Het verliezen van geheime werelden

Door gepubliceerd op Tuesday 02 June 13:35

Het verliezen van geheime werelden

 

Ik kijk wel eens terug op mijn leven en denk dan dat er niets treuriger is dan het verliezen van je jeugd. je groeit op o volwassen te worden en denkt vaak terug aan toen je nog klein was, raar hé. Je denkt aan je knuffeldier of ander item wat je nodig had om te kunnen slapen. Iets wat je bij je houdt om de monsters onder je bed weg te houden en weg te jagen.

Soms moet je gewoon kunnen huilen en de beschermende armen om je heen voelen van je ouders. Je hebt het zelfs nog nodig als je opgroeit als tiener en als je volwassen bent. Je groeit in dit leven en je moet leren los te laten hoe erg dat ook soms is. Mijn moeder gaf me altijd dit antwoord en ik hoor het haar nog zo zeggen. je kan niet opgroeien zonder afscheid te nemen van deze fantasiewereld.

 

Het hoort bij het leven zei ze dan altijd, je moet leren te laten gaand aar wordt je sterker van en wijzer. Je wordt ouder en kijkt dan naar de binnenkant van jezelf en je ziet dat je de oude kant van je zelf aan het verliezen bent.

Mijn moeder kreeg een nieuwe wasmachine en dat was heel wat in die tijd. Die werden dan geleverd in zo’n grote doos en meteen vroeg ik of ik die doods mocht hebben om mee te spelen. natuurlijk gaf mijn moeder mij die doos en ik droeg hem mee naar buiten.

Mijn broertje zag het ook wel zitten om onze fantasie erop los te laten en de doos kreeg meer waarde voor ons. We hebben zelfs geslapen in deze doods, het was ons fort, ons kasteel en we aten er in. Als we elkaar kwijt raakten dan vonden wij elkaar terug in deze grote doos. Voor mijn ouders was het alsof wij in een geheime wereld leefden waar niemand bij kon. het was een wereld naast de echte wereld waar alles mogelijk was en alles kon.

ineens kwam mijn vader en die had schijnbaar genoeg van onze geheime wereld. Hij begon te preken dat een leven in die doos niet normaal was en dat we terug moesten komen naar de werkelijkheid. We moesten onze spullen uit de doos halen, onze zwaarden, de plakband, de zaklamp en de ijslollystokjes en hij ontmantelde de doos met een lege expressie. Hij gaf de doos aan mijn moeder opgevouwen en hij lachte.

 

Ik was zo boos toen en als het aan mij lag hadden wij die doos mogen behouden. Ik had wel kunnen janken en iedereen zei altijd al dat ik een sentimenteel meisje was. Alweer zei mijn moeder dat vasthouden van dingen niet altijd mogelijk was en dat er op een bepaald moment i je leven je dingen achter je moet laten. Later zei ze dan altijd zal je er op terugkijken als een zoet herinnering. Nu moet je even moedig zijn.

 

Zonde dat we die geheime werelden achter ons moeten laten want ik leefde er zo graag in.

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.