Het is tijd!

Door Nonnie gepubliceerd op Friday 05 June 11:27

Geachte aanwezigen, lotgenoten,  

Liever had ik u niet verwelkomd vanavond, want uw aanwezigheid hier kan maar één ding betekenen: u bent het zat, zoals we er allemaal genoeg van hebben. We zijn hier dan ook bijeen om de problemen onder ogen te zien. Niet zelden worden kwesties zoals de onderhavige onder het tapijt geveegd. Weg ermee! En we leven weer door alsof er niks gebeurd is, maar vroeg of laat worden we er toch opnieuw mee geconfronteerd en dikwijls heeft dit een verwoestend effect op onze oh zo moeizaam bevochten gemoedsrust. Het is een onderhuids etterende wond, die op het moment dat u het het minst verwacht de aanval inzet. Kunt u dan nog wegkijken? Kunt u op zo’n moment nog uw kop in het zand steken en doen of er niks aan de hand is? Natuurlijk niet. Uw aanwezigheid vanavond spreekt boekdelen en in uw beschikbaarheid lees ik dat u bereid bent om in actie te komen. Ik ben blij dat u met zovelen bent komen opdagen, want beste mensen, het is tijd!

186f2ef54e7996f12d11fadeff2f1fa4_medium.

Om deze kwestie met wortel en tak uit te rukken vraag ik u om samen met mij terug te gaan in de tijd naar het moment dat het probleem is ontstaan. Dit vraagt van ons dat we de hand in eigen boezem steken en eerlijk bekennen dat we zelf een rol hebben gespeeld in de ontwikkeling van deze onfortuinlijke geschiedenis, waarin we zo jammerlijk tekort zijn geschoten. We hebben verzaakt, mensen. Zoveel is duidelijk.

Als we de klok terug zouden kunnen draaien, hadden we misschien andere keuzes gemaakt. Mogelijkerwijs hadden we er voor gekozen om onze grenzen beter te bewaken, maar is het niet zo dat we domweg hebben zitten slapen? Oogluikend en onder het mom van gastvrijheid hebben we toegestaan hoe steeds meer kostgangers zich brutaalweg een plaats hebben toegeëigend in ons midden. Toen eenmaal de grenzen open gingen, was het hek van de dam. Met honderden tegelijk vond de invasie plaats en voor elk van deze gasten werd hulpvaardig een plaatsje ingeruimd. Met open armen werden ze ontvangen, deze vreemdelingen die dit kennelijk als hun natuurlijk recht beschouwden en zich hier bliksemsnel thuis voelden. Te snel als u het mij vraagt. Het is er niet beter op geworden. En zelf werden we steeds vaker met de neus op de feiten gedrukt, waaronder onze onmacht om simpelweg het woordje ‘nee’ uit te spreken. Dit gebrek aan ruggengraat is ons duur komen te staan, weten we nu. Het is daarom de hoogste tijd, zeg ik u.

En dit was nog maar het begin, want hoeveel water is er door de Rijn gestroomd, hoe vaak hebben wij de zon zien opkomen en weer achter de horizon verdwijnen en hoeveel gasten hebben wij nog verwelkomd voordat wij eindelijk de moed hadden verzameld om te zeggen: ‘Genoeg! Vol is vol’ Hadden wij het ons maar eerder gerealiseerd, dan was ons een hoop ellende bespaard gebleven. Zoals de zaken er nu voor staan, zullen we hard moeten werken om de gasten die we eerder geen strobreed in de weg hebben gelegd en die zich inmiddels heerlijk hebben genesteld en schaamteloos genieten van het goeie leven, de deur te wijzen. We willen dat ze opzouten, dat ze verdwijnen alsof ze nooit hebben bestaan. Verloochenen willen we ze, maar tegenstrijdig genoeg zullen we eerst hun bestaan moeten erkennen. Pas dan kunnen we werken aan een structurele oplossing.

Geduld, mensen! Alles op zijn tijd. We kunnen een probleem niet oplossen met de denkwijze die het heeft veroorzaakt, zoals Albert Einstein al zei. Uiteraard werken we ernaartoe om in een later stadium het probleem glashard te kunnen ontkennen. Hiervoor moeten we echter stap voor stap te werk gaan. Dus eerst het probleem erkennen, zonder onze eigen positie te bagatelliseren of met de vinger naar anderen te wijzen. Denk erom: we hebben hierin een eigen verantwoordelijkheid. Na deze eerste cruciale stap zijn we klaar voor de volgende zet: het bestrijden van het probleem. Pas als we deze fase met succes hebben kunnen afsluiten komt de zo felbegeerde beloning: de verloochening.

Dames en heren, een nieuwe dag is aangebroken. Toen wij vanochtend bij het kraaien van de haan onze ogen opsloegen, hadden we het nooit kunnen bedenken, maar vandaag is een bijzondere dag, zowaar als ik hier nu sta en zowaar als u hier nu zit en luistert naar mijn woorden. Het is tijd!

892d79804b0c14738ce3c5d99295b16a_medium.

En beste mensen, het begint bij het besef dat we hebben gefaald, wij met z’n allen zoals we hier nu zitten. De indringers hebben ons in een positie gemanoeuvreerd waar we helemaal niet in willen zitten. En wij hebben dat toegestaan. Sterker nog, we hebben hier ruimhartig onze medewerking aan verleend door onze armen, onze harten en onze grenzen wagenwijd open te stellen. In plaats van de deur dicht te slaan in de brutale gezichten van deze profiteurs hebben wij ze gastvrij onthaald en zodanig in de watten gelegd dat ze niet meer van zins zijn ons ooit nog te verlaten. Daar zitten we dan met de gebakken peren.

Maar niet langer getreurd, want een nieuwe wind gaat waaien. We stropen onze mouwen op en gaan aan het werk. Niet langer laten we ons ringeloren door fouten uit het verleden. Daarom zeg ik: het is tijd om puin te ruimen, om de rotzooi die uit onwetendheid, gemakzucht of bloedeloze apathie is ontstaan bij de lurven te pakken en stap voor stap uit ons leven te bannen. Vastberaden zijn we om de strijd aan te binden; het is tijd voor de confrontatie, het is oorlog!

Daarom vraag ik u: bent u bereid de wapens ter hand te nemen en voor eens en altijd een einde te maken aan de tirannie van de indringers? Bent u ervan doordrongen dat er geen andere weg is? Niets minder dan een volmondig ‘ja’ volstaat. Marcheren zullen we tegen een machtig leger, maar niets zal ons meer doen besluiten om op onze schreden terug te keren. Samen staan we sterk. We slaan de handen ineen en rukken op tegen de vetcellen. Het is tijd. Voorwaarts!

 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (24) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Geweldig dit
Dank je wel, Dame Blanche.
Yummie! Heerlijke speech. Je hebt me helemaal overtuigd.
Laten we een online petitie beginnen! Vanuit de luie stoel. Of zijn dat mijn vetcelletjes die mij al beïnvloed hebben met hun vuige propaganda?
Ik merk het al. Je zit behoorlijk onder de plak bij die gastjes.
De luie stoel is niet het juiste meubelstuk waarmee we ze te lijf kunnen gaan.
Zelf dacht ik meer aan het uithongeren van de indringers, waarna ze met een witte vlag uit hun hindervetlaag tevoorschijn komen en verdwijnen. De andere strategie is het ledigen van deze cellen door bepaalde activiteiten te ontplooien, die de indringers dwingt hun maaginhoud prijs te geven. Oorlog is het, dus alle middelen zijn geoorloofd. Ten strijde, mijn vriend!
Gelezen en beoordeeld!
Grazie.
Dat wordt hard werken om ze er uit te werken. Bij mij een heilloze zaak vrees ik, Nou ja op de barricaden maar weer, tegen de indringers en voor de rechten van de zandkorrel en kroegtijger. Ik krijg het nog druk zucht...
Dus ik kan op jouw rekenen?
Dank voor jouw enthousiasme.
Jou zonder w, muts!
Oh, sorry hoor. Last van de warmte?
tegen Nonnie
2
Ja maar die arme kroegtijger is de eerste, en het zand van Candice redden is ook al een zware klus, en dan moet ik met ook nog voorbereiden op de Oscars. Gelukkig was ik niet bij de toespraak voor Natuurlijk Avontuurlijk ofzo.
Hoor ik hier nu iemands onderbuik? ;)
Zeer goed mogelijk.
Eén ding is zeker: het rommelt.
Onder de gordel schijnt het meeste vet te zitten...
Ja, je zou verwachten dat je daar wel tegen een stootje kunt met al die isolatie.
Gelezen.
Dank je wel.
Yep die celletjes kunnen ons aardig terroriseren. Vooral die sleepercellen hebben de neiging zich schijnbaar plotseling te manifesteren.
Die cellen zijn vrij onschuldig tot ze worden geactiveerd. Nou, wapen je dan maar.