Therapieland ( verhaal )

Door Berna gepubliceerd op Sunday 03 May 13:09

                                  e4eba23aa68c13d1f9895a47ddb63cb5_medium.

Eens moest het ervan komen. Mijn schreeuw die ik achterlaat in een echo die jaren nageklonken heeft in mijn bestaan.  De schreeuw die uit mijn tenen kwam en als hulpgeroep neerdaalde op aarde. Ik kon de muur niet over en het bleef borrelen in een put vol shit. Ik werd steeds meer opgezogen door de donkerte en er is een tijdje geweest dat ik mij compleet verloren heb.

 Tranen rolden langs mijn wangen. Ik probeerde ze op te vangen, maar er ontstond een beukende rivier die overging in een waterval. Ik werd meegesleept door de sterke stroming en ik dacht echt op dat moment dat ik compleet verloren was. Onderweg, terwijl ik kotsend mee gesleurd werd, greep ik de strohalm die als een reddende engel voorover gebogen stond. De boom helde gevaarlijk over het wild stromende beekje en net voordat hij over zou gaan in een waterval hing ik aan de arm van mijn engel.

Ik had veel energie verloren de afgelopen tijd en de kracht ontbrak mij, om aan de arm te blijven hangen totdat er hulp kwam. Met al mijn inspanning en een tweede hand erbij hing ik aan een zijden draadje.

15bea0cf416c65b1f507497c6565fe87_medium.

 Plotseling hoor ik een schelle stem dat terug telde van 10 naar 1.             

'Wakker worden Berna, de tijd is bijna om'.                                                                

Met een enorme vaart donderde ik in het geweld van het dagelijks leven. Nee, niet weer wilde ik schreeuwen, terwijl ik warm vocht langs de achterkant van mijn bibs voelde lopen. Verwilderd keek ik de therapeut aan, die mij er op wees dat ik veilig was.                                                                                                               Koude rillingen liepen langs mijn rug terwijl de grote koffer weer in mijn vizier was gekomen.                                                                                                                            Steeds die rottige koffer wilde ik schreeuwen, maar mijn stem stokte in mijn keel en kwam mijn brok niet voorbij, zodat het er op leek of mijn luchtpijp afgesloten werd.

4d323ab864533a575252e40653f27d98_medium.

 ’Kom maar rustig omhoog Berna’, maande de therapeut mij en ondersteunde mij, zodat ik niet achterover zou vallen in de stoel.  ‘De sessie is helaas voorbij, de volgende keer gaan we hier over praten’, zei hij, terwijl ik het vocht tergend langzaam langs mijn benen voel lopen. ‘Nu prevel ik, ik wil er nu over praten, je kunt mij niet zomaar in deze toestand weg laten gaan’.  ‘Je tijd is helaas op, wanneer kun je de volgende keer weer komen’?  ‘Nu’, siste ik, ‘nu’.

Vriendelijk maar beslist duwde de therapeut mij de kamer uit en ik stond vertwijfeld buiten. Vlug naar huis voor een schone broek, voordat anderen het kunnen zien dat ik in mijn broek geplast heb. Terwijl ik de auto startte, rolden de tranen over mijn wangen. Verblind door een waas reed ik naar huis, maar ik weet nog steeds niet hoe ik het voorelkaar heb gekregen om veilig thuis te komen. Al stommelend zocht ik schone kleren en met mijn laatste beetje kracht op deze dag laat ik mij daarna op mijn bed vallen en mijn kussensloop was binnen de kortste tijd drijfnat.

Een hevig gerommel in mij, nam plaats voor de stroming van tranen en ik beukte met mijn hoofd op het kussen. Dit had te weinig effect en ik kroop naar de muur en tot bloedens aan toe, gooide ik de koffer als een wild beest door de kamer heen. Ik liet mij door mijn knieën zakken en ik besefte dat er maar één wens was en dat was de dood. Terwijl ik hierover na dacht zakte ik weg als een klein hoopje ellende en werd wakker toen het aarde donker was. Het licht was nu helemaal verdwenen en tastend zocht ik mijn weg naar wat licht.

 Terwijl ik het licht aanknipte dacht ik aan de sessie van de afgelopen middag. Fout, dacht ik, helemaal fout, ik moet naar hem toe, ik moet NU met hem praten. Al trillend toetste ik zijn telefoonnummer in en ik kreeg het antwoordapparaat. ‘Met Jean, ik ben op dit moment niet aanwezig, spreek na de piep uw boodschap in’, piep. Ik gooide mijn mobiel tegen de muur aan.            Dan maar een mail, terwijl ik moeizaam achter de computer ging zitten. Mijn hoofd barstte bijna uitelkaar en mijn zicht werd weer troebel.

 Beste Jean,

 Vanmiddag ben ik bij je geweest voor een hypnosesessie en daarna heb je mij nakend laten gaan. Ik wil erover praten en geen week hiermee wachten. Ik heb NU je hulp nodig, want ik weet niet hoe het nu verder moet.

Mag ik langs komen?

Mail of bel me alsjeblieft.

 Groeten Berna

 Ik verstuurde mijn mail en toen zat er maar één ding op en dat was wachten. Gelukkig had ik in mijn leven geleerd om alsmaar te wachten en het ergste was dat het wachten nimmer werd beloond.

Ik hoorde een mail binnenkomen en met een roffelend hart die ik in mijn keel voelde kloppen, opende ik het en er stond. Ik ben afwezig tot 21 januari, ik zal dan uw mail zo spoedig mogelijk beantwoorden. Ik rende naar de keuken, pakte een stapel serviesgoed en smeet het op de grond. Ik vaagde de keukentafel leeg en met een enorm gedonder keilde alles op de grond.

 Al hollend belandde ik in de badkamer en ik greep naar mijn laatste potje met 25 stuks erin. Ik vulde een glas water tot de nok toe vol en schoof de inhoud van het potje in mijn strot. Ik had nauwelijks tijd om het water op te drinken en ik zakte door mijn knieën en liet mij voorover vallen.

 82c8b72f4513c7814473c9c02f6aae6a_medium.

Het laatste wat ik nog kon denken was, goh, wat is de vloer koud en ik prevelde ‘Jean, help ik heb je nodig’. En toen werd het donker, aardedonker.

 

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld!
Pittig. De wereld van de psychiatrie/psychologie is onpeilbaar voor mensen die het niet kennen. Soms angstig voor de mensen die er onwillig mee te maken krijgen. Die angst heb je hier goed beschreven, een donker put waar je niet uit lijkt te kunnen komen, geen toekomst hebben, alleen een verleden waar de lichtpuntjes uit verdwenen kijken te zijn.
Dank je wel voor je reactie Miesje.
Klopt helemaal.
Vooral de afhankelijkheid nekt je heel erg. Je denkt dat je dan eindelijk iemand gevonden hebt die een stukje met je mee wilt lopen, maar dit is alleen maar illusie. Gelukkig is mijn therapieland al een paar jaar voorbij en ik ben zelden zo rustig geweest als de afgelopen paar jaren
Ik heb er wel eens aan gedacht om een boek getiteld Therapieland te schrijven en dan m.n. de fouten die er gemaakt worden, maar ik heb besloten om dit alles maar niet meer op te rakelen. Ik heb trouwens nog wel iedere letter liggen over de verschillende therapie vormen, die ik gevolgd heb en wat het effect ervan was.
Gelezen
Dank je wel
In de eerste drie alinea's (tot het plaatje met de klok) heb je prachtig beeldspraak gebruikt. Erg mooi gedaan! Wel een open einde zeg, ik wil eigenlijk weten wat er nu aan de hand was waardoor de paniek zo is aangekomen...
Gelezen.
Dank je Gordon
Zat er zo in, dat ik het sluitstuk niet eens aan zag komen!
heftig