Vandollum’s biecht voor wie het wil horen en lezen

Door gepubliceerd op Saturday 27 June 13:50

Vandollum’s biecht

voor wie het wil horen en lezen

Lieve lezer of wie dan ook maar die bereid is dit stuk verder te lezen. Ik ga vandaag eens wat anders schrijven dan alleen maar een commercieel artikel. Het is meer een bekentenis wat ik nu ga opschrijven. Ik wil ook gene medelijden van jullie daar gaat het niet om maar ik ben ziek en moe van de dingen die in mijn leven gebeuren.

Ik had nooit gedacht toen ik jong was dat we zouden leven in een wereld waar alles zou draaien om perfectie. Mensen nemen nauwelijks de tijd om te ademen laat staan om te leven. Mensen om je heen proberen elke dag om beter te zijn dan anderen, ze willen glorie verdienen terwijl ze het verschil niet eens weten tussen de kleur blauw en een pot met goud.

 

Ik zie mensen om mij heen die zich houden aan de modekleuren maar als ik goed in hun ogen kijk dan sterven zij van binnen elke dag een beetje meer. Ze hebben niemand om mee te praten, er is niemand aan wei zij hun verhaal kwijt kunnen en ze worden weggeduwd door de maatschappij.

Ik ben opgevoed met het idee, je kan alles, je bent sterk, je moet en zal, zwak zijn bestond niet in deze vocabulaire. Ik heb nu tot mijn zesenvijftigste deze sterkte kunnen hanteren maar het stopt met de dag van vandaag. Indien ik alleen terugkijk op de afgelopen tien jaar dan vraag ik mij werkelijk af hoe het mogelijk is dat ik nog leef.

Je verliest je gezin, je ex-man ruïneert je tot op het bot, je overleeft een zware depressie omdat in die zelfde tijd ik bijna mijn dochter verloor, mijn broer pleegde zelfmoord, mijn moeder bijna dood en ik kreeg kanker. Je raakt dakloos door andermans inmenging in jou leven en je loopt doelloos verloren rond op deze wereld.

Weer put je uit de kracht die je in jezelf hebt en weer werk je zelfstandig aan een onafhankelijk inkomen om wat te eten te krijgen. Je leert nieuwe mensen kennen die geloven in jou capaciteiten en het gaat goed met netwerkmarketing. Maar weer wordt er een stokje voorgestoken omdat advocaten worden omgekocht, er niemand achter je staat die je daadwerkelijk helpt om staande te blijven in deze eenzame maatschappij.

Dan komt er een eerzaam iemand in je leven die je een reikende hand uitsteekt en je grijpt hem met beide handen aan. Je vertrekt waar eens je huis en haard stond naar een onbekende wereld, een wereld die ik normaliter niet zou binnentreden.  Weer ga je opbouwen en om het verhaal wat korter te maken , weer wordt je verraden dor familie, zijn familie die dan achter onze rug ons uitzetten in ons opgeknapte huis. Niemand heeft natuurlijk zijn aandeel in dit geheel terwijl jij zelf wel beter weet.  Je raakt dakloos iets wat je nooit meer wilde meemaken en al weer bouw je op vanuit die kracht die jou aangeleerd is als kind.

Je overleeft door in een caravan te gaan schrijven, je krabbelt kleine beetjes bij elkaar om iets te eten te hebben en niemand die het interesseert.  Samen zet je de schouders er onder tot je gezondheid het nalaat en dan is alles einde verhaal.

Je wordt ziek en je wordt opgenomen in een daklozenopvang, een plek waar je liever niet wil zijn. Ik als sociaal mens vol met empathie en compassie en mededogen voor anderen raakt zichzelf kwijt tussen alcoholisten en drugsverslaafden. Je bent weer afhankelijk van dit corrupte systeem maar je moet, omdat je lichaam het begeeft.

Dat samen zijn van mij en mijn partner in die afgelopen jaren hebben er toe geleidt dat je elkaar kwijt raakt.  Anderen gunnen jou je liefde niet, anderen verraden je, laten je opsluiten in de gevangenis, ruïneren je inkomsten en nemen je jouw huis af.  Uiteindelijk neem je vanuit je eigen kracht de beslissing om er een einde aan te maken en een ieder gaat zijn eigen weg.

 

 Het kan de mensheid echt niet schelen of je überhaupt bestaat is ondertussen mijn mening. Mensen lopen voorbij alsof je al stervende bent ik weet geen andere manier om het uit te leggen. Ik groeide op in een liefhebbend gezin, heb zelf een gezin gesticht met drie dochters maar van dit alles is niet smeer over gebleven. Je raakt steeds verder van elkaar verwijderd en mensen lopen rond met valse glimlachen op hun gezicht gepleisterd.

Ik zit hier nu in een klein kamertje waar nog niet eens tapijt op de grond ligt en denk er over na dat ik eergisteren weer oma ben geworden van een gezonde kleinzoon. Ik leef terug naar het moment waarop ik nog een klein meisje was die voluit lachte en plezier maakte in haar leven en van alles genoot wat het leven te beiden had. Het maakte dat jonge kind niks uit wat anderen dachten, zij had haar eigen mening en geen zorgen.

Het voelt af en toe alsof er zich een muur heeft opgebouwd in mijn hersenen en achter de en kant van de muur leeft haat, woede, wrok, al het verdriet van mijn leven en stress. Indien die muur steeds weer verder wordt afgebrokkeld da is het te laat om hem weer op te bouwen. Trouwens daar heb je de kracht ook niet meer voor.

Er is een heuse oorlog gaande in mijn gedachten en die stopt nooit. Ik wordt er moe van en om heel eerlijk te zijn is er weinig meer dat mij kan opvrolijken. Ik zou een Multimiljonair zijn als ik voor iedere keer dat ik iemand hielp een eurocent had gevraagd. Als ik vijf euro of toentertijd gulden had gevraagd dan zou ik alles kunnen doen wat mijn hartje begeeft nu en ook niet in deze financiële ellende terecht zijn gekomen. Het is misschien een beetje verwarrend maar geld is macht in deze wereld en daar komen wij als mens nooit onderuit.

Wat je leert door verraad en door het in de steek gelaten voelen is, is dat je niemand meer vertrouwt en vaak is dat vertrouwen dan ook op regelmatige basis geschaad geworden. Verlies in vertrouwen maakt je onzichtbaar in deze wereld.

Indien ik om mij heen kijk, kijk ik in een depressieve samenleving, iedereen is depressief, excuseer mij als ik dit zo formuleer, maar kijk maar eens op facebook en twitter met al die poppetjes met hun bekken naar beneden. Hoe kunnen mensen oordelen op basis van een poppetje vraag ik mij dan af.  Depressieve mensen worden behandeld als iemand met een handicap terwijl het eigenlijk niks te maken heeft met jou maar met de mensen in jouw omgeving.

Ik kan niet alle memoires nu gaan opnoemen dan zou dit een artikel reeks worden van tien delen.  Ik ben niet depressief ook al denken jullie dit misschien maar ik verbaas mij er elke keer weer over hoe onverschillig de wereld is geworden. Indien ik terug kon gaan in de tijd zou ik alles anders doen, ik zou zo een andere weg in zijn geslagen zonder blikken of blozen.

Kompassionele mensen weten wat het is om gelukkig te zijn, ze weten wat empathie is en medeogen , zij weten wat anderen voelen en denken. Mededogen is dat terug geven aan iemand anders wat je ontvangen hebt op allerlei kleine manieren.  Compassievolle mensen hebben kracht en wijsheid en geven meer dan zij terug verwachten.

We hebben allemaal iets gemeen als mens en dat zou eigenlijk moet zijn dat wij medelijden, bewondering willen ontvangen als wij in nood zitten. We willen niet emotioneel geplunderd worden door van die meedogenloze piraten die ons leven voor lief nemen.

Ik heb genoeg van alle emotionele piraten in mijn leven en ga eens denken aan mijn eigen behoeften. Arrogantie en schijnheiligheid zal ik niet meer tolereren want ze maken mij woedend. Mijn tranen moeten weer dikke vezels worden waarmee ik emotionele kracht opbouw.  De mijnenvelden heb ik opgeruimd in mijn leven en nu ga ik varen zoals ik wil varen zonder al die wetteloze plunderaars van mijn goedheid.

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik heb hier geen zinnig woord op te zeggen, maar ik feliciteer je met jouw kleinzoon en wens je heel veel kracht en liefde toe, net zoveel als je al hebt laten zien in jouw leven, dan moet het goed komen. x
Bedankt karina xxxx
Hey Dolly, in ieder geval van harte gefeliciteerd met de geboorte van je kleinzoon.
Voor het moment heb ik niet veel zinnigs te zeggen over je artikel.
Het is geen makkelijke tijd waarin we leven.
Elke generatie komt dat tegen.
Het belangrijkst is zo goed mogelijk voor jezelf te blijven zorgen.
Vandaaruit ben je meer en/of beter in staat voor anderen te zorgen.
Gewoon een reactie bedoeld om je een beetje een hart onder de riem te steken.
Knuf, voor wie je bent, wat je schrijft, en voor hoe het me raakt.
tegen Marissey
1
Dankjewel Marissey heel erg lief maar ik kom er wel hoor xxxxx