Onweer

Door Willemijntje gepubliceerd op Sunday 07 June 00:46

Afgelopen vrijdag rond 22.00 uur begint het plots vreselijk te waaien, de lucht ‘gromt’ en in de verte wordt de hemel af en toe blauwachtig verlicht. Het ziet er naar uit, dat er een flinke onweersbui in aantocht is.

Ik sluit boven de dakramen om eventueel inregenen te voorkomen en zet de voor- en achterdeur zo ver mogelijk open,  zodat de koele wind vrij door ons huisje kan blazen en de hitte van vandaag kan verdrijven.

Op het bankje voor het huis kijk ik naar de bliksemschichten die de hemel prachtig oplichten, in combinatie met het geluid van de donder lijkt het wel een vuurwerkshow.

Als peuter/kleuter was ik, om onverklaarbare reden, bang voor vuurwerk. We gingen met het gezin ’s-avonds als afsluiting van koninginnendag altijd naar het vuurwerk kijken, dat op een akker net buiten het dorp werd afgestoken. Iedereen genoot volop. Ik vond het ook wel mooi, maar was ook bang dat het op me zou vallen en stond altijd strak tegen de benen van één van mijn ouders aan met de onderkant van hun jas over mijn hoofd naar de show te kijken.

Ik tel hoeveel seconden er tussen weerlicht en donder zit, die tijd wordt steeds korter dus de bui nadert.

Dan schiet me opeens ook weer te binnen, dat wij bij heel heftig onweer door mijn ouders, uit voorzorg,  voorzichtig uit bed werden gehaald en beneden lekker ingepakt in een deken op een rijtje op de divan werden gelegd; klaar voor vertrek voor als er iets zou gebeuren Mijn moeder nam dan ook altijd het doosje waarin hun trouwboekje, de verzekeringspapieren en het spaarbankboekje zat en dat normaal altijd achter de lakens in de linnenkast stond, mee naar beneden.

Toen wij ouder werden gebeurden dat niet meer. Een soort van vaste regels bij zwaar onweer waren er nog wel. Zo mocht je geen kraan aanraken, geen bestek of schaar in je handen nemen, werden onmiddellijk de antenne- en stroomkabel uit de tv getrokken en ramen en deuren gesloten.

Zodra de eerste, dikke druppels beginnen te vallen sta ik op en ga naar binnen. Ik sluit de deuren en doe verder niets…

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heerlijk onder de carport zitten en genieten van het onweer en de regen natuurlijk met mijn haakwerkje en een kopje koffie.
Ik vind onweer prachtig en zit ook vaak buiten naar de bliksems te kijken.
De kat vindt het doodeng: die verdwijnt onmiddellijk onder het bed, net als met Oud&Nieuw.
Het waren mooie blikschichten. In Zuidlaren is de bliksem in geslagen in de Kruidvat en die is afgebrand. Een kennis uit Groningen reed vrijdag rond half 12 bij Leer en zag daar de bliksem inslaan in een windmolen. Met een enorme knal en vonkenregen. Zal wel een mooi gezicht geweest zijn.
Begon bij ons rond half 8, maar niet plotseling. Het was aangekondigd.
En ik vond het behoorlijk meevallen eigenlijk nog.

Neem eigenlijk nooit maatregelen als het onweert. Heb gewoon zitten pc-en op dat moment.
De aankondiging was mij volledig ontgaan, volg eigenlijk nooit de weersverwachting.
Ik sluit altijd wel de ramen en deuren, heb eens via een open raam een rollend blimsempje (soort vuurballetje) binnen gehad, niet super eng maar wel veel apparaten stuk.
Nou ik ook niet, maar weet dat dat doorgaans het geval is na een dag of twee waarop het ineens heel warm is.
Zo herkenbaar. Maar ben je nu nog steeds vrezend bij vuurwerk en bliksem? Ik krijg de indruk dat het je nu toch wel kan verheugen. Donders leuk om je verhaal te mogen lezen. Lijkt heel sterk op wat mijn moeder (81 jaar jong) mij vertelde van de week. Ook zij moest met onweer samen met haar broertjes en zusje schuilen in het voorhuis, terwijl haar vader het kistje met bankpapieren en dergelijken onder zijn stoel hield. Maar ja, kan ik mij best wel iets bij voorstellen. Ze woonden in een boerderij met rieten dak midden in het veld. Zij waren werkelijk het hoogste punt in het platte land. Hier en nu staat er in mijn achtertuin een Eikenboom die als bliksemaantrekker kan worden aangemerkt. Slaat 'ie er in...nou ja, dan zien we het wel!
Nee, hoor al lang niet meer bang voor vuurwerk, steek het zelf nooit af, maar dat is meer omdat we huisdieren hebben die er bang voor zijn. Voor bliksem ook niet bang maar wel enig ontzag, temeer omdat er hier op het platteland toch regelmatig een inslag plaatsvindt.