Ik weet hoe het voelt

Door Lilly-june gepubliceerd op Sunday 03 May 23:12

De laatste week ik hectisch geweest. Niet alleen het studeren wordt zwaarder nu de blokperiode eraan komt, ook had ik niet verwacht dat het ongeval (lees: laatse uren) zijn tol zou eisen. De vrouw van de overleden man nam terug contact met ons op, ze wou ons persoonlijk bedanken, ons verhaal horen, dus spraken we af. Het gesprek op zich was alles behalve gemakkelijk. Aan het einde van het gesprek zij ze dat ook wij welkom waren op de begrafenis van haar man. 

Persoonlijk vond ik het eerst geen goed idee, zulke dingen zijn persoonlijk, maar Jo had me uiteindelijk overtuigd om mee te gaan. 

Toen we deze morgend aan het kerkje aankwamen stond er een kleine menigt te wachten om binnen te gaan. Toen we steeds dichter kwamen, herkende de vrouw in het midden van de menigte samen met haar zoon. Er ontwikkelde een krop in mijn keel toen de jongen zich omdraaide, hij was amper 14-15 jaar. Juist in de periode dat hij zijn vader het meerst nodig had, is hij er niet meer. 

Toen de vrouw ons herkende zwaaide ze even, er verscheen een kleine glimlach en fluisterde toen iets in een ouder dame haar oor. De dame keek op en duwde zichzelf door de menigte, het bleek de moeder van de man te zijn en onhelsde ons. Er was een moment dat ze recht in mijn ogen keek, wat ik zag was verschrikkelijk, voor mij stond een moeder dat haar kind moest afgeven en ze was er kapot van, verscheurd van verdriet. 

Toen de ceremonie voorbij was en we eindelijk terug buiten stonden, hoorde we plotsling ruzie tussen de jongen en zijn moeder. Hij verweet haar dat zijn vader dood was, en dat ze alles behalve wist hoe hij zich voelde. De vrouw brak in tranen uit en de jongen liep weg. Jo en ik keken naar elkaar en ik knikte en ging de jongen achterna. Ik vond hem achter de kerk op een bank aan het huilen samen met zijn groot moeder, ik verzamelde mijn moed en liep op hen af. 

De jongen keek op en snauwde me toe dat ik weg moest gaan, 'ik weet hoe je voelt' zij ik hem. Hij keek op 'nee dat weet je niet, wat weet jij nou wat het is iemand te verliezen'. Dat wist ik juist wel, ik was niet veel ouder toen ik vooran in de kerk zat te huilen, dat ik mijn eigen vader weg zag zakken in zijn graf, ik weet het is die pijn te dragen. Ik vertelde hem mijn verhaal, over hoe mijn vader plotsling en alleen stierf, over hoe dat ik nooit heb kunnen afscheid nemen. Hij keek me aan met grote ogen, verontschuldigde zich. Hij vroeg me of het over ging gaan, dat het ooit anders zou zijn. 

Gaat zoiets ooit over? Gaat de pijn ooit weg? Nee, dat doet het niet. We worden het gewoon, geven het een plaats en leren er mee te leven. Elke dag mis ik hem nog, elke dag gaan er tientalle gedachten naar hem, en op een dag zal je er jezelf op betrappen dat je eventjes niet aan hem hebt gedacht. Maar het zal altijd de eerste gedachte zijn als je wakker wordt en de laatste als je slapen gaat. Maar boven alles mijn vader mag er niet meer zijn, het was hij die me sterk maakte. 

De jongen liep terug naar zijn moeder en verontschuldigde zich tegenover haar. De vrouw keek op, een glimlach verscheen op haar gezicht en ze knikte. En weer eventjes voelde ik me terug op een of andere rare manier gelukkig. 

Jo, Nick en ik vertrokken we hadden weer iets goeds gedaan, al was het maar een kleinigheid.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.