Japan, Fukuoka (deel 2)

Door Appelpit gepubliceerd op Sunday 14 June 10:33

(Japan deel 1)

2a40ae1bbc0105633222dea0acafc66a_medium.
Op onze tweede Japanse dag slapen we uit. Dan gaan we op pad naar Canal City, een groot, overdekt winkelcentrum van vijf verdiepingen, waar dwars doorheen een kanaal is aangelegd. Onderweg lopen we door een parkje waar een tempel moet zijn. Het staat er vol gezellige kraampjes; er blijkt een internationale markt te zijn.  We maken een rondje langs voedsel en spullen uit de hele wereld. Ik fotografeer stiekem een poedel die er uitziet alsof hij net van een hondenshow komt. Later zie ik dat alle honden hier zo’n keurige coupe hebben. Met slank getrimde tailles en kwasten aan de staart.
619cee5f0364dee40c56c62749c11f80_medium.
De winkels van Canal City lijken op winkels in elke andere stad, maar de bouw van het geheel is wel bijzonder, met veel kleuren en ronde vormen. In het kanaal zijn fonteinen die ieder uur op muziek een show spuiten. Er zijn ook ronde pleintjes, waar opgetreden wordt.

5a31b6085c105c5723c49d9f5f48b9c4_medium.
Mijn dochter vindt dat haar broer nieuwe schoenen nodig heeft en haalt hem over die te kopen. Als hij in het Japans een verkoopster aanspreekt, lacht ze lief naar hem. Er zijn vast niet zoveel toeristen die meer dan een paar woorden Japans spreken. Ik begrijp weinig van wat er gezegd wordt, maar ben trots op hem dat hij in deze moeilijke taal een gesprek kan voeren.
c305b9cd4df42aa395a55cbbb9b4cb0b_medium.
Ineens staan we tussen de automaten. Eerst snoepautomaten en automaten met speelgoedjes en verzameldingetjes. Dan complete gokhallen. Die komen we later ook nog veel tegen. Grote ruimtes vol speelautomaten in alle soorten. Vaak behendigheidsspelletjes, waar meestal eenlingen fanatiek achter staan en met grote snelheid hun handen over schermen bewegen of ritmes meeslaan op een grote trommel. Beroemd is het gokspel Pachinko dat het midden houdt tussen flipperen en een fruitmachine.
a949d926a93209fc4f0daffb6ecd3664_medium.
Heel Japans zijn ook de Purikura afdelingen die in of naast de gokhallen te vinden zijn. Het zijn fotohokjes waar vooral jonge meiden zichzelf (meestal in groepjes) laten fotograferen, waarbij de foto’s zo bewerkt worden dat je een gladde, lichte huid hebt, een spits kinnetje, grote ogen en eventueel lange benen. Het schattigheidsgehalte is groot. Een deel van de afdeling is verboden voor mannen, omdat daar ook verkleedkleren aangetrokken kunnen worden. De promofoto’s van jonge meisjes in zwoele poses en de hokjes met gordijntjes ervoor geven me het gevoel alsof we in een soort hoerenkast beland zijn.
981932f89377ab312bb1539768cb2931_medium.
In welke winkel je ook komt, er loopt meer dan genoeg personeel rond. Bij het afrekenen zijn meestal minstens twee mensen betrokken. Iemand die het geld aanneemt en iemand die je de gekochte spullen overhandigt. Betalen doe je door je geld in een speciaal bakje neer te leggen. Als je in je portemonnee blijft rommelen, wordt er van uit gegaan dat je zoekt naar kleingeld om bij te leggen. Dat is gebruikelijk, want Japanse bedragen hebben veel nullen en de hoeveelheid kleine muntjes in je portemonnee loopt gauw op. Die wil je dus kwijt. Als je ergens bijvoorbeeld 823 yen voor moet betalen leg je graag 23 yen in muntjes bij je biljet van duizend. (Op dit moment – juni 2015 - is 100 yen ongeveer 75 cent).
5e9adc89c449a4925dc26826fde547a5_medium.
We gaan vandaag eten bij een Sushiro, waar de sushi op een lopende band voorbij komt. Het is even opletten, maar als je het systeem weet, is het simpel. Gerechten op bordjes met een bepaalde kleur zijn door iemand besteld. De witte bordjes mag je gewoon van de band pakken. Via een computerscherm kun je zelf ook iets bestellen. Thee en water zijn gratis, zoals je trouwens in elk restaurant meteen gratis water met ijs geserveerd krijgt (en soms thee). Van ieder gerechtje dat je hebt gegeten, moet je het bordje bewaren.  Voor het afrekenen, komt iemand met een centimeter checken hoe groot de stapel bordjes is. Dat bepaalt hoeveel je moet betalen. Het is een gezellige manier van eten en na de sushi in Japan zullen we van Nederlandse sushi niet snel meer blij worden.
4082c5bf8605eea6956f4d1ff7174989_medium.
Na het eten lopen we gewoon nog een beetje door de stad, waar het na acht uur donker is en overal de neonlichten aan gaan. Zo ziet alles er heel anders uit dan overdag. Erg laat maken we het niet, want onze interne klokken lopen nog niet helemaal gelijk met de Japanse tijd. Genoeg nieuwe indrukken voor vandaag. Morgen verder.

(deel 3)

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Even gemist, dus bij deze ga ik weer de draad oppakken van je prachtige reis.
Leuk reisverslag, heel interessant.
Ik kan me zo goed voorstellen dat je fier was toen je zoon Japans sprak!

Fijn om mee te wandelen met jullie !
Mooi artikel
Bijzonder, dat Canal City winkelcentrum. Lijkt me leuk om daar eens rond te lopen.