Een korte levensduur, die arme mieren

Door Dame Blanche gepubliceerd op Sunday 07 June 18:48

Een korte levensduur, die arme mieren

Het regende weer eens zoals altijd en dat is echt geen tijd om te dansen van vreugde. Toch ging ik naar buiten met de hond , moet wel en genoot van de dans van de natuur. Ik stopte ineens omdat ik een paar mieren zag marcheren klaar om voedsel te transporteren. Ze droegen allemaal wel wat en dat is nu pas het echte teamwork Ik begon weer meteen te fantaseren over ene mierenkolonie die lekker vakantie vierden op een lange regenachtige dag en ze waren op weg naar hun huisjes aan de overkant van de weg.

 

De mieren marcheerden als het ware om de weg over te steken maar ze kwamen veel problemen tegen. Ik zag een kleine kuil in de weg maar voor hen moet dat een Grand Canyon zijn geweest.Het leek wel een voetafdruk van een mens. Voor de mieren was dit ene heel obstakel om die kuil door te komen en ik zag ze worstelen beetje bij beetje gingen ze steeds een stukje verder. Uiteindelijk behaalden zij het langverwachte succes en haalden de overkant van de put. Wat zijn mieren toch sterke wezens als je het zo bekijkt.

 

Nog steeds hadden de mieren een overvloed aan energiei en ze zouden vechten om steeds dichter bij hun huis te komen met al dat lekkers wat zij hadden verzameld. Ineens kwamen zij een drainage pijp tegen die uitstak uit de natte grond. Al weer geconfronteerd met een groot probleem. maar die kleine mieren waren helemaal niet bang en zonder angst hoorden ik ze zingen en ze daalden af in die pijp.

Ze hadden eindelijk de overkant behaald en dat was voor hen een hele overwinning. Die overwinning duurde niet lang want er kwam een auto aan die dwars over de pijp reed en de picknickplannen van de mieren doorboorde. Wat een monster die deze lieftallig wezentje heeft vermoord denk ik dan zo bij mezelf.

 

De glimlach trok van alle bloemen weg en mijn gezicht sprak boekdelen. Ik had niks voor hen kunnen doen om hen te helpen en ik zag een aantal van hen uitgestrekt liggen met het angstzweet op hun hoofd in stilte. Ik was zo verdrietig ik kon wel janken en er vielen tranen samen met de regen naar beneden. Alles om mij hen werd verdrietig en de natuur danste ook niet meer maar was stil.

 

de donder van het regenweer leken wel wapens afgevuurd, wapens afgevuurd uit respect voor die dappere mieren. Hoe vreemd soms de ironie van het leven is. Ze waren allemaal problemen tegengekomen op hun pas en ik dacht nog hoe mooi die eenheid voor hen werkte maar die verdomde auto gooide roet in het eten en vernietigde alles. Die mieren hadden dagenlang van hun vangst kunnen leven en nu zijn ze zonder al dat voedsel naar de hemel

Even naar God bidden dat hij ze goed opvangt en dat hij maar weer een paar nieuwe mieren creëert zodat de taken voortgezet kunnen worden hier op aarde.

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.