hadden we met de hele familie afscheid van genomen, maar de begrafenisondernemer, haalde uit het boeket, een witte roos, en die ene witte roos speelt nu door mijn hooft, en doet dit al bijna 10 jaar, en om die ene gedachte een plek te geven die dicht bij mijn hart ligt, is er voor mij een mogelijkheid, maar helaas, ik zou daarvoor aan crowdfunding moeten doen om dit voor elkaar te krijgen op dit moment, want ik heb een plekje gereserveerd op mijn rug tussen de twee tribals die op mijn schouders staan , en daar tussen moet die witte roos komen te staan, met dank veel dank, voor wat mijn vader voor mij heeft betekend, en de herrinering aan hem in mij voort kan leven, en mijn moeder weet hiervan, maar ze zegt niets, maar in mijn hart weet ik, als het jouw gelukkig maakt de herinering aan jouw vader op deze manier met jouw mee wil dragen, wie ben ik dan om nee te zeggen, soms denk ik, tja in het verleen zeipa of ma ook nee, maar ik deed dan ja, en dat moet je dan gewoon blijven doen, het respect is er zeker wel, en mijn moeder zal ik zeker steunen en bijstaan waar het nodig is, maar dat ik het zelf maar moest gaan beslissen, op dat moment, moest het ook maar zo zijn, doe het, ze gaven mij de vrijheid die ik wilde, en daar heb ik zeker mee gedaan zoals dat bedoeld is, en pa, laat mij die herinnering aan u met mij meedragen , die witte roos die iedereen kan zien, maar niemeand behalve jij en ik weten waar die witte roos voor ma voor stond...

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.