x

Misbruik melden

Bedankt dat je Plazilla wilt helpen door schendingen van onze regels en richtlijnen te melden.

Wil je een inbreuk op jouw auteursrecht of intellectuele eigendom melden? Gebruik dan a.u.b. het formulier Inbreuk auteursrecht / intellectuele eigendom

Welke vorm van misbruik wil je melden?




Annuleren

Endometriose? of zwanger, nee toch een miskraam.

Door Story-rose gepubliceerd op Monday 29 June 13:48

Begin dit jaar had ik heel veel last van zoals gewoonlijk krampen, uitstraling naar de benen, onderrug en mijn borsten. Meestal zakt dit naar verloop van tijd weer af, maar nu bleef het. 

Vraagteken.jpg

Na 2 maanden deze klachten, terug naar de huisarts, bang om voor de zoveelste keer te horen dat het 'normaal' is of, 'vaker voorkomt', toch gegaan. Deze keer kreeg ik een verwijzing voor onderzoek naar Endometriose, dit gezocht te hebben op google een afspraak gemaakt. 9 juni kon ik terecht, maar wel met voorwaarde dat ik een test zou doen. Zoals afgesproken op 22 mei de test gedaan, en die was positief, ofwel ik was zwanger. Ik kon het niet geloven en rende naar de supermarkt voor een volgende test en ja, hoor ook deze positief. En zelfs de derde zei het, maar hoe dan ik slik gewoon de pil, dacht ik nog. Ik in paniek, schok want ik was het weekend goed uitgeleefd met vrienden in de kroeg. Spijt daarvan, stoppen met roken alles gaat door je heen. Ik naar man lief om het goede nieuws te vertellen op zijn werk. Beide blij en deels in shok, omdat je met endometriose mogelijk geen kinderen kan krijgen, miskraam etc, dus bang of alles goed gaat. Gebeld voor een eerste echo, welke op 22 juni gemaakt kon worden. 

pregnancytest_708xn.png

Langzaam maar zeker klimmen we van de gesprekken over toekomst met endometriose, naar een woze wolk. Je denkt samen na over hoe het zal zijn met zijn drieeen. Ik had net een nieuwe baan, en schaamde me enigzinds om het te vertellen, maar deed dit toch. Gezien ik niet de makkelijkste baan heb, had ik ook weinig keuze. Gelukkig reageerden iedereen goed en langzaam praat je over verlof, bevallingsverlof, zwangerschapsverlof en je vakantieuren. Je zoekt veel dingen op, om goed voorbereid op gang te gaan. In gedachten hadden we alles rond, de kamer, manlief zou overplaatsing aanvragen naar dichterbij huis, zodat ik op mijn plek kon blijven waar ik het na 2 mindere jaren, goed had gehad die eerste maand en niet meer weg wilde, niet zo snel al. 

Familie en beste vrienden brachten we op de hoogte en de tocht naar de roze wolk werd steeds kleiner en korter. Afgesproken om nog niks aan te schaffen tot de eerste echo, achteraf was dit misschien wel zelfbescherming. Maar wel al informatie inwinnen, kijken waar je gratis baby boxxen kan bestellen, want een baby is duur, dus alles is meegenomen en vaak heb je goede informatie erbij. Ook marktplaats werd afgestruind naar spulletjes en ideeen maar nog niets werd gehaald. Het huis werd al aangepast, zo zetten we spullen op marktplaats om ruimte te creeeren en een veilige omgeving te maken. De roze wolk was er, helemaal toen we over namen gingen nadenken en de perfecte babykamer vonden. Op moment dat we informeerde naar de kosten, maten etc. ging het mis. 

Het was vrijdag 5 juni dat ik aan het werk was, en ineens hevige krampen kreeg in de pauze gelukkig, maar wel met ver strekkende gevolgen. Een vieze afscheiding volgde en ik sprak met ervaren collega's over de volgende stap. De huisarts bellen, deze vertelde dat dit vaker gebeurd als de vrucht zich aan het innestellen is en waarschijnlijk niets aan de hand is, voor de zekerheid kon ik langskomen, maar na uitleg dat ik een uur onderweg ben en het die dag 35 graden was, was het verstandiger om niet om 13 uur in de auto te stappen voor een uur, op moment dat je al krampen hebt. Dus ik probeerde mezelf te sussen met deze woorden en maakte mijn dienst af. Eenmaal thuis om 19 uur, gedouched en rustig aan gedaan volgens de woorden van de huisarts. De stress van de pijn werd te groot en ik rookte een sigaret, vooral omdat de huisarts ook zei, zorg dat je ontspannen bent. Tja, hoe kun je ontspannen, als je denkt endometriose te hebben, uitgaat van het ergste (dan kan het alleen maar meevallen) rekening houd dat je misschien geen kinderen kunt krijgen, en dan ineens zwanger blijkt te zijn, niet wetekende hoe lang, maar al wel een buikje krijgt, en nu ineens bloedingen en pijn en geen pijnstilling nemen omdat je niet weet of dat mag? Het lukte me niet in mijn eentje, en rookte de sigaret en genoot ervan en ontspande weer. Vroeg naar bed gegaan omdat je moe bent van de pijn, krampen en het niet weten hoe te moeten zitten of liggen, want alles deed pijn. 

Zaterdag ochtend, wakker geworden, manlief stapte net de deur uit terwijl ik koffie maakte. Op moment dat ik uit keukenraam manlief uitzwaai, krijg ik hevige krampen en ga zitten op de grond, gehurkt. Een bloeding en pijn, na 30 min zakt de pijn en bel de eerste hulp. Ik kan terecht, manlief gebeld op het werk om 8:45 waarbij ik de vraag kreeg of ik kon wachten tot 9 uur ivm overleg, uitgelegd dat ik 'NU' naar het ziekenhuis ga en niet kan wachten. Dan krijg ik manlief aan de lijn die snelt naar het ziekenhuis, waar ik ook heen gebracht word. Ik wacht netjes voor het ziekenhuis, want ik wil niet alleen alvast naar binnen gaan, dit soort dingen doe je samen, je weet dat je een echo krijgt, je hoopt dat alles goed is, maar de eerste keer je kindje zien, dat doe je samen. 

Eenmaal binnen worden we vrij snel geroepen en gelukkig, maar het is een bekende gyneacoloog. Een echo word gemaakt, en voorheen dacht ik altijd 'hoe herken je toch een hoofdje, armpje oid op een echo, maar als je daar ligt, herken je alles. De arts maakt een tweede echo van binnenuit voor de zekerheid en zegt dan ' ik zie helaas geen hartje kloppen, er is geen bloeddoorstroming door het vruchtje'. Een stilte valt en de arts word vaak gebeld, maar drukt deze weg nadat hij heeft uitgelegd waar hij mee bezig is. Hij vraagt of het goed gaat en ik kan alleen maar naar het scherm kijken in de hoop dat hij het fout heeft en ik toch nog wat zie, terwijl ik zachtjes 'ja' zeg. 

Na wat foto's te hebben gemaakt, vraagt hij of wij het ook op foto willen, tuurlijk wil ik dit, wat er binnen korte tijd gebeurd kan ik echt niet bevatten. Hij maakte de foto's en geeft aan dat ik mag omkleden en opfrissen als ik wil, hij laat ons even alleen en komt na 10 minuten weer terug. Het is een jonge gyneacoloog en aan zijn gezicht is af te lezen dat hij liever wat anders had verteld. Hij geeft aan dat er meerdere opties zijn, wachten tot de vrucht zelf loslaat, via pillen of via curetage. 

Hij geeft ook duidelijk aan gezien de klachten die ik al heb, de bloedingen die er zijn, dat het mogelijk niet lang duurt en dat we nu geen beslissing hoeven te nemen maar dinsdag terug mogen komen om verder alles te bespreken, dit te laten bezinken. 

Eenmaal uit het ziekenhuis, klap ik in elkaar bij de auto. Nog nooit heb ik me zo rot gevoeld. Altijd bang om zwanger te zijn, de bavalling etc. Later bang dat ik het niet kon worden en nooit kinderen zou kunnen krijgen, maar nu draag ik een kindje, een kindje wat nog bij me is, maar niet mag leven, misschien niet eens heeft geleefd. Het kindje wat er was, waar we over droomde, waar we ons op gingen voorbereiden en steeds gelukkiger mee werden, was niet meer, hoe ga je hiermee om? Heeft er iemand een handboek? Nee, je moet het zelf doen, maar hoe? 

stjan-levensboom-4.jpg

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank jullie wel. Ik ga deel 2 schrijven als ik daar klaar voor ben.
heel pijnlijk en jammer, wens je veel sterkte
Heel triest, ik kan je alleen maar veel sterkte wensen.