De wet van Murphy: Fietspech

Door Somirori gepubliceerd op Sunday 03 May 15:54

Als er iets fout kan gaan, dan gaat het ook goed fout: de wet van Murphy in beknopte versie. Deze wet was het afgelopen jaar behoorlijk van toepassing op mij en mijn fietsen. Ja, u leest het goed, en nee, ik ben geen fietsliefhebber die drie verschillende soorten fietsen in zijn schuur heeft staan.

Afscheid van mijn trouwe tweewieler

Na ruim twaalf jaar trouwe dienst hield mijn oude trouwe tweewieler het ineens voor gezien tijdens een rit van mijn werk naar huis. In augustus had ik net een nieuwe baan gevonden, 50 kilometer fietsen per dag, maar dat had ik er graag voor over. Het is nog gezond ook bovendien. Mijn trouwe fietsje, die ik al had op de middelbare school, bracht me trouw de eerste maanden heen en weer. Al ging het soms moeizaam, want hij had maar drie versnellingen en er zitten behoorlijke heuvels tussen mijn huis en mijn werk. Maar het ging. Tot op een dag de achterband ineens leegliep en ook niet meer te plakken was. Omdat de fiets al een tijdje rammelde, vond ik het toch verstandiger om geen geld meer te stoppen in een reparatie en op zoek te gaan naar een nieuwe.

 

Eerste nieuwe fiets

Mijn ouders wilden me graag aan een nieuwe fiets helpen en we reden meteen die middag nog door naar de fietsenmaker om de oude fiets in te ruilen voor een gloednieuwe fiets met zeven versnellingen. Een enorme verbetering en ik fietste steeds sneller naar mijn werk. Op een gegeven moment haalde ik de 25 kilometer in een uur en tien minuten, terwijl ik toch echt geen wielrenner ben. Na twee maanden bedacht ik dat ik deze nieuwe fiets eens voor zijn eerste keuring langs de fietsenmaker moest brengen. De eerste beurt zou namelijk gratis zijn, na twee maanden of een fors aantal kilometers, 2000 kilometer leek me best een fors aantal, dus ik besloot dat weekend nog langs de fietsenmaker te gaan. Dit werd echter met een paar dagen vervroegd. Op weg naar huis kon ik op een woensdagmiddag een steen die midden op de weg lag niet meer ontwijken met mijn achterband. Meteen was de achterband finaal kapot. De volgende dag bracht ik hem zo snel mogelijk naar de fietsenmaker die hem zo snel mogelijk zou repareren. Diezelfde middag belde hij nog op of ik hem al wilde komen halen. Maar op dat moment stond ik op het punt om naar de trein te gaan en ik wilde liever niet mijn gloednieuwe fiets op het station zetten zonder kettingslot. Dus ik vroeg of ik hem de volgende dag op mocht halen, wat gelukkig geen probleem was.

 

Fiets gejat

De volgende dag loop ik vroeg naar de fietsenmaker in de hoop snel mijn fiets mee te kunnen nemen. ‘Welke fiets was het ook al weer?’ vroeg de man die me hielp. Die vraag vond ik al een beetje vreemd, maar ik legde hem uit, de Gazelle met de lekke achterband die jullie ook zouden keuren. De fietsenmaker kon hem niet vinden bij de reparatiefietsen. ‘Misschien staat hij wel buiten bij de tweedehands fietsen die we te koop hebben staan’, bedacht hij. Dat vond ik al helemaal een vreemde optie voor een gloednieuwe fiets, maar ik ging toch maar even mee om te kijken. Ook daar was mijn fiets niet te vinden. Een collega van de fietsenmaker kwam naar hem toe en vertelde dat hij het al zo raar vond dat de achterdeur open had gestaan die ochtend. Bleek mijn fiets daar te zijn gestolen. Terwijl ik hem juist daar wilde laten staan, zodat hij niet zou worden gejat op het station. Met een leenfiets kon ik weer naar huis om te wachten wat de verzekering van de fietsenmaker zou zeggen. Ruim een maand later kon ik pas een zelfde fiets op komen halen om daar weer mee naar mijn werk te kunnen fietsen. Inmiddels was het winter en was ik al wel gewend aan het reizen met de bus, maar het was toch fijn om de fiets die ik zelf had uitgezocht weer terug te hebben. Of in ieder geval hetzelfde model, want mijn eigen fiets was natuurlijk in geen velden of wegen meer te bekennen.

 

Tweede nieuwe fiets gejat

Een paar maanden later stap ik op mijn fiets om naar een koorrepetitie te gaan in de kerk. Op de fiets bedacht ik me nog dat ik de sleutels in mijn rugzak zou moeten stoppen, omdat ik een broek zonder broekzakken aan had die dag. Onhandig dacht ik nog. Na de koor repetitie wil ik de sleutels uit mijn rugzak halen, zitten ze er niet in. Voor de repetitie was ik zo druk aan het nadenken wie ik allemaal nog moest spreken en wat ik allemaal nog moest regelen, dat ik vergeten was mijn fiets op slot te zetten. Dat was me met mijn oude fiets ook al eens gebeurd, en die stond dan altijd nog trouw op mij te wachten, maar mijn nieuwe fiets niet helaas. Die was met de noorderzon vertrokken. Boos was ik op mezelf, dat ik zo dom was geweest om mijn tweewieler niet op slot te zetten. Voor straf heb ik het de wintermaanden maar even zonder fiets gedaan. Soms was het lastig, omdat je toch ongemerkt best vaak je fiets pakt voor de boodschappen en voor andere klusjes.

 

Valpartij in de fietsenkelder

Een paar weken geleden besloot ik via Marktplaats op zoek te gaan naar een nieuw stalen ros. Al snel vond ik een vervanger voor ruim 200 euro. Na een paar dagen uitproberen, besloot ik dat het tijd werd om de reis naar het werk weer eens op de fiets af te leggen, in plaats van met de bus. Op de heenweg ging het prima. Wel wat tegenwind, maar ik kwam mooi op tijd op mijn werk en voelde me weer een stuk fitter dan wanneer ik met de bus kwam. Op weg naar huis ging het echter mis. Bij het naar buiten gaan vanuit de fietsenkelder, struikelde ik over mijn eigen voeten op de trap naar boven. Even wist ik mijn fiets nog tegen te houden, maar de zwaartekracht was te sterk en ik voelde de fiets steeds verder naar achteren zakken in de fietsgeul. Ik probeerde nog een paar stappen naar achteren te zetten, maar al snel hield ik de fiets niet meer bij en rolde ik met fiets en al de laatste 10 treden naar beneden. Met geschaafde hand en blauwe knieën strompelde ik weer naar boven om te kijken of de fiets nog helemaal heel was. Wonder boven wonder was alleen het voorlicht een beetje verbogen. Verder kon ik zo snel geen mankementen zien. Zou dan nu eindelijk de wet van Murphy weer voorbij zijn als het om mij en mijn fietsen gaat? Voor de zekerheid zet ik toch mijn fiets tegenwoordig maar een keldertje verderop neer. Daar is de trap iets minder steil. Je moet het ongeluk niet blijven opzoeken natuurlijk.  

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.